Archive for the ‘பிறரது படைப்புகள்’ Category


February 17, 2011 1 comment


Translation (with minor changes) of the Original Post entitled “FUCK OFF INDIA” by Livingsmile Vidya, a transgender  who is a writer, assistant director and a stage performer lives in Chennai, India.  She is the author of the book “I am Vidya” – which is written in Tamil and then translated into most Indian languages. | I am Vidya – amazon link


Being neglected and humiliated and being poor are the permanent identities in my history. This is an after effect for my greed to live as a trans gender with some pride even after happened to be born as a sexual minority in this country. Especially it is a higher punishment for my yearning to live as a  performing artist [stage actor].

Until today all the negligence and other humiliations were gifted to me by the Indian Government.  But today it is given in great amount by the government of  France too.

I was invited to this literary gathering [38th Tamil Literary Gathering \ Ilakiya Santhippu | February 19 – 20, 2011  – Paris, France] which is annually organized by my friends like Shoba and other literary people. But France Embassy has rejected my Visa. The reason behind their refusal is that they have no guarantee that I will be returning  to India after the event (Since I don’t even have ways to live in my own country, they think I will go to France and become a governor!)

Jokes apart, the reasons they gave for their mistrust are:

1. unmarried

2. no family background.

3. No permanent income & employment

4. low bank balance, and no mentionable assets under my name.

In a country where, they don’t even consider transgenders as ‘humans’, what is the possibility for  my marriage?

Which family would willing to accept transgenders?

Who would tell the France Embassy that no matter what a trans gender studied, in this holy land the available work for them are begging and sex trade only?  When there is no employment where can one go for assets?

[I have submitted] So many Documents! Recommendation letters! paper cuttings! photos..! [Not to mention the] harassment [to get proper documents]…! and many more. But even when the Event Organizers agreed on covering all the traveling and other expenses, Visa was denied because of above 4 reasons.  Instead of these reasons, they should of directly said to my face, that there is ‘NO VISA FOR TRANSGENDERS’.

Dear Friends, what gives me this non ceasing anger is not the fact that i cant go to a foreign country, but the fact I am in a neglectable state even by foreign countries [like France].

Any way, thanks for all your understanding!

More than anything right now in this right moment  I just want to curse this country [India] as much as I can.

related links:

LGBT rights, France:

to Contact FRANCE EMBASSY in India: |


1945, Ukraine during war. Sand Art

October 3, 2009 1 comment

Moving.. magical hands. awestruck. how herstory is told with such sorrow, yet sort of with a pride.

Kseniya Simonova [Frm the more Globalized show “Ukraine Got Talent”]
1945, போர்க்காலத்தில் உக்ரேன். மணல் ஓவியம்.

Thanx to Kavitha who fwded me this. more:

Buried for years in our backyards: Stories of Rape, Hunger, and Death from SriLankan Tamil Women

June 2, 2009 4 comments

– The smell of the army boots, the gun, never our friend


By Regi David, Toronto

I became an Internally Displaced Person (IDP) when I was just 13 years old.

To read More Click here…


Photo of the boy taken from here


April 17, 2007 2 comments

தனது வாழ்க்கையை
எச்சிலாற் பின்னிக் கொண்டிக்கிறது சிலந்தி.
அது, கரைந்தழியும் ஒவ்வொரு பொழுதிலும்
தனது இரைகளுக்காகக் காத்திருக்கிறது.
சிலந்தியின் எச்சிற் கனவுகளில்
பூச்சிகளின் வண்ண வண்ணக் கனவுகள்
நீளமானதும் பேரச்சமூட்டக்கூடியதுமான
சிலந்தியின் கால்கள்
எச்சில் அடுக்குகளில் நீள்கின்றன
ஒரு ஆக்கிரமிப்பாளனின் கால்களைப் போல.

நாறிமணக்கும் சிலந்தியின் எச்சிலில்
உயிரற்றும் தலைகீழாகவும் தொங்குகின்றன
சிலந்தி பின்னிய கனவுகளில்
கருமையும் சாபமும் சூழ்கிறது:
கண்ணீரும் வேதனையும் துலங்குகிறது.
குழைந்துபோன அதன் சித்திரங்களை அழகுபடுத்த
எச்சிற் கனவுகளை வலிந்து வலிந்து சுரக்கிறது

எச்சில் பின்னிய அதன் வாழ்க்கை
தேவதைகள் சபித்துப்போன

அழகும் இளமையும் ஒளிரும்
பூச்சிகளின் இறக்கைகள்
சிலந்தியின் கருமை மண்டிய வலையிலிருந்து
எப்போது காணாமற் போயின

நன்றி: யுகம் மாறும் (தொகுப்பு 1999)

Chandrabose Suthakar (Esbose) was shot dead in Vavuniya last night. Radio reports have confirmed the death.
-நண்பரின் கடிதம்
ஏப்ரல் 17.2007

