Archive

Archive for the ‘Events \ நிகழ்வுகள்’ Category

‘வேருலகு’ நூல்வெளியீடு

February 8, 2010 Leave a comment

Lumumba Film Screening – லுமூம்பா படத் திரையிடல்

February 3, 2010 Leave a comment

Lumumba (2000); Length of the film: 114 minutes

If you interested in movies (especially the ones related to civil wars and similar struggles perpectuated by colonial countries for their self-interest) and in Scarborough, welcome this Saturday @ Scarborough Civic Centre @ 2 p.m. to watch “Lumumba” – based on the life of Congo’s first prime minister Patrice Lumumba in the last months.

No brutality, no agony, no torture has ever driven me to beg for mercy, for I would rather die with my head high, my faith unshaken, and a profound trust in the destiny of-my country, than live in subjection seeing principles that are sacred  to be laughed to scorn.  History will have it one day-Not the history they teach in Brussels, Paris, Washington or the United Nations, but the history taught in the countries set free from colonialism and it’s puppet rulers, Africa will write her own history, and both north and south of the Sahara.  It will be a history of  glory and dignity.
Do not weep, my love; I know that my country, which has suffered so much, will be able to defend it’s independence  and liberty.
Long live the Congo!
Long live Africa!
~ From The Last letter Lumumba wrote to his wife before his assassination.

லுமூம்பா Lumumba (2000)
இயக்குநர்: Raoul Peck

இத் திரைப்படம் 1960களில் பெல்ஜியத்திலிருந்து விடுதலைபெற்ற கொங்கோவின் முதல் பிரதமர் பற்றீசியா லுமும்பாவின் இறுதி நாட்களை மையப்படுத்தி எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. விடுதலை பெற்ற கொங்கோ, இரு மாதங்களுக்குள் அமெரிக்கா மற்றும் மேற்கு நாடுகளின் துணையுடன் ஆட்சி கவிழ்க்கப்பட்டு, லுமும்பா உள்ளிட்ட தலைவர்கள் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு பின்னர் கொல்லப்பட்டார்கள்.

…வரலாறு ஒருநாளில் தனது தீர்ப்பை எழுதும். இந்த வரலாறு ஐ.நா.விலோ வாசிங்டனிலோ பரிசிலோ bபிறஸல்சிலோ கற்பிக்கப்படும் வரலாறாக இருக்காது. மாறாக, காலனி ஆதிக்கத்திடமிருந்தும் அதன் கைப்பாவைகளிடமிருந்தும் விடுதலை பெற்ற நாடுகளில் கற்பிக்கப்படும் வரலாறாக இருக்கும். ஆபிரிக்கா தனது சொந்த வரலாற்றைத் தானே எழுதும். அது சகானா பாலைவனத்திற்கு வடக்கிலும் தெற்கிலும் பேரின்பமும் கண்ணியமும் நிறைந்திருப்பதைச் சொல்லும் வரலாறாக இருக்கும்.
(லுமூம்பா தனது மனைவிக்கு சிறையிலிருந்து எழுதிய கடிதத்தில் இருந்து)

“லுமூம்பா: இறுதி நாட்கள்” (மொழிபெயர்ப்பு: எஸ். பாலச்சந்திரன். விடியல் பதிப்பகம்)

*********************************************************************
இத்திரைப்படம் பெப்ரவரி 6, சனிக்கிழமை, 2:30இற்கு திரையிடப்படுகிறது. ஆர்வமுடைய நண்பர்கள் கலந்து கொள்ளுங்கள்..
தொடர்புகளுக்கு: சேனா – 416 559 7362
*********************************************************************
For further info, contact: Sena (416) 559 7362 . senavaraiyan@gmail.com

1084 இன் அம்மா

December 18, 2009 1 comment

உண்மையைத் தேடி ஒரு பயணம்!

மணிதர்ஷா

பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுக்கும் போது ஏற்படும் வலிகள், பின்னர் அவர்கள் இல்லாது போகும்போது அந்த வெறுமை கொடுக்கும் வலிகள், தவறான வழியில் போகும் பிள்ளைகள் கொடுக்கும் வலிகள், கணவனால் துன்புறுத்தலுக்குள்ளாகி அதிலிருந்து மீள முடியாத வலிகள், சிந்திக்கத் தெரிந்த பிள்ளைகள் யாரோ ஒரு முட்டாளின் கைகளில் சின்னாபின்னப் படும்போது ஏற்படும் வலிகள். இந்த எல்லா வலிகளுமே எமது தாய்மாருக்கு வலிந்து திணிக்கப் பட்டுள்ளது.

பிள்ளைகள் என்ன செய்கிறார்கள்? அவர்கள் எங்கே போகிறார்கள்? யாருடன் பழகுகிறார்கள்? என்று எங்களில் எத்தனை தாய்மாருக்குத் தெரிந்திருக்கிறதெனச் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம். அவர்களுக்கு மூடப்பட்ட தங்களின் உலகங்களைத் தவிர வேறு ஒன்றுமே தெரிவதில்லை. அதற்காக எமது அம்மாக்கள் எல்லாம் முட்டாள்களல்ல. அவர்கள் முட்டாள்கள் ஆக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். தங்கள் கணவன்மாரால். எவ்வளவுதான் படித்தவர்களாக இருந்தாலும் தமது சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களுக்கு, குலங் கோத்திரங்களுக்கு ஏற்றவகையில் அவர்களைக் கட்டிப் போட்டு வைத்திருக்கிறது எமது ஆண்நிலைப்பட்ட சமூகம்.