வெளிச்சக்கூடுகளை முன்வைத்து.. மேலும் – சனன்

March 19, 2007 1 comment

தொடர்பான சிறுகதை: வெளிச்சக்கூடுகள் தேவைப்படுவோர் படிக்க வேண்டிய குறிப்புகள்…
முதல்ல பெட்டைக்கு என் நன்றிகள். குறித்த கதை கவனப் படாமல், சாதியம் பற்றிய ஹரியின் குறிப்புகள் முரண்வெளி சார்ந்து அதிக கவனம் பெற்றது குறித்து எமக்கு சில ஏமாற்றங்கள் இருந்தன. இது பெரும் பலவீனங்களைக் கொண்ட சிறுகதையெனினும் ஆவணப்பதிவு என்ற அளவில் விவாதத்தை கோரி நிற்கிறது. அதை அடையாளம் கண்டு கொண்ட இரண்டாவது நபராக இருக்கிறீர்கள் (முதலாவது ஆள் கய – மற்றவர்கள் பதிவர்) இருவரும் பெண்களாக இருப்பது குறித்த வியப்பும் ஒருபுறம் போகட்டும். ஆண்கள் தமது குறிகளைப் பேணுகிற அரசியலில் மாத்திரம் அக்கறையுடனிருக்கிறார்கள், அதிகமும் பெண்கள் தான் இக்கதையின் மனித வலியைப் புரிந்து கொண்டார்கள். மதி கந்தசாமி, கய, பெட்டை எல்லாருக்கும் எமது நன்றிகள்.
உண்மையிலேயே இக்கதை இராணுவம் செய்கிற அட்டூழியத்தை, அது குழந்தமை மீது செலுத்துகிற தாக்கங்களை / உடல் அனுபவித்திருக்கக் கூடிய வலியை சரியான விதத்தில் வெளிப்படுத்துகிற ஒன்று எனக் கூற முடியாது. பின்னூட்டமிட்டிருந்தவரான ‘பெயர் சொல்ல விருப்பமில்லை’ போன்றவர்களது பதிவுகளும் மிக மேலோட்டமானவையே. 96இன் பின்னர் யாழ்ப்பாணத்தின் தெருக்களில் திரிய நேர்ந்த ஒவ்வொரு சிறுவனும்/சிறுமியும் இவ்வாறான கதைகளுடன் தானிருக்கிறார்கள். அதிலொன்றாக இதைக் கொள்ள முடியும். இதைவிட கொடுமையான அனுபவங்கள் என் சக மாணவர்களுக்கு உண்டென்பதை நான் அறிவேன். மனவிகாரம், குழப்பங்கள், இன்னபிறவற்றுக்கு ஆளாகும் குழந்தைகளைப் போல இக்கதையின் கதை சொல்லி இல்லை. ஒரு குழுவாக ஈடுபடுவதால், அப்பாதிப்பு குறைந்து போயிருக்கலாம். ஆனால், கைவிடப்பட்ட வீடுகளுக்குள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு குதப்புணர்ச்சி செய்யப் பட்ட சிறுவர்களும், தயாராகாத யோனி கிழிக்கப் பட்ட சிறுமிகளும் கொண்டிருக்கக் கூடிய பயங்கர அனுபவங்களுக்கு முன்பாக இக்கதை ஒரு சிறு பொறி மட்டுமே.
இக்கதை கொண்டிருக்கக் கூடிய வலிமையான அம்சங்களில் ஒன்றாகவும் இதைக் கொள்ள முடியும் தான்.. தனக்கு நடக்கும் பாதிப்புகள் பற்றிய அறிதலின்றி அதில் ஈடுபடுதல் என்பதாக வாசித்துப் பார்க்கலாமா? தான் எதை இழந்து கொண்டிருக்கிறான் என்பது பற்றிய அறிதலின்றியே / தான் அனுபவிக்கப் போகிறவை எவை என்பது பற்றிய புரிதலின்றியே அக்குழந்தை இதெல்லாவற்றுக்கும் பலியாகிறது என்று கொள்ளலாமா?
இன்னொரு முக்கியமான விடயத்தை அபிப்பிராயம் தெரிவித்த தோழர்கள் காணத்தவறியிருக்கிறார்கள். கதை சொல்லி இராணுவத்தின் மீதான பரிவுப்பார்வை கொண்டவனாக இருக்கிறான். குறித்த சிப்பாயின் பல செயல்கள் ஒருவித அனுதாபத்துடன் சித்தரிக்கப் பட்டிருப்பதை காணலாம். அமௌனன் இட்டிருந்த பின்னூட்டம் சரியாகவே சொல்கிறது. மூல காரணங்கள் எவை? உண்மையில் எங்களது உடம்பின் துவாரங்களை ஆக்கிரமிக்கிற குறி பயந்து நடுங்குகிற சிப்பாய்களினுடையதா? இல்லை, மகிந்தவினதும் இதர பேரினவாத சக்திகளினதுமா? சிப்பாயின் ஆண்குறியை தனியே சிப்பாயின் ஆண்குறியாய் காணவியலாது.. அது மகிந்தவின், மல்வத்த பீடாதிபதிகளின் ஆண்குறி.
கதைசொல்லி சிப்பாயுடனான புணர்ச்சியின் சில அம்சங்களை விரும்புவனாகத் தான் காட்டப் படுகிறான். இன்னுமொரு சிறுவன் அவர்களது அணைப்புக்கு ஏங்குபவனாக இருக்கிறான்,
//பிறகு அப்பிடியில்லை. எனக்கும் உம்மை மாதிரி ஒரு மல்லி இருக்கு எண்டு சொல்லி கொஞ்சுவார் – அப்பா மீசை குத்தக் குத்தக் கொஞ்சுவாரே அப்பிடி நல்லா இருக்கும். சரியாக் கூசும். சிங்களம் சொல்லித் தருவார். என்னட்டத் தான் அவர் தமிழ் படிக்கிறவர். கன்ரீன் ரொபியள் எல்லாம் எனக்குத் தான்.’//
//பிறகு சின்னப்பிள்ளயள் தமிழ்கதைக்கிற ஸ்ரைல்ல கதை சொல்லுவார். மடியில ஏத்திவச்சு முள்ளுத் தாடியால உரஞ்சி உரஞ்சி சிரிப்பார். பிறகு பேசாமல் இருப்பார். ஒருக்கா கட்டிப் பிடிச்சு அழுதவர். அவர் சொல்லித்தந்த பாட்டுப் போல எங்கட மிஸ்ஸும் ஒரு பாட்டுச் சொல்லித்தந்தவா – குருவிக் குஞ்சே குருவிக் குஞ்சே எங்கே போகிறாய்…. நான் சிங்களப் பாட்டை தமிழில கொப்பின்ர பின்பக்கம் எழுதி வச்சிருந்தன்,//
இதை வியாக்கியானப்படுத்த நாங்கள் சிக்மன்ட் பிராய்டிடம் போக வேண்டாம். Neglected emotinal needs என்ற ஒரு பிரயோகம் போதும் என்று நினைக்கிறேன். மத்தியவர்க்க பெற்றோர் பெரிதும் தங்கள் குழந்தைகள் மீது எப்படி அன்பு செலுத்துவது என்பதை அறியாதவர்களாய் இருக்கிறார்கள். இரகசியமான முறையில் மாறிப்போயிருக்கிற வாழ்சூழல் பற்றிய அறிதல்களற்ற அவர்கள் 96இன் பின்னான பிள்ளையொன்றுக்கு இருக்கக் கூடிய சிக்கல்களை புரிந்தவர்களாக இல்லை. தமது அந்தஸ்து பணம் என்பவற்றில் குறியாக இருக்கும் அவர்கள் ரியூஷன், பாடசாலை, ஸ்பெஷல் கிளாஸ் என்று பிள்ளைகளை அலைக்கழிக்கிறதோடல்லாமல் தாங்களு அலைகின்றனர். ஒரு புன்னகைக்குத் தன்னும் நேரமிருப்பதில்லை. இங்கு தான் paedophile நபர்கள் தமது நுழைவுக்கான சாத்தியப் பாடுகளைக் கண்டு கொள்கிறார்கள். அவர்களிடம் சாடிஸம் இல்லாத பட்சத்தில் குழந்தைகள் அப்புணர்ச்சியை விரும்பவும் செய்கின்றன. எங்கு பிழை விடுகிறோம் என்பது நல்லது. (இந்த இடத்தில் ஷ்யாமின் ஸ்விம்மிங் இன் த மொன்சூன் சீ, ப்ͫன்னி போய் போன்ற நாவல்களில் வரும் சில சம்பவங்களை உதாரணம் காட்டமுடியும். நான் நினைக்கிறேன் – ரொமேஷ் குணசேகரவின் ரீப்(f) இல் வரும் கதைசொல்லி கூட(வயது 11) சக உடலின் அருகாமை குறித்த வேட்கையுடனிருந்தான் என. கதைசொல்லியின் சகவேலைக்காரன் அவனைப் பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்த முனைகையில் அது குறித்து அச்சமடைபவனாக இருக்கும் அச்சிறுவன், தன் எஜமானன் மீது ஒருவித நெருக்கம் உடையவனாக இருக்கிறான். எஜமானனுக்கு தேநீர் எடுத்துச் செல்லும் அச்சிறுவன் அவனது நெகிழ்வுற்ற ஆடைகளையும் சிறுபிள்ளைத் தனமான தனது எஜமானனின் உடல்வாகினையும் ஒரு வித லயிப்புடன் விபரிக்கிறான். ஷ்யாம்-ரொமேஷ் இரண்டு பேரது கதாநாயகர்களும் புறக்கணிக்கப் பட்டவர்களாக, உணர்வுத் தேவைகள் பூர்த்திசெய்யப்படாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். சக உடலொன்றின் அணைப்புக்கான தேவை எங்கிருந்து எழுகிறது என்பதை அறியவிரும்புபவர்கள் சிக்மண்ட் பிராய்டை/இன்செக்யூரிட்டிகள் பற்றி கற்கவும். அல்லாது விடில் ஷ்யாம், ரொமேஷ் போன்றவர்களின் புனைவுகளை வாசிக்கவும்)(fஅன்னி போய் இல் வருகிற அர்ஜியின் உளவியல் ரீதியான தேவைகளை, தகப்பன் செலவரத்தினமோ தாய் நளினியோ கண்டு கொள்வது இல்லை. தாய் நளினி பொருத்தமற்ற விதத்தில் அவனுடைய எffஎமினட் டென்டென்சிகளை களைய முறபடுகிறாள். அர்Jஇயின் ஆண் சகோதரர்கள் அவனைப் புரிந்து கொள்கிற நிலையில் இல்லை. இது தான் ஷேகனை நோக்கி அவனை உந்துகிறது – இல்லையா. பாலுறவின் தேவை அல்ல அங்கே அர்ஜியை இழுப்பது, ஒரு சிறு புன்னகைக்கான, தலைதடவலுக்கான ஆதரவுக்கான ஏக்கம் தான்.இதையும் அமௌனின் சிறுவர்களையும் இணைவாசிப்புச் செய்து பார்க்கலாம். ‘வெளிச்சக்கூடுகள்’ சிறுவர்களின் குடும்பம் குறித்து தரப்பட்டுள்ள விபரங்களை கவனியுங்கள்.)
இக்கதையை முன்வைத்து விமர்சிக்க வேண்டிய இன்னுமொன்று யாழ்ப்பாண பள்ளிகளின் நாவலர் ஆசாரம். பிள்ளைகள் பாலியல் கல்வி பெறாதவர்களாய் இருப்பதால் இந்த நிலமைகள் மேலும் விகாரமடைகின்றன எனபது என் கருத்து. நான் தரம் ஒன்பதில் கல்வி கற்ற போதுதான் முதல் முதலாக சுகாதாரப் பாடப் புத்தகத்தில் பாலியல் கல்வி என்பது பேரளவுக்காவது தூவப்பட்டிருந்தது. புத்தக வினியோகத்தின் போது குறித்த பக்கங்கள் கிழிக்கப் பட்டிருந்தன. பல பாடசாலைகள் அப்பாடத்தை தொடவும் இல்லை. சுயஇன்பம் குறித்து அச்சமுற்று அன்ரி டிப்ப்ரெஷன் எடுக்கிற கனபேரை நானறிவேன். இன்னும் எத்தனை காலத்திற்குத் தான் இப்படி சிறுவர்களை விழிப்புணர்வற்ற நிலையில் வைத்திருப்பது? தனக்கு நடப்பது ஒரு துஷ்பிரயோகம் என்பதை அப்பிள்ளை அறிந்திருக்குமாயின் இவை போல சம்பவங்களுக்கான சாத்தியங்கள் குறைவு அல்லவா? யார் பிழை விடுகிறார்கள்? சிங்களவனா? இல்லை தங்கள் கோமணம் கிழியவேயில்லை என்று கதை விடுகிற யாழ்ப்பாணத்தவர்களா?
பின்னூட்டமிட்டவர்கள் சிப்பாய்களுக்கு இருக்கக் கூடிய சிக்கல்களையும் புரிந்து கொள்வது தகும். அவர்கள் செய்வதை நான் ஆதரிக்கிறேன் என இது அர்த்தமாகாது, கோபத்தை கொஞ்சமாவது அடக்கிக் கொண்டு இப்படியான செயல்பாடுகளுக்கு எங்கனம் அவர்கள் தூண்டப்படுகிறார்கள்? எவையெவையெல்லாம் இது நோக்கி அவர்களைத் தள்ளுகின்றன. இவற்றைப் பரிசீலிப்பதன் மூலம் அதிகாரத்தின் மிகப்பெரும் ஆண்குறியை நீங்கள் காண முடியும்.
கதையில் என்னை மிக எரிச்சலூட்டிய அம்சம் அக்கதைசொல்லி/அமௌனன் பண்ணிக்கொள்கிற புனிதப்படுத்துகை தான். கதைசொல்லி மிக அப்பாவியானவனாகவும், மற்ற சிறுவனால் seduceபண்ணுப்படுபவ்னாகவும் காட்டப் படுகிறான். மற்றைய சிறுவன் seducerஆக காட்டப்படுகிறான். இது ஒருவிதமாக இடறுகிறது-நம்பகத் தன்மை இல்லை. தன்னை நல்ல பிள்ளையாகக் காட்டிக் கொள்ளும் முனைப்பு கதைசொல்லியிடம் இருப்பதை, அந்த முனைப்பு மற்ற சிறுவனின் வாயில் தூஷணங்களைத் திணிப்பதை (அதன் மூலம் தன்னை உயர்த்துவதை) தெளிவாக இனங்காணமுடிகிறது. கதையின் ஒரே ஒரு இடத்தில் மாத்திரம் தான் புனிதப்படுத்துதல் அற்ற இயல்புத்தனம் தலை காட்டுகிறது: //எனக்குப் பெரிய புதினமாய்க் கிடந்துது. ஆனா அருக்குளிக்கிற மாதிரி முகத்தை வைச்சுக்கொண்டு “ச்சீ! மூத்திரம்” எண்டு சொன்னன்.// பின்வரும் மொழிதலைக் கவனியுங்கள்: //உண்மையாவே அரியண்டமா இருந்துது// இதில் ‘உண்மையாகவே’ என்ற பதப்பிரயோகம் ஏன் இடம்பெறுகிறது? ‘அரியண்டமா இருந்தது’ என்ற மொழிதல் ஏன் போதுமானதாக இல்லை…? அமௌனனை மீறி வெளிப்பட்டிருக்கிற(தாய் நான் நினைக்கிற) இந்த மொழிதல் கதையின் ஒட்டுமொத்த புனிதப் படுத்தலுக்கு ஒரு பொட்டுக்கேடு தான். ‘உண்மையாவே’ என்று வாசிப்பாளரை நம்ப வைக்க முயற்சிக்கும் போது அதொன்றும் அப்படியாகவில்லை என சந்தேகம் வருகிறது!
நிரூபாவின் கதைகள் எங்கனம் தமது கதாநாயக/நாயகிகளுக்காக வில்லன்களை கதைப் பரப்புக்குள் உருவாக்கிக் கொண்டு இயக்கமுற்றனவோ அதே மாதிரியான துவிதஎதிர்மைச் சமன்பாடெனக் கொள்ளலாம். இதனால் தான் இந்தக் கதைக்குள் தீபனின் குரலைக் கேட்க முடியாமலிருக்கிறது. வழக்கமான போராதரவுப் பிரதிகளைப் போலன்றி சிப்பாயின் குரலையாவது (அவனது உடலசைவுகள் மூலம்) ஒலிக்க அனுமதித்ததற்கு அமௌனனுக்கு பாராட்டுகள். மற்றபடிக்கு இக்கதை(?!) பெருங்குறைகளை/நுண்ணரசியலை/விடுபடல்களை உடையது தான்.