இந்த வகையில் கணவனின் மூடத்தனமான சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களுக்கும், வறட்டுக் கௌரவங்களுக்கும் ஆட்பட்ட உயர்நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்திலுள்ள படித்த, வேலைசெய்யும் தாய். அந்த மூடச்சம்பிரதாயங்களையும், வரட்டுக் கௌரவங்களையும் வெறுத்தொதிக்கி ஒடுக்கப்பட்ட மக்களையும், அவர்களுக்கான உலகத்தையும் சிருஷ்டிக்கும் கனவுகளுடன் போராடப் புறப்பட்ட மகன். இவர்களுக்கிடையிலான உறவும் பிணைப்பும், புரிதலும் புரியாமையும் தான் கோவிந்த் நிஹாலினியின் 1084இன் அம்மா என்கிற திரைப்படம்

(Mother of 1084).

கோவிந்த் நிஹாலினி 1940ஆம் ஆண்டு பாகிஸ்தான் கராச்சியில் பிறந்தார். 1947 இல் இந்திய பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்குப் பின் இந்தியாவில் வசித்து வருகிறார். 1962ஆம் ஆண்டு பெங்களூரிலுள்ள ஸ்ரீ ஜெய சாம்றயேந்திரா உயர் கல்லூரியில் ஒளிப்படக்கலை சம்பந்தமாகப் பட்டம் பெற்றவர். இந்தியாவின் பிரபல இயக்குனரான ஷ்யாம் பெனகலின் ஆரம்பகாலப் படங்களில் இவர் ஒளிப்பதிவாளராக பணியாற்றியுள்ளார். அதுமட்டுமல்லாது கிறிஷ் கர்னாட், சத்யஜித்ரே படங்களுக்கும், ஒஸ்கார் விருது பெற்ற றிச்சார்ட் அற்றென்பெறோவின் காந்தி படத்திற்கும் இவர் ஒளிப்பதிவு செய்துள்ளார். நிஹாலினியும், பெனகலும் பல சமூகப் பிரக்ஞையுள்ள படங்களை இயக்கியுள்ளனர். பதினைந்துக்கும் மேற்பட்ட சமூகப் பிரக்ஞையுடைய திரைப்படங்களை கோவிந்த் நிஹாலினி இயக்கியுள்ளார். அந்தவகையில் பெண்ணியவாதி, சமூகசேவையாளர், எழுத்தாளர் என்று பல வகையிலும் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மகாஸ்வேதாதேவியின் நாவலான Mother of 1084 என்கிற நாவலைத் திரைப்படமாக தந்துள்ளார் கோவிந்த் நிஹாலினி. இதற்கான திரைக்கதையையும் நிஹாலினியே எழுதியுள்ளார். இந்தத் திரைப்படம் 1998ஆம் ஆண்டு வெளிவந்துள்ளது


நாங்கள் இளைஞர்கள் அம்மா. இள ரத்தம். நாங்கள் இந்த நகரத்தைச் சிவப்பாக்க விரும்புகிறோம். பாதுகாப்பில்லாத இந்த நகரத்தை ரோஜா மாதிரி சிவப்பாக, புரட்சிச் சிவப்பாக, இரத்தச் சிவப்பாக நாங்கள் மாற்றப் போகிறோம்.”

நாங்கள் இந்த நகரத்தை அதன் பாதுகாப்பற்ற தன்மையிலிருந்தும் பயங்கரம் மற்றும் அச்சத்திலிருந்தும் விடுவிக்க விரும்புகிறோம். இத்தனை வருடங்களாக பயத்தினுள் எங்களை வைத்திருப்பவர்களிடமிருந்து விடுவித்துக் கொள்ள விரும்புகிறோம்.”

நான் ஒரு கனவு காணுகிறேன் அம்மா. அது ஒரு அற்புதமான கனவு. அது எல்லாவற்றையுமே தலைகீழாகப் புரட்டிப் போடுகின்ற கனவு. அது எல்லாவற்றையும் மாற்றும். இந்தச் சூழல், இந்த நிலைமைகள், இந்தச் சமூகம் எல்லாவற்றையும். அந்த உலகம் ஏழ்மை, நோய், அசுத்தம், பசி, ஊழல், மோசடி என எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்ட ஒரு உலகமாக இருக்கும்.”

இருட்டினில் வாழ்பவர்களுக்கு ஒளியைக் கொண்டு வருவது பற்றி நான் கனவு காண்கிறேன். என்னுடன் உள்ள நண்பர்களுடன் நான் இந்தக் கனவைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். நாங்கள் எங்களுடைய கனவுகளைப் புரட்சியினூடாக நிதர்சனமாக்க விரும்புகிறோம். நாங்கள் ஒரு புதிய உலகத்தைச் சிருஷ்டிக்க விரும்புகிறோம். சமத்துவம், சமாதானம், நீதி என்பவற்றை எல்லோருக்கும் கொடுக்கும் ஒரு புதிய உலகமாக அது இருக்கும்.”