சனன், முரண்வெளி

சுடர்: சன்னாசி

March 16, 2007 Leave a comment

[சன்னாசியின் வலைத்தளத்தின் வழங்கி கடந்த சில நாட்களாகவே முழுதாக செயல்படாமல் இருப்பதால் அவரது ‘சுடர்’ இங்கு உள்ளிடப்படுகிறது…]

1. புனிதங்கள் பற்றி… (உ-ம்: எழுத்து/கவிதை உன்னதம்; வாசிப்பு தவம் etc) என்ன நினைக்கிறீர்கள்? {இதற்கு பதிலளித்துவிட்டு ஆக இறுதியிலுள்ள BONUS ONE-இன் உப கேள்விகளைப் பார்க்கவும்}

பாரிஸ் ஹில்டன் மார்புகளுக்கிடையில் இருந்துகொண்டு ஸ்ரீ டிங்கர்பெல் ஒரு அற்புதமான புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார் என்ற காலகட்டத்தில் இருந்துகொண்டு ஏதோவொன்று/எழுத்து/கவிதை என்பது உன்னதம், வாசிப்பு என்பது தவம் என்றெல்லாம் மோஸ்தர்களை அடுக்கத் தயக்கமாகத்தான் இருக்கிறது ;-). சமீபத்தில் படித்த புத்தகமான The mysterious flame of queen Loanaவில் ஒரு சம்பவம் இருக்கும். பழுதான பழங்காலத்து ரேடியோ ஒன்றை பழுதுபார்க்க எடுத்துச்செல்லும் கதாபாத்திரத்திடம் பழுதுபார்க்கும் கடைக்காரன் கேட்கிறான் – இதை ரிப்பேர் செய்தால் ஐம்பது வருடத்துக்கு முந்தைய வானொலி நிலையங்களின் நிகழ்ச்சிகளைக் கேட்கமுடியும் என்ற நினைப்பா என்று. உன்னதம், தவம் போன்றவையும் குறைந்தபட்சம் என்னளவிலாவது, பழங்காலத்து ரேடியோக்கள் மாதிரிதான். திருப்பினால் கொரகொர என்று சத்தம்தான் வருகிறது. ஐநூறு வருடங்கள் கழிந்தாலும் புத்தகங்களில் பதிக்கப்பட்டவை அப்படியே இருக்கும் என்ற கோணத்தில் எழுதப்பட்ட இந்த வாக்கியங்களை, ஏன், தற்செயலாக ஒரு பாப்பா அந்தப் புத்தகத்தின் மேல் மூத்திரமடித்து எழுத்துக்கள் அழிந்துபோனால் குறிப்பிட்ட அறிவுக்கண்ணியொன்று அறுந்து போகாதா, அது அறுந்து போவதால் கிறிஸ்துவுக்கோ முகம்மதுக்கோ ஏதோவோர் இந்துக் கடவுளுக்கோ ஒரு doppelganger உருவாகாமல் போய்விட்டிருக்கச் சாத்தியமுள்ளதா, இல்லாமல் போய்விட்டதால் உலகச் சரித்திரம் எப்படி மாறிவிட்டது என்று நுட்பமாக இணைத்து இணைத்துப் பிரித்துக்கொண்டே போவதை ஒரு கார்ட்டூன் புத்தகத்திலிருந்து தலையணை சைஸ் நாவல் வரை எதுவும் சுவாரஸ்யமாகச் செய்துவிடக்கூடிய சாத்தியப்பாடுகள் உள்ள உலகில், உன்னதம், தவம், அக விடுதலை, மனித மனத்தின் ஆழங்களில் நீச்சலடித்தல், இருப்புக்கும் இறைக்குமிடையில் ஸ்கேட்போர்டிங் செய்தல், தன்னை உணர்தல், ஆன்மீகப் பொந்துக்குள் அக எலியைத் தேடுதல் போன்ற தேய்பதங்கள் வெகுவாக அலுப்பூட்டுபவை. கலை என்ற தளத்தில் மட்டுமின்றி, அறிவியல், சினிமா போன்ற பல தளங்களிலும் பைத்தியக்கார விஞ்ஞானி (crazy scientist), எக்சென்ட்ரிக் நடிகர் போன்ற தேய்பதங்களும் சித்திர உருவாக்கங்களும் தற்போதைய காலகட்டத்தில் வேகமாகத் தம் அசல் உப்பலை இழந்து வருகின்றன என்பதை உள்ளதை உள்ளபடிப் பார்க்கத் தெரிந்த எவராலும் எளிதில் உணரமுடியும். மனோரீதியான சிக்கல் என்பது சாலையைக் கடக்கும் ஒரு வயோதிகருக்கு உதவுவதா இல்லையா என்ற அன்றாட விஷயத்திலிருந்துகூட தொடங்கக்கூடும் என்பதால், எழுத்தாளர்கள்/இன்னபிறர் சமூகத்தின் வழிகாட்டிகள், அக விடுதலைக்கான சுரங்கப்பாதைகள், அற ஒழுக்கத்தை/விடுதலையை/களிப்பை சாமானியனுக்குத் தருவதற்கான பெரும் சாத்தியப்பாடுகளில் தலையாயதொரு சாத்தியப்பாட்டின் வார்ப்பு என்ற ரீதியில் கட்டியெழுப்பப்படும் பிம்பங்கள், தகவல்தொடர்பு இவ்வளவு தூரம் முன்னேறியுள்ள காலகட்டத்தில் பொருள்மாறியவை. பொதுவான தளத்தில் இப்படிச் சொன்னாலும்கூட, இக் கண்ணோட்டம் முழுவதும், அன்றாட வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், கொட்டிக் கொட்டி ஈயைக் குளவியாக்கிவிடுவதுபோலச் சீராகச் செயல்படுத்தப்படும் தொடர் வன்முறையால் சுயம் நொறுக்கப்பட்டிராத, ஒப்பீட்டளவில் வசதியான வாழ்க்கை வாழும் ஒருவனின் பார்வைக்குறைபாட்டுடனே இருக்கக்கூடும் என்பதையும் உணரமுடியாமலில்லை. இதற்கு நேர் எதிர்மறையான சூழலில் வாழும் ஒருவனின் புலனுணர் சாத்தியப்பாடுகள் வேறாய் இருக்கமுடிவதையும், சுயபிரக்ஞை அற்று இயந்திரம்போல வாழ்பவர்களின் (அல்லது அப்படி நாம் நினைப்பவர்களின்) இயக்கம் சுயபிரக்ஞை உள்ள நமது நுணுக்கங்களுக்கான வெளியை மலினமாகக் குலைத்துப்போடுவது போன்ற கற்பனைகளில் உழன்று மூளையைப் பிடித்து சுயமைதுனம் செய்துகொள்வதும் என்று ஒரு அல்லது ஒன்றரை நிமிடத்தில் அடுக்கி/பட்டியலிட்டு/அனுபவித்து/நிர்மாணித்துக் குலைத்து மறுபடி நிர்மாணித்துக்கொள்ளக்கூடிய மனித மனத்தின் அபாரமான வீச்சைக் குறுக்குவதுதான் இந்தப் புனிதங்களின் எல்லையில் நின்று இயங்கும் புனிதவன்முறையாளர்களின் நோக்கம் என்பதையும் அவற்றின் உக்கிரத்தையும் உணர பிரத்யேகத் திறமை ஏதும் தேவைப்படாததால், புனிதம்/தவம் போன்ற வெங்காயங்களைக் கேட்கும்போது எழுத்து/இறை/இதேபோன்று புனிதத்தை ஊசிவழிச் செலுத்திவிடக்கூடிய எந்தவொரு விஷயமானாலும் – தனிப்பட்ட இறுக்கந்தளர்த்தி (stress-reliever) மனோநிலைக்கோ தேவைப்பட்ட கூறுகளை உறிஞ்சியெடுத்துக்கொண்டு பிறவற்றை இரக்கமில்லாமல் துப்பியெறிவதுதான் எளிதான வழியாயிருக்கிறது. அசலில் பார்த்தால், ecological/social pyramid போல, இந்தப் புனிதங்கள் அனைத்தும் மனிதர்களால்/கருத்தாக்கங்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு பெரும் ஊசி போலத்தான் இருக்கிறது – ஆனால் தலைகீழாக – அடியில் இருந்து உந்தித் தள்ளும் பிஸ்டனாக ஆட்டுமந்தைக் கும்பல்களும், அளவைக்குறிப்பான்களாக பிரசங்கிகளும், செலுத்தும் ஊசியாக புனிதப் பிம்பங்களும் செலுத்தப்படும் திரவமாக கருத்தாக்கங்களும் – கையை மடக்கிப் பிடித்து ஒரே ஏத்து – முடிந்தது கதை ;-). எனவே, ஹோதாவோடு வரும் எந்தவொரு புனிதமும், அதன் பிம்பமும் அதன் கவன ஈர்ப்புத் தீர்மானங்களுக்கும் நேரமொதுக்குவது பயனுள்ளதாகப் படவில்லை – சாலையோரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்தின் ஹோதா வரவழைக்காத மரியாதையை எழுத்துக்களுக்கு/தனிமனிதர்களுக்குக் கொடுக்கவேண்டுமென்று யோசிக்கமுயல்வது சிக்கலான விஷயம் – தான் ஒரு அத்வைதி என்று நகுலன் சொன்னால், அந்த வாக்கியம் யோசித்துப் பார்க்க எவ்வளவு சிக்கலான விஷயமாக இருக்குமோ அதேபோல்! வெறுமையை ஒரு மோஸ்தராக்க முயலும் கட்டத்தில், தொலைக்காட்சியில் ஒரு MTV மோன்டாஜிலோ சமையல் நிகழ்ச்சியில் தட்டில் அடுக்கப்பட்டிருக்கும் மாமிசத்தில் ஒரு கண் பொருந்தியிருப்பது போன்றதிலோ அல்லது தெருவில் போகையில் தனக்குத்தானே காற்றில் கணக்குப்போட்டுக்கொண்டு கிழிந்த கான்வாஸ் பைகளும் ஜீன்ஸும் போட்டுக்கொண்டு பதினைந்து நாள் தாடியுடன் நடக்கும் ஆசாமியின் அசைவுகளிலிருந்தோ ஏதோவொரு பிம்பம் கழன்று வந்து எச்சமாகத் தங்கிவிடுகிறது; இது அத்தனையையும் அறிவியல்பூர்வமாக ஆராயமுடியுமென்ற சாத்தியப்பாடு, இம்மாதிரி விஷயங்களில் மலிவான விலையில் செய்துவிடக்கூடிய aesthetic ratificationஐ மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. ஆஹா ஒரு படிமம் கிடைத்தது, அதை இரண்டாக வகிர்ந்து நடுவில் சில நேரம் படுத்துக் கிடந்தால் கை இயங்கித் தன்னாலே எழுதித் தள்ளிவிடும் போன்ற கருத்தாக்கங்களை, எழுதுவதையெல்லாம் நியாயப்படுத்தியாகவேண்டிய காலகட்டத்திலே எவரும் செய்திருக்கக்கூடும் – இந்த நியாயப்படுத்தற் கட்டத்துக்கான தர்க்கத்தை சீராகக் கட்டமைத்து முன்வைக்கத் தான் அங்கீகரிப்பதாகத் தெரிவிக்கும் சாத்தியப்பாடுகளின் வரையறை ஒரு கட்டத்துக்குப்பின் சுய குறுக்கத்துக்கு இட்டுச்செல்வதை உயர்ந்து வீழும் எழுத்துக்களில், கடைசிவரை ஒரு ‘முயற்சி’யாகவே மட்டும் போய்விடும் எழுத்துக்களில் இருந்து, ‘அங்கீகரிக்கப்படாத மேதமை’ என்ற தேய்பதம் நெற்றியில் சார்த்தப்பட்ட பிரக்ருதிகள் வரை பார்க்கமுடியும். இந்தக் கட்டுரையில் ஒரு குறிப்பிட்ட வாக்கியம்:

உலகமயமாக்கலின் விளைவாக மெக்கன்ரோவின் உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸ், கோகோ கோலா, ராடோ வாட்ச், பவர் ஷூக்கள் என்று நவீனத் தமிழர் கட்டமைக்கப்பட்டிருப்பதன் இன்னொரு வெளிப்பாடுதான் மொழிபெயர்ப்புப் படைப்புகள் பற்றி இன்று ஏற்பட்டிருக்கும் பரவசங்களும் கொண்டாட்டங்களும்.

– எழுத்துப்பிழைகளை/உச்சரிப்புப்பிழைகளைக் கிண்டலடிக்கும் அதே வக்கிர தர்க்கத்தைப் பிரயோகிக்க லைசன்ஸ் அளித்தால், இக்கட்டுரையின் மொத்த சாரத்தையும், ப்யோர்ன், மனோலோ ப்ளானிக்கிலிருந்து ஃபெண்டி வரை என்று பவர் (Bavar ;-)) ஷூக்களைத் தாண்டி எங்கோ நகர்ந்துவிட்ட தமிழ் யுவ யுவதித் தலைமுறை, மெக்கன்ரோ எப்போது சிப்ஸ் விற்கப் போனார், டாட்டும் ஓ நீலையும் நடுவர்களையும் இல்லை போட்டு மிதித்துக்கொண்டிருந்தார் என்று மெக்டொனால்டையும் ஜான் மெக்கன்ரோவையும் போட்டுக் குழப்பும் இக் கட்டுரை எதைத்தான் விமர்சிக்கிறது என்று ஒரே அமுக்காகப் போட்டு அமுக்கிவிடாதா. சின்னக் கோழியை அமுக்கும் பெரிய கோழியை ஒரு சேவல் அமுக்கும், ஓடித் திரியும் நாட்டுச் சேவலின் தொடை வலுவாக ருசியாக இருக்கும் என்று கடைசியில் தட்டில் வரும். வாழ்வின் போக்கு இவையனைத்தையும் வெறும் வழித்துணைகளாக மட்டுமே உபயோகிக்கிறது என்று தனிப்பட்டவர்கள் உணரும்வரையில் இந்த மோஸ்தர்கள் இருந்துகொண்டேதான் இருக்கும் – அறிந்தோ அறியாமலோ நம்மிடம் கூட – இதை ஒன்றும் செய்ய முடியாது :-).