1970களில் கல்கத்தாவின் வீதியெங்கும் இந்தக் குரல்கள் தான் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. ஒடுக்குமுறைக்குள்ளான மக்கள் ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராகப் போராடத் தொடங்கினர். நக்சல்பாரி இயக்கம் இதற்கு தலைமை தாங்கி வழி நடத்தியது. இது பண்ணையாளர்களுக்கு எதிராகவும், முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரானதுமான விவசாயப் புரட்சியாக வெடித்தது. மார்க்ஸ், லெனின், மாஓ போன்ற மாபெரும் தலைவர்களது கொள்கைகளை அடியாகக் கொண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்த இயக்கத்தில் ஆயிரக்கணக்கான பல்கலைக்கழக, கல்லூரி மாணவர்கள் தமது கல்வியைத் துறந்து இணைந்து கொண்டிருந்தனர். இந்த இயக்கம் கல்கத்தாவில் மட்டுமல்லாது இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களிலும் தமிழ்நாடு உட்பட பரவி வளர்ச்சி பெற்றது. இவ்வாறு இந்த இயக்கத்தில் இணைந்து கொண்ட இளைஞர்களைப் பயங்கரவாதிகள் என்று கூறி அன்றைய அரசாங்கம் நாயைச் சுடுவது போல் சுட்டுக் கொன்று குவித்தது. நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்கள் இந்தப் போராட்டத்தில் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு உயிர் துறந்தனர். அவ்வாறு நக்கசல்பாரி இயக்கத்தில் இணைந்து பின்னர் சக நண்பனாலேயே காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு அந்த ஊர்ப் பண்ணையாளர்களால் படுகொலை செய்யப்படுகின்றனர் உயர் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் பிறந்த பிரத்தி என்ற இளைஞனும், அவனது நண்பர்களும்.

படம் அதிகாலையில் வரும் ஒரு தொலைபேசி அழைப்புடன் ஆரம்பிக்கிறது. பிணவறையில் வைக்கப்பட்டுள்ள 1084 ஆம் இலக்க பிணத்தை அவளுடைய மகனுடையது தானா என அடையாளம் காட்ட வருமாறு பொலிஸிலிருந்து அழைக்கும் குரல். அவள் பிணவறைக்குச் சென்று பார்க்கிறாள். அவளுடைய மகன் பிரத்தி கொல்லப்பட்டு விட்டான். அந்தப் பிணத்தினுடைய எண்தான் 1084. தாயினால் அடையாளம் காட்டப்படும் பிரத்தியின் உடல் பெற்றவளிடம் ஒப்படைக்கப்படாமல் பொலிஸாராலேயே எரியூட்டப்படுகிறது.

ஆனால், பிரத்தியினுடைய தந்தைக்கோ சகோதரர்களுக்கோ அவன் கொல்லப்பட்டது ஒரு பொருட்டாகவே தெரியவில்லை. மாறாக அவனுடைய நக்சல்பாரிச் செயற்பாடுகள் பற்றி பத்திரிகைகளில் வந்து விடக் கூடாது. அதனால் தமது கௌரவத்திற்கு இழுக்கு ஏற்பட்டு விடக் கூடாது என்று கவலைப்படுபவர்களாக வெறும் சுயநலமிகளாக இருக்கிறார்கள். பிரத்தி என்று ஒருவன் இருந்தான் என்பதையே அவர்கள் மறந்து போகிறார்கள். அவனைப் பற்றி நினைப்பதையே பாவக்கேடாகக் கருதுகிறார்கள்.

ஆனால் தாயால் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. அவள் மகன் மீது மிகுந்த அன்பும், மதிப்பும் வைத்திருக்கிறாள். அதுவரை தனது மகன் எங்கே போகிறான், எப்போது வருகிறான், என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறான் என்று அறியாத தாய், மகனுடைய இறப்பின் பின்பே அவனைப் பற்றி இவ்வளவு காலமும் தான் அறிந்து கொள்ளாமல் இருந்திருக்கிறேனே என்று நினைத்து வருந்துகிறாள். மகனைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதற்காக அவனுடைய நண்பர்களைத் தேடிப் பயணத்தை ஆரம்பிக்கிறாள். ஆனால் அவள் அறிந்திருக்கவில்லை அது அவளுடைய மகனைப் பற்றி அறியும் பயணமாக மட்டுமல்லாது அது ஒரு புதிய உலகத்தையே அவளுக்குக் காட்டப் போகிறது என்று.

பிரத்தியுடன் படுகொலை செய்யப்பட்ட அவனுடைய நண்பனின் தாயைச் சந்திக்கிறாள். அந்தத் தாய் பிரத்தியைப் பற்றிச் சொல்லும் ஒவ்வொரு சொல்லும் அவளுக்கு ஒரு புதிய உலகைத் திறக்கிறது. தான் அறிந்து கொள்ளாத ஒரு உலகத்திற்கும் பிரத்திக்குமான உறவு அவளுக்குள் அதிர்வையும் வியப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது. மகனின் மீதான அவளுடைய மதிப்பு உயர்கிறது.