2. இணையத்தில் வலைப்பதிவுகளின் வரவு இந்த இந்த இலக்கிய இதழ்களுக்கு இந்த இந்த மாதிரி எழுதவேண்டும் என்கிற முன்எதிர்பார்ப்புகள் இன்றி -கட்டுப்பாடற்று – எழுதுகிற வெளியை உருவாக்கியிருக்கிறது. இலக்கிய “பீடங்களை” விமர்சித்த -சிற்றிதழ்களின் தன்மைகளிற்கு எதிராக – முக்கியமான எழுத்துக்களை இணையத்தில் காண முடியும். ஆனால், “இணைய எழுத்து, நம்பகத்தன்மையற்றது, பதில் (அல்லது எதிர் விமர்சனம்) தரும் அவசியமற்றது” என்பதாகவே ‘வசதியாக’ அவை அனேகமாய் சம்பந்தப்பட்டவர்களால் மெளனமாக எதிர்கொள்ள(!)ப்பட்டன இல்லையா? அது பற்றி + இந்த மெளன – வன்முறை(!!) அரசியலின் பொருட்டேனும் உங்களைப் போன்றவர்கள் எழுத்துக்களை ‘பதிப்பிக்கிற’ எண்ணம் உண்டா? அல்லது/+ எமது நாடுகளில் உள்ள போர்ச்சூழலில் வசிக்கிற வாசிப்பார்வர்கள், மற்றும் இணைய வசதி அற்றவர்களாய் இருக்கிற வாசகரின் பொருட்டு “இணையப் பிரதிகள்” இன்னமும் அச்சாக்கத்தை வேண்டி நிற்கின்றன. இவற்றின் அடிப்படையில் உங்களுடைய கருத்து?

வணிகப்பத்திரிகைகளின் வெற்று நீட்சியாக இணையம் இருப்பது எவ்வளவு வீணோ, அதேயளவு சிறுபத்திரிகைகளின் வெற்று நீட்சியாக இருப்பதும் வீண் தான். பீடங்களில் இருந்தவர்கள்/இருப்பவர்கள் அனைவரும், ஒரு சாமானியனை ஒப்பிடுகையில் தகவல்களைப் பெறும் சாத்தியப்பாடுகளை அதிகம் பெற்றவர்கள் – இதைத்தவிர சாமானியர்களுக்கும் இவர்களுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் கிடையாது. இணைய எழுத்து நம்பிக்கையற்றது, பதில் சொல்லத் தேவையற்றது என்று சொல்வது அவரவர் கருத்து. எகஜ்க்ளூஜிவ்வாக (Egajgloojive என்று படிக்கவும் ;-)) இணையத்தில் எழுதுகிறவர்களேகூட பிறரது சில பதிவுகளை அசட்டெழுத்துக்கள் என்று சொல்லத் தயங்காதபோது பாவம் பப்ளிஸ்டு பரமசிவங்களையும் ப்ரிண்ட் மீடியா பெரியசாமிகளையும் ஏன் போட்டுத் தோண்டவேண்டும், பாவம் விடுங்கள். Invasion of the body snatchers மாதிரி இத்தனை பேர் எழுதுகிறேன் பேர்வழி என்று பொட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்துவிட்டார்களே என்ற விஷயமே தொடக்கத்தில் அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்திருக்கும் – போகப்போகச் சரியாகிவிடும். அப்போது, ‘என் கருத்தை மறுபரிசீலனை செய்துகொண்டேன்’ என்று சொல்லி வைத்துவிடுவார்கள் – சரியாகப் போயிற்று. ஆங்கில இணையத்தில் வலைப்பதிவுகளின் நிலையும் இதே தானே – இதைத் தாண்டி வந்தவை தானே. அச்சுப்பதிப்பு மீதான வசீகரம் ஆங்கில வலைப்பதிவர்களுக்கும் இருக்கிறது/பிற மொழிகளிலும் இருக்கத்தான் செய்யும் – தவறில்லை. மௌன-வன்முறை அரசியல் எனில், என்னய்யா வாயில் கொழுக்கட்டையா இருக்கிறது என்று கேட்டுவிட்டுப் போய்க்கொண்டே இருக்கவேண்டியதுதான்.

இணைய வசதி அற்றவர்களுக்கு மாற்றுக் கருத்துக்களும் போய்ச்சேரவேண்டியது அவசியம் – அனைத்தும் சேரவேண்டும் எனினும், புனைவுகள் போய்ச் சேர்வதைவிட பிற அறிவுத்துறைகளிலுள்ள மாற்றுக் கருத்துக்கள் போய்ச் சேரவேண்டியது அதைவிட அவசியம். வெகுஜன ஊடகங்களின் மூலம் அறிந்திராத பல விஷயங்களை/மாற்றுக் கண்ணோட்டங்களை தமிழ் வலைப்பதிவுகள் மூலமாக அறிந்துகொள்ள முடிவது போல, பரிணாமவியல் குறித்துக் கருத்தாக்கங்கள் முன்வைக்கப்படும்போது, Intelligent design குறித்த கருத்தாக்கங்களும், ‘இதுவும் இதைப் போன்றதும் குப்பை’ என்று சுட்டிக்காட்டப்படுவதற்காவது முன்வைக்கப்படவேண்டும். இது முழுதான பதில் இல்லை – நழுவலுக்கு மன்னிக்க.

எமது அடையாளம் முற்றாய் எமது எழுத்திலிருந்து (அதிலிருக்கிற “பேச்சுமொழியிலிருந்து”) பிரதிபலிக்காமல், இணையத்தில் ஒரு முழுமையான முகமூடியாய் இருக்க முடியும் என நம்புகிறீர்களா?

தொடர் கொலைகாரர்கள் பல வருடங்களுக்குப்பின் கண்டுபிடிக்கப்படும்போது அக்கம்பக்கத்தார் “இவனா/இவளா, நம்பவே முடியவில்லை” என்று ஆச்சரியப்படுவதைத் தொலைக்காட்சியில்/செய்தித்தாள்களில் பார்த்திருப்பீர்கள்/படித்திருப்பீர்கள் – அது சாத்தியம் எனில் இதுவும் சாத்தியம்தான் ;-). அடையாளத்தை எழுத்திலிருந்து பிரதிபலிக்க வைக்க யத்தனிப்பது அடையாளத்தை நேரடியாகத் தெரிவித்துப் பிரசங்கிப்பதைவிட அபத்தமான விஷயம் என்பது என் அபிப்ராயம் – என் அபிப்ராயம் மட்டுமே. அடையாளங்கள் என்று அளிக்கப்படுபவற்றை நிதானமாக compartmentalize செய்து வைத்தாலே போதுமானது – நமது தனிப்பட்ட அருங்காட்சியகத்தைத் தேவைப்பட்டபோது பார்த்து மகிழ்ச்சியடையலாம்!! நன்றாக அடிக்கும்போதெல்லாம் அடி நொறுக்கு என்று நரம்பு புடைக்கக் கூவி விமர்சனம் செய்யும் கிரிக்கெட் விமர்சக macho, நேரில் சட்டையைப் பிடித்து முழங்காலை மடக்கித் தொடையிடுக்கில் கொண்டுபோய் நிறுத்தினால் கிடுகிடு என்று நடுங்கும் சொங்கிப்பயலாகவும் இருக்கலாம் – இப்படியிருக்க, அடையாளங்கள் மீது ஒரு கட்டத்துக்கு மேலான பிரக்ஞைபூர்வமான கவனக்குவிப்பு வெறும் நேரவிரயம்.