பிரத்தியின் காதலியும் நக்சல்பாரி செயற்பாட்டாளர்களில் ஒருவருமான நந்தினி பிரத்தியைப் பற்றி இன்னொரு உலகத்தை அவளுக்குத் திறந்து காட்டுகிறாள். மகனைப் பற்றி மட்டுமல்லாது சமூகத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட ஏழை மக்களைப் பற்றியும் அறிந்து கொள்ள உதவும் ஒரு பயணமாக அவளுடைய இந்தத் தேடல் அமைந்து விடுகிறது.

போராளி மகனைப் பற்றிய அவளுடைய தேடல் இதுவரை அவள் கண்டுகொள்ளாதிருந்த ஒரு உலகத்தை அவளுக்குத் திறந்து விடுகிறது. அன்றாட உணவுக்கே அல்லற்படும் மக்கள், பணக்கார ஆதிக்க சாதியினரால் ஒடுக்குமுறைக்குள்ளாகும் ஏழை விவசாயிகள், காலங்காலமாக அடிமைகள் போல உழைத்து ஓடாகிய மக்கள் கூட்டம். இவர்கள் எல்லாம் அவள் வாழ்கிற அதே கல்கத்தாவில் தான் வாழ்கிறார்கள். ஆனால் கல்கத்தாவில் இப்படி ஒரு நிலைமை இருந்தது தெரியாமலே அவள் வாழ்ந்திருக்கிறாள். ஆனால் அவளுடைய மகன் பிரத்தியினுடைய நண்பர்கள் வட்டம் இந்த ஒடுக்கப்பட்டவர்களினாலேயே சூழ்ந்துள்ளது. அவன் இவர்களில் ஒருவனாக வாழ்ந்திருக்கிறான். இவர்களுக்காக போராடியிருக்கிறான். அந்தப் போராட்டத்திலேயே அவன் மரணித்திருக்கிறான். இதன் பின்னர் இவ்வளவு நாளாக தன் மகனைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளாமல் இருந்து விட்டேனே என்ற ஆதங்கமும் கழிவிரக்கமும் மேலிட தனது வீட்டிலுள்ளவர்கள் மீதும், தனது உயர்குடி சமூகத்தின் மீது அவளுக்கு வெறுப்பும், கோபமும் ஏற்படுகிறது. அந்த வெறுப்பு தனது கணவனைப் புறக்கணிக்க வைக்கிறது, மகளின் படாடோபமான திருமண வைபவத்தைக் கூடப் புறக்கணிக்க வைக்கிறது.

பிரத்தி, நீ இந்த அறையில் பல பொருட்களைக் கொண்டு வந்து சேமித்து வைத்துள்ளாய். எனக்கு ஒன்றுமே தெரிந்திருக்கவில்லை. மணிக்கணக்கில் தனியாக இந்த அறையில் இருந்திருக்கிறாய. அதைக்கூட நான் பெரிதாக உணரவில்லை, சாதாரணமாக உன்னுடைய வயதில் இருப்பவர்களுக்கிருக்கும் சின்னச் சின்ன எதிர்பார்ப்புகள், கனவுகளோடு இருக்கிறாய் என்றே நான் நினைத்தேன். ஆனால் நீ ஆபத்துக்களோடு இருந்திருக்கிறாய்? நான் உன்னுடைய அம்மா. ஆனால், எந்த மாதிரியான அம்மா? உன்னைப் பற்றி எதையும் கண்டுகொள்ளாத, அறிந்து கொள்ளாத அம்மா. உன்னுடைய முகத்தில் தெரிந்த புன் சிரிப்பையும், அமைதியையும் கண்டு அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த அம்மாஎன்று தன்னைத்தானே நொந்து கொள்கிறாள். ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மீது அதிகளவு அன்பும், அக்கறையும் கொண்டு அவர்களுக்காகவே வாழ்ந்த தனது மகனைத் தான் விளங்கிக் கொள்ளாதற்கான தண்டனை தான் தன்னுடைய மகனுடைய இந்தப் பிரிவு என்று தேம்புகிறாள்.

மகனை தொடர்ந்த தாய் அவனது இலட்சியங்களைப் பின் தொடர்பவளாகிறாள். தன்னுடைய வங்கி வேலையை இராஜினாமா செய்யும் சுஜாதா, மனித உரிமைகளுக்கான ஆவணக் காப்பகம் ஒன்றை நிறுவி மனித உரிமைகளைக் காக்கும் பணியில் ஈடுபடுகிறாள். நந்தினியும் பழங்குடி மக்களின் உரிமைகளைக் காக்கும் போராளியாக தன் வாழ்வைத் தொடர்கிறாள்.

நந்தினி ஒரு போது பிரத்தியின் தாயிடம் சொல்கிறாள், “எதுவும் இன்னும் மாறிவிடவில்லை. சுரண்டலும் கயமையும் அயோக்கியத்தனமும் அதிகாரமும் தொடர்ந்து நிலவுகிறதுஎன்று.

அந்த வரிகள் எவ்வளவு உண்மையானது. அன்றிலிருந்து இன்றுவரை தமது சுய இலாபங்களுக்காக காட்டிக் கொடுப்பும், வன்முறைகளும் தொடர்ந்த வண்ணம்தான் இருக்கிறது. அதை நாங்கள் எமது கண்ணூடே பார்த்த வண்ணம் கையாலாகாத்தனமானவர்களாகத்தான் இருக்கிறோம்.இன்றும், தமது பிள்ளைகள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று தெரியாத அம்மாக்கள் கயவர்களால் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு கொன்றொழிக்கப்பட்ட, காணாமற்போன தமது பிள்ளைகளைத் தேடிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

கோவிந்த் நிஹாலினி அந்தத் தாயினுடைய பயணத்தூடாக எங்களையும் பயணிக்க வைக்கிறார். நாங்கள் அறிந்து கொள்ளாத, எமது ஊடகங்கள் எங்களுக்குக் காட்டாத, எமது சினிமா எங்களுக்கு மறைக்கிற ஒரு உலகத்திற்கு எங்களைப் பயணிக்க வைக்கிறார். அந்தப் பயணம் மறைக்கப்பட்ட உலகத்தை, மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை எங்களைத் தரிசிக்க வைக்கிறது. அந்த உலகத்தை எங்களுடன் நெருங்க வைக்கிறது. எங்களுடைய அறியாமை இருளின் மீது ஒளியைப் பாய்ச்சுகிறது.

0

செப் ஒக், 2007 (தாயகம் இலங்கை)

[இதன் திரையிடல் ரொறன்ரோவில் வரும் ஞாயிறு நடக்கவிருக்கிறது]

“பிண எண் 1084இன் அம்மா” திரைப்படம் திரையிடல் +

December 17, 2009 5 comments

“பிண எண் 1084இன் அம்மா” திரைப்படம் திரையிடல் + இலங்கையிலிருந்து சில புத்தகங்கள் அறிமுகம்

__________________________________

“நான் ஒரு கனவு காணுகிறேன் அம்மா. அது ஒரு அற்புதமான கனவு. அது எல்லாவற்றையுமே தலைகீழாகப் புரட்டிப் போடுகின்ற கனவு. அது எல்லாவற்றையும் மாற்றும். இந்தச் சூழல், இந்த நிலைமைகள், இந்தச் சமூகம் எல்லாவற்றையும். அந்த உலகம் ஏழ்மை, நோய், அசுத்தம், பசி, ஊழல், மோசடி என எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்ட ஒரு உலகமாக இருக்கும்.”  “இருட்டினில் வாழ்பவர்களுக்கு ஒளியைக் கொண்டு வருவது பற்றி நான் கனவு காண்கிறேன். என்னுடன் உள்ள நண்பர்க ளுடன் நான் இந்தக் கனவைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். நாங்கள் எங்களுடைய கனவுகளைப் புரட்சியினூடாக நிதர்சனமாக்க விரும்பு கிறோம். நாங்கள் ஒரு புதிய உலகத்தைச் சிருஷ்டிக்க விரும்புகிறோம். சமத்துவம், சமாதானம் நீதி, என்பவற்றை எல்லோருக்கும் கொடுக்கும் ஒரு புதிய உலகமாக அது இருக்கும்.”

1970களில் கல்கத்தாவின் வீதியெங்கும் இந்தக் குரல்கள் தான் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.

இவ்வாறு இத் திரைப்படத்தை அறிமுகம் செய்திருந்தார் மணி தர்சா (2007 இலங்கை).

ஆம்.  1970களில் இந்திய அரசால் ஒடுக்கப்பட்ட வங்காள கிளர்ச்சியில் தன் அன்புக்குரிய மகனை இழந்த அம்மாவின் கதை இது.  30 வருடங்களுக்கு மேலாய் போரினில் தம் எண்ணற்ற பிள்ளைகளை இழந்த எமது நிலத்தின் தாய்மாரது குரலுக்கு நெருக்கமானதாய் ஒலிக்கிறது.  பிள்ளைகளை இழத்தலின் வலியை கூறும் இத் திரைப்படத்தின் கதாசிரியர் ஆச்சரியத்துக்கு இடமின்றி வங்காளத்தில் அந்தக் காலப்பகுதியில் வாழ்ந்த மஹாஸ்வேதா தேவி என்கிற பெண் மனிதஉரிமைப் போராளியே ஆவார். ஹிந்தியில் புகழ்பெற்ற கோவிந்த் நிஹ்லானியால் இயக்கப்பட்ட இத் திரைப்படத்தின் திரையிடல் மார்கழி 20 – வரும் ஞாயிறு 2:30 pm – Torontoவில் Scarborough Civic Centerஇல் இடம்பெறுகிறது.

ஆயிரம்….. மலர்களே…. மலருங்கள்ள்ள்

October 4, 2009 2 comments

01.