அதுசரி, நீங்கள் எப்போது ‘எழுத’ப் போகிறீர்கள்?? (இதை ஈழத்தின் புகழ்பூத்த கவிஞர் ஒருவரிடம் “நீங்கள் எப்போது கவிதை எழுதப் போகிறீர்கள்” என ஒருவர் கேட்ட effect உடன் கேக்குமாறு உங்களது பதிவுகளைத் தொடர்ந்து படித்துவரும் தோழர் ஒருவள் சொல்கிறாள்!!!).

மைசூரில் சாமராஜ உடையாரின் மாளிகைக்கு ஒரு தரம் போயிருந்தேன். ஒரு சிறு தருணத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான படுக்கையறையில் தனியே நிற்க நேர்ந்தது – மிகத் துல்லியமான நிசப்தம். சட்டென அத் தருணம் கடந்துபோனது, சில நாட்கள் கழித்து வேறொரு சிறு கோயிலின் சுவரொன்றிலிருந்த மாடாக்குழியொன்றுக்குள் மணிக்கட்டு வரை முஷ்டியை மடக்கிப் பொருத்தமுடிந்தது. இந்த இரண்டு தருணங்களுக்கும் உள்ள தொடர்பு பிடிபட்டால் நேரத்துக்கேற்றவாறு அரைப் பக்கமோ ஏழெட்டு வரியோ அல்லது சில பக்கங்களோ எழுதலாம் – பெரும்பாலும் இந்த இரு தருணங்களின் பௌதீக இருப்பும் வர்ணனைகளும் இயக்கக் கூறுகளும் எழுதப்பட்டதில் எங்கும் இருக்காமல் போவதே பெரும்பாலும் நிகழ்வது – இதில் எதை எழுதினோம் எதை எழுதாமல் விட்டோம் என்று உள்நோக்கித் திரும்புவது பெரும் விபத்தில்தான் முடியுமென்ற உறுதியான கருத்திருப்பதால் அந்தப் பக்கம் போவதில்லை. அளவுக்கதிகமானவை சேர்ந்து போகையில் அனைத்தையும் உதிர்த்துவிட்டு, கையாள விருப்பமுள்ள ஒன்று வந்து சேர்வதற்காகப் பொறுத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

உங்களுடைய பதிவுகளிற்கு வருகிற பின்னூட்டங்களை நீங்கள் மட்டுநிறுத்துவதில்லை. நீங்களும்
{மட்டுநிறுத்துகிறபோதும்} பொறுக்கியும் இது தொடர்பாகப் போட்டிருக்கிற disclaimer கருத்து சுதந்திரம் பற்றி மட்டுமல்ல, இணையத்தோட மைய விசயமான உடனடி கருத்து மாற்றம், தணிக்கையின்மை பற்றி பேசுகின்றன. ஆனாலும், உங்கட பதிவு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குக் பிறகு காணமற் போவதால், பலருக்கும் படிக்க முடியாமற் போய் விடுகிறது. இதை மீள்பரீசிலிக்கக் கூடாதா? (பிடித்த பதிவர்களது இடுகைகளை சேகரிக்கக்கூடிய வழிகள் இணையத்தில் (blog lines etc) உண்டென்றாலும், அவற்றுடன் அறிமுகமற்றவர்களின் பொருட்டு).

தமிழ்மணத்தில் பின்னூட்டங்களைத் திரட்டுவதும் திரட்டாததும் நிர்வாகத்தினது விருப்பம். மட்டுறுத்துவதும் மட்டுறுத்தாததும் என் விருப்பம். வலைப்பதிவு தொடங்கியபோது பின்னூட்ட மட்டுறுத்தல் இருக்கவில்லை, இனிமேலும் மட்டுறுத்தப்போவதில்லை – மன்னிக்க. பதிவுகள் விரைவில் காணாமற் போவதற்கு, அதிகளவில் பதிவர்கள் எழுதுவதும் காரணமாக இருக்கலாம் – அப்படித்தான் எனில், அது வரவேற்கப்படவேண்டிய ஒன்றே. சமீபத்தில் தமிழ்மண நிர்வாகத்தினர், பின்னூட்டங்களை மட்டுறுத்தத் தேவையில்லை என்று கூறியிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

உப கேள்விகள்
i. எந்தக் கணத்தில் நீங்கள் “எழுத” உட்காருவீர்கள்?
அ. மழை பெய்கிறபோதா? (மழையே இல்லையோ?)
ஆ. காற்று வீசும் போதா?
இ. காதல் கசியும்போதா (அது காயப்படும்போது இரத்தம் கசிவதுபோல இருக்குமா?)
ஈ. இனிய நினைவுகள் சூழும்போதா?
உ. அல்லது..?

மழை பெய்கிறபோது மழையை ரசிக்காவிட்டால், காற்று வீசும்போது காற்றை அனுபவிக்காவிட்டால், காதலோ ரத்தமோ கசியும்போது கோப்பையில் பிடித்துப் பருகாவிட்டால், இனிய நினைவுகள் சூழும்போது அவற்றிலேயே ஊறிக்கிடக்காவிட்டால் அந்தந்த அனுபவங்கள் வீண் என்பதால், எழுதியதில் புனைவுகள் எனில், பெரும்பாலும் நெருக்கடியான சந்தர்ப்பங்களில்தான் எழுதமுடிந்திருக்கிறது – ஆசுவாசமான தருணங்கள் ஆசுவாசத்துக்கே :-).

எனது கேள்விகள்: வெங்கட்டுக்கு

1. உங்களை வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள முடியுமா?

2. நீங்கள் எழுதிய ஜாஸ் குறித்த தொடர் நான் விரும்பிப் படித்த ஒன்று. Take Five நிச்சயம் கேட்டிருப்பீர்களென்று நினைக்கிறேன் – தனிப்பட்ட முறையில் எனக்குப் பிடித்த இந்தத் துண்டு ;-) குறித்து உங்களுடைய உடனடிக் குறிப்புக்கள்… இல்லையெனில், டேவ் ப்ருபெக்கின் பிற எந்த ஒரு இசைத்துண்டு பற்றியும்…

3. மேலே நான் கொளுத்திப் போட்டதில் (The Redneck Grill: The Most Fun You Can Have with சுடர், Charcoal, and a Dead Animal) எவ்வளவு சதவீதம் உண்மையாக எழுதியது, எவ்வளவு சதவீதம் கேட்டதற்காக சும்மா அள்ளி விட்டது என்று நினைக்கிறீர்கள்? ;-) எது எவ்வளவு என்பதை தோன்றியபடி விளக்க முடியுமா?

4. சமீபத்திய வலைப்பதிவு விவாதங்களில் மரபியலிலிருந்து சகல அறிவியலையும் சமூகப் பிரச்னைகள் குறித்தான விவாதத்தில் துணைக்கழைப்பது நடந்து வருகிறது. இம்மாதிரியான வலைப்பதிவுகளைத் தொடர்ந்து வாசித்து வந்திருக்க வாய்ப்பு இருப்பின், அனைத்துத் தரப்பினரும் வெகுஜன அறிவியலை அடிப்படையாகக் கொண்டு fake extrapolations செய்து தனது தேவைக்கேற்ப சமூகத்தின் கழுத்தில் மாலை போடவோ கத்தியால் அறுக்கவோ முயல்கிறார்கள் என்று தோன்றியதுண்டா? அறிவியலாளர் என்ற கோணத்தில், அறிவியலை சமூகக் காரணிகளுள் பொருத்த முயல்வதுகுறித்த உங்கள் கருத்து என்ன?

5. லேசர் துப்பாக்கி, முடிச்சு, சமையலறை, இரண்டு கழுதைகள் – இவற்றைக்கொண்டு அருள்செல்வன் ஒரு கார்ட்டூன் போட்டார் எனில் அதற்கான உங்கள் பின்னூட்டம் என்னவாக இருக்கும்? கார்ட்டூனில் என்ன இருக்கும் என்று சொல்லத் தேவையில்லை – பின்னூட்டத்தை மட்டும் சொன்னால் போதும்!!

வெளிச்சக்கூடுகள் தேவைப்படுவோர் படிக்க வேண்டிய குறிப்புகள்…

March 10, 2007 1 comment

அகதி வாழ்வில்

வாயுள் சலங்கழித்த

சமாதானச்சிப்பாயின் மூத்திரப்போக்கியை
கடித்தெடுக்க முடியாத
இயலாமையை விட….

–காருண்யன் சக்கரவர்த்தி

நான் தீபன் ராஜ் மூண்டு பேரும் ஒரு செட். நாவல் பழம் புடுங்க முனியப்பர் கோவில் காட்டுக்கு போறதிலயிருந்து பள்ளிக்கூடம் போய் வாறது வரை எங்களை யாரும் தனித்தனியாப் பாக்கேலா அவ்வளவு ஒட்டு. நாங்கள் செய்யுற குறளி விஷயங்கள் கனக்க இருக்கு. கெட்டப்போலால தியாகண்ணை வீட்டு மாமரத்தில மாங்காய் அடிக்கிறது வீட்டில சொல்லாமக் கொள்ளாம நீச்சல் பழகிறது பேப்பர் ரொக்கட் செய்து ரோட்டில போற வாற ஆக்களுக்கெல்லாம் விடுறது எண்டு நிறைய. ஆனா அதெல்லாத்ததையும் விட போன வருசம் நாங்கள் தெரிஞ்சு கொண்ட விசயம் சூப்பரான ஒண்டு.
போன வருசம் நாங்கள் ஆறாம் ஆண்டில இருந்தம். நாங்கள் முதலாம் ஆண்டு படிக்கேக்கை தான் ஆமி மாமாக்கள் எங்கடை ஊரை பிடிச்சவை. தீபன் வீட்டுக்கு முன்னால இருக்கிற யோகமன்ரி வீட்டை வைபோசா எடுத்து சென்ரிப் பொயின்ற் ஒண்டும் போட்டிட்டினம். கிட்டடியில கூட யோகமன்ரி சித்திராக்காவுக்கு கலியாணம் தள்ளிப் போகுது, சீதனம் குடுக்க வீடும் காணியும் வேணுமெண்டு ஆமிப் பெரியவரிட்ட கடிதம் குடுத்தவா.
ஆமி மாமாக்கள் வந்த புதிசிலை அவையின்ர தொப்பியளையும் துவக்குகளையும் கண்டு நாயள் வெருண்டது போலவே நாங்களும் பயப்பிட்டுப் போனம் – ஆனால் – போகப் போகப் பழகிற்றுது. காலமையில ரோந்து போகேக்க எங்களைப் பாத்து சிரிப்பினம். ஆமி மாமாக்கள் கன்ரீன் ஒண்டையும் இப்ப திறந்து போட்டினம். இப்பெல்லாம் அவையக் கண்டா நாயள் மாத்திரம் குலைக்கும்.
தீபன்ட அம்மா தூரத்து ஊரொண்டில ரீச்சராயும் அப்பா வீ.சீ கிளாக்காயும் இருக்கினம். என்ர அப்பாவும் தீபன்ட அப்பாவும் வெளி நாட்டில இருக்கினம். என்ர அம்மா லைபிறறியனா இருக்கிறா.
நான் ஆறாமாண்டுக்கு வந்த புதிசில பயப்பிடாம இருக்க காட்டித்தந்தது தீபன் தான். ஆனா கொஞ்ச காலத்திலேயே அவன் என்னை விட்டு பிரிஞ்சு போற மாதிரி – அதான் படங்கள்ல வருமே அது போல- இருந்துது.
தீபன்ட அம்மா சுயிங்கம் சாப்பிட விடுறேல்லை ஆனா அவன் நிறய சுயிங்க ஸ்டிக்கர் வைச்சிருந்தான். அதயெல்லாம் காட்டி சேட் கொலர தூக்கி
ண் காட்டுவான். போதாக்குறைக்கு முந்தின மாதிரி பட்டமேத்தவோ கெந்திதட்டு விளையாடவோ அவன் வாறேல்லை. முந்திரியம்பழம் ஆயக்கூட வாறேல்லை. எனக்குச் சரியான கவலையாவும் எரிச்சலாவும் இருந்துது. இவனிட்ட கண்ணக் கட்டி கோபம் போட்டா அன்டனி, ஜீட் ஆக்களோட தான் பழக வேணும். அவங்களோட கூட்டு சேந்தா அணில் முயல் வளக்கிறது சிப்பி சோகி சேர்க்கிறது எண்டு சந்தோஷமா இருக்கலாம். ஆனா தீபன் வீட்டில போய் அண்டிக்குடுத்தானெண்டால் திரும்ப மஞ்சள் தண்ணியும் உப்பு பிரம்பும் தான். கோபமா நேசமா எண்டு விரல் நீட்டினா நேசம் எண்டு தான் சொல்லுறான். ஆனா கதைக்க வேணுமெண்ட அவற்ற கெண்டிசனுகளுக்கு ஒப்ப வெணுமாம். அவருக்கு நான் ஏழு வயசு குறச்சலாம் அவருக்கு சிங்களம் தெரியுமாம் (எக்காய் தெக்காய் துனாய் கத்தா கறண்ட எப்பா) எனக்குத் தெரியாதாம்.அதால மரியாதை தர வேணுமாம்.
எனக்கு எரிச்சல் எரிச்சலா வந்துது.ஆனா எனக்கும் சிங்களம் படிக்க விருப்பம்.அப்ப தானே இவனை மடக்கலாம்.எரிச்சலை அடக்கிக்கொண்டு எங்க தீபண்னா சிங்களம் படிச்சனீங்கள் எண்டு மரியாதயாக் கேட்டன்.நான் அண்ணை போட்டகொண்ண ஆளுக்குப் புளுகம் தலைக்கேறிப்போட்டுது. சனிக்கிழமை தன்ர வீட்ட வந்தா எல்லாம் சொல்லுறதா சொல்லீற்றுப் போயிற்றான்.
சனிக்கிழமையண்டு அவன்ட வீட்ட போனன். தீபன் எண்டு கூப்பிட உன்னின நாக்கை அடக்கி “தீபனண்ணா” எண்டு கூப்பிட்டன். “கேட் திறந்து தான் கிடக்கு திறந்து கொண்டு வா ” எண்டு பதில் வந்துது.கேட் கிறீச் சத்தம் போட எனக்கு பயம் பயமா வந்துது. தீபன் வாசல்ல ஒரு மாதிரியா சிரிச்சுக்கொண்டு நிண்டான்.உள்ள கூட்டிக்கொண்டு போய் கொம்பாசுக