இருத்தலும் இல்லாதிருத்தலும் என்பதாய் எழுதுகையில் குமார் மூர்த்தியே கண் முன் வருகிறார். அப்போது, கணையாழி-கனடா சிறப்பிதழில்(?) ‘சப்பாத்து’ என்கிற அவரது சிறுகதை வெளிவந்திருந்தது. தன் பென்னம் பெரிய காலுக்கு அளவான சப்பாத்தைத் தேடிப் பிடிக்கிறதுக்கு முன்னம் ‘போதும் போதும் என்றாகி விடும்’ என கருவை அவரதான எள்ளலோட அதில் எழுதியிருப்பார். அதைப் படித்த பிறகான அவரைக் காணும் ஓர் இலக்கியக் கூட்டத்தில், அவர் எங்களுக்கு மிக அருகாமையில் இருக்கவும், எனது நண்பர்கள் எல்லாரும் சேர்ந்து ‘சப்பாத்த பாருங்க, அளவானதா எண்டு’ என்று எமக்குள் அவற்ற சப்பாத்தக் காட்டிக் காட்டிக் கதைக்க, புரிந்துகொண்ட புன்னகையுடன் அருகில் அவர் இருந்து கொண்டிருந்தார்.

சிவிக் சென்ரில் நடந்த அந்த இலக்கிய நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகும், எனது நண்பர்கள்; ராதா, சேனா, கோணேஸ் எனச் சில தேடக நண்பர்களுடன் கதைத்தவாறு நிற்க, “நேரம் போகுது.. டேய் போங்கடா” கூறிக் கொண்டு குமார் மூர்த்தி கடந்து போனார். சில வருடங்களின் பின் அதே சிவிக் சென்ரரில் குமார் மூர்த்தி நினைவு கூரப்பட்டார்; அப்போது, அங்கு சிவமும் இருந்தார்.


KumarMoorthy_july2006b
மீதி: சிவம் அவர்களின் நினைவுக் கூட்டமொன்றிலிருந்து தொடங்கும். அந்தக் கூட்டத்திலிருந்த ஒரு மனநிலை பின்னரும் இடையிடையே மனதுள் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. தேடகத்தினால் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்த அந்த நிகழ்வில், இலங்கையிலிருந்து, சிவத்தின் நினைவுப் பேருரையைச் செய்ய வந்திருந்த சிவசேகரம், ‘நிய வாழ்க்கையில் நான் அவரை அறிந்ததில்லை’ எனவே ஆரம்பித்தார் {அதனது பார்வையில், அப்போ தேடகம் ‘புலி’யாகிவிட்டதால், தேனீ அதற்கு நிறைய அர்த்தம் கற்பித்து எழுதியிருந்தது கிளைக்கதை).

நிய வாழ்க்கையில் – உயிரான மனிதராய் – நாங்கள் சிவத்தைக் கண்டிருக்கிறோம். சொல்லப் போனால், நான் முதன் முதலில் சென்றிருந்த இலக்கியக் கூட்டமான கவிதை பற்றிய உரையாடல் ஒன்றிலே சிவமும் இருந்திருந்தார். அவரது கரகரத்த குரல் கூறிக் கொண்டிருந்ததும் கூட மங்கலாய் நினைவில் உண்டு….

எம்மிடையே சிவம் போன்ற மனிதரது இருப்பும் இருப்பின் அரசியலும் அவரது பங்களிப்புகளினால் ஆன சமூக வரலாறும் ஒருபோதும் பேசவோ சொல்லவோ பட்டதில்லை. அவரது சொற்கள் ஏதேனும், பிரபல எழுத்தாளர்களது மேற்கோள்களுக்குள் வராதவரையில் அவர் பெறுமதியான நபராக மதிப்பீடுகளின் உலகில் இருத்தல் முடியாது.

குமார் மூர்த்தியானால் பறவாயில்லை. சில சிறுகதைகளையாவது விட்டுச் சென்றார். சொற்பமான அவை, தமிழ் கூறும் நல்லுகிற்குப் போதுமோ இல்லையோ.. என்னால் அவற்றை மறக்க முடியாது. ‘ஹனிபாவும் எருமைகளும்’ { ஞாபகத்திலிருந்து மேற்கோளிடப்படுகிறது } போன்ற சிறுகதைகள் மன இடுக்குகளுள் இன்னமும் மனிதம் நிறைந்த அவரது ஆன்மாவை அடையாளங் காட்டியவாறு இருக்கின்றன; நியாயமின்மைகள் மீதான மிகச் சிறிய முனகலாய் எனினும் அவை இருக்கின்றன.

அதில்:
எந்த கெடுவும் வைக்கப்படாது வெளியேறச் சொல்லப் படுகிறார் ஹனிபா. அவரது சொத்துக்களென பெரிதாய் எதுவுமில்லை, ஒரு எருமையைத் தவிர.. சிறு நிலத்தில் அவர் வளர்த்த காய்கறிகளும், குடிசையும், என்றென்றைக்குமான வறுமையும் அவர் அந்த இடத்திலிருந்து போவதையிட்டு வருந்துவதற்கு இல்லை. அந்த நிலத்தின் ஒரு மனிதரேனும் அவருக்காக வருந்தினரா தெரியாது. ஆனால்….. அவர் வளர்த்த எருமை அழுகிறது போல….

எனக்குத் தெரியாது அக் கதைகளது இலக்கியப் பெறுமதிகள். கொஞ்சக் காலம் முன் யாரோ ஒரு தமிழக ‘பெரிய’ எழுத்தாளர் {அவர்களது பெயர்களைக் கூறும் ஆர்வங் கூட இப்போது இல்லை} ‘குமார் மூர்த்தியினது கதைகள் பெரிய ‘நல்ல’ கதைகள் என்பதற்கு இல்லை’ என்றதாக யாரோ சொன்னார்கள். அப்போது எனக்குத் தோன்றியது – ஒரு கதை என்பது வெறுமனே சொற்களால் ஆனது மாத்திரமல்ல; எப்போதும் அது, தமிழகத்திலிருந்து ஒரு ‘பெரிய’ எழுத்தாளர் பிரதிபலிக்கிற ஒரு சமூகக் கூட்டம் படித்து, உணர்ந்து, மதிப்பிடுகிற ஒன்றும் அல்ல. எங்களது சொற்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் பின்னால் எங்களது எங்களது அரசியல்கள் சேர்ந்து, கதையை பேரலையாய் எழச் செய்யும் பின்னணிகள் பலப் பல உண்டு. என்னிடம் பேரலையை எழுப்பவல்ல என்னுடையதான அரசியலை அப்படியல்லாத இன்னொரு பின்னணியைச் சேர்ந்த ஒருவரால் புரிந்து கொள்ளுதல் சிரமமே (அப்படியொன்றின் இருப்பினை, அனேகர் புரிந்து கொள்ள முனைவதே இல்லை என்பதே எக் காலங்களதும் அவலமாயும் இருக்கிறது). ‘பெரிய’/ ‘பெரும்பான்மை’ மனிதர்கள் எப்போதும் சின்னச் சின்ன சமூகங்கள்/மனிதர்கள் குறித்த தம் ‘அறியாமை’களை மதிப்பீடுகளாக முன் வைத்தபடியே தான் இருப்பார்கள்; தாம் அறியாத வாழ்வுகளின் அரசியலை தாங்கள் தீர்மானிக்கலாம் என தொடர்ந்தும் நம்ப வைத்துக் கொண்டு வேறு இருக்கிறார்கள்.

நானும் ஒரு சாதாரண கதையாகவே “ஹனிபாவும் எருமைகளும்” படித்துக் கொண்டிருப்பேன்.. பொழுது சாய்ந்து பொழுது புலருவது போன்ற வழமையுடன் ஒரு அலட்சியமாகப் படித்துக் கொண்டிருப்பேன். திடீரென அந்த எருமையின் கண்ணீர் என் கண்களுள் விழுகிற போது திடுக்கிடுவேன். கடவுளே… என்ன ஒரு அநீதி நிகழ்கிறது!

என்னையறியாது, என்னுள் நிகழ்ந்த அதிர்விற்கு என் சமூகம் சார்ந்த அரசியலும் அதுள் நடக்கும் நிகழ்வுகளுடனான தொடர்பும் காரணமெனில் அதே சமூகத்தைச் சேர்ந்த இன்னொருவரால் அதை ஒரு இந்திய வாசகரைப் போல வாசித்தலும் சாத்தியமே. இது நடந்த கதைப் பரப்பு இலங்கையுள் இன்னொரு இனத்துக்குள் நடக்கின்ற ஒன்று. எப்போதும் எனது இனத்தின் வலி உயர்ந்ததாகவும், மற்றதின் தராசு என்னுடையதன் முன் தாழ்வாகவும் இருந்தால் தானே, என்னுடையதை உயர்த்துதல் முடியும்?

இங்கே: சமூகங்களுக்கு அல்லது அதனதன் மனிதர்களுக்கு வெளியில் இருந்து கொண்டு மதிப்பிடல் மட்டுமே நடக்கும், புரிதலல்ல. மகாபலிபுரத்தின் சிற்பிகளும் அலையடிக்கும் கடலுமான சூழலில் நடக்கையில் கல்கியின் நூல்கள் படித்திராத என்னால் அவ்விடம் மாபெரும் ‘காவிய உணர்வு’களை பெற்றிர முடியாது (அதிலொன்றும் வருத்தமில்லை; சக மனிதரின் வலியை உணராது போதல் தரக்கூடிய இழப்புணர்வு போன்ற ஒன்றை அது தந்து விட முடியாது). அவ் வுணர்வை உணராத நான் ‘அப்படியொன்றே உனக்கிருக்க முடியாது’ என அதை உணருகிற ஒருவரிடம் கூறுவது என்பது, அதிகாரமன்றில் வேறென்ன!


[….மேலும் வரும்]

கருணாகரனின் ‘பலி ஆடு’, த.அகிலனின் ‘மரணத்தின் வாசனை’

August 26, 2009 Leave a comment

இரண்டு ஈழத்து நூல்கள் வெளியீடு
இடம்: ஸ்காபரோ சிவிக் சென்ரர்
காலம்: ஓகஸ்ட் 28, 2009 – மாலை 6இலிருந்து 9வரை.

vadali_books

Come Clean Canada!

October 23, 2007 Leave a comment

For Immediate Release – Media Advisory

Monday 22 October, 2007

“Come Clean Canada!
Where are the Bodies of 50,000 Children?”

a123707-vx residental schools natives
In the Face of Continued Duplicity and Cover-up, a Genuine Investigation into Genocide in Canada is Finally Launched:

Kevin Annett to Commence Speaking and Organizing Tour
in Eastern Canada

Ottawa: The man who blew the lid off the deaths of thousands of children in Canadian Indian Residential Schools is arriving in the nation’s capital this Tuesday, October 23 to help launch a genuine inquiry into their fate.

Reverend Kevin Annett, award-winning producer of the film UNREPENTANT and author of the ground-breaking book Hidden from History: The Canadian Holocaust, compelled the Harper government last April to raise the issue of disappeared residential school children in the House of Commons. Annett is returning to Ottawa this week to throw some hard questions at the government.

In a recent letter to Minister of Indian Affairs Chuck Strahl, Annett asked,

“Would we have let serial killer Clifford Olson run the inquiry into the location and fate of his murdered victims? Or help him avoid imprisonment by issuing ‘apologies’ and a bit of money to this victims’ families? Then why are we allowing and paying for far more prolific killers to do exactly that towards their 50,000 victims, those killers being the Roman Catholic, Anglican and United Church of Canada?”

In response to Mr. Strahl’s recent announcement that a church-affiliated “Truth and Reconciliation Commission” would be responsible for “investigating” the deaths of children in residential schools run by these very same churches, a coalition of native and non-native groups has launched The International Human Rights Tribunal into Genocide in Canada (IHRTGC) to win full disclosure concerning the fate and location of these children, and bring the perpetrators to justice.

To further this inquiry, Kevin Annett is conducting a six city speaking tour in Quebec and Ontario between October 23 and November 3. A public lecture in Ottawa will be his first appearance in a total of 14 speaking and film engagements in eastern Canada, which will be followed by an extended group of lectures and other actions in Boston, New York and Washington, D.C., and at the United Nations in March, 2008.

Following on his recent invitation to participate in the prestigious Echenberg International Conference on Genocide at McGill University in Montreal that featured Gen. Romeo Daillaire, Annett announced his intent to bring the evidence of genocide in Canadian Residential Schools to the General Assembly of the United Nations this spring. Annett is supported in this quest by many grass roots aboriginal people and traditional elders across Canada.

According to Ojibway elder Chief Louis Daniels of Winnipeg,
who survived Brandon residential school,

“Kevin Annett is the one white man who has made our voice be heard. For nearly fifteen years he has sacrificed everything to bring out the truth of crimes committed by the churches and government against our people, and to win justice for residential school survivors. So I adopted him as my son in the spring of 2004 and gave him the name Eagle Strong Voice to recognize that he is the fulfillment of the prophecy among my people, that one day a white man would help us recover our voice. I ask you to listen to him and receive him and his work”.

Besides meeting with politicians and church leaders, Kevin Annett will be speaking and screening his film UNREPENTANT to academics, residential school survivors and the general public at these times and venues:

Tuesday, October 23: Ottawa
2:00 pm: University of Ottawa, Aboriginal Resource Centre, University Centre, 3rd floor.

6:45 pm: Carleton University, Rm. 435, St. Patrick’s Bldg (1125 Colonel By Drive)

Thursday, October 25: Montreal
1:00 – 9:00 pm: Course lectures at Concordia University

Friday, October 26: Montreal
10:00 am – 12:30 pm: McGill University, School of Social Work, Wendy Patrick Room (3506 University St. at Milton)

Monday, October 29: Windsor
7:00 pm – University of Windsor, Vanier Hall, The Oak Room (401 Sunset Ave.)

Tuesday, October 30: London
2:00 pm: Fanshawe Social Justice Lecture (TBA)*

7:00 pm: Medix School, 1299 Oxford St. E.

Wednesday, October 31: London
12 noon: King’s College, Wemple Student Lunge

7:00 pm: Medix School, 1299 Oxford St. E.

Thursday, November 1: Hamilton
1:00 pm: McMaster University (TBA)*

7:00 pm: Solidarity House, 779 Barton St. East

Friday, November 2: Toronto
1:00 pm: Ryerson University (TBA)*

6:30 pm: University of Toronto (TBA)*

Saturday, November 3: Toronto
4 pm: Leaves for Vancouver

* Note: For information on the location of these meetings, or to arrange media interviews with him, contact Kevin Annett at hiddenfromhistory@yahoo.ca or 1-888-265–1007.

Issued 21-22 October, 2007
http://www.hiddenfromhistory.org

To access Kevin’s award-winning film UNREPENTANT (Best Documentary Film, Los Angeles Independent Film Festival, March 2007), see this link:

http://video.google.ca/videoplay?docid=-6637396204037343133&q=unrepentant&total=124&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=0

Read and Hear the truth of Genocide in Canada, past and present, at this website: www.hiddenfromhistory.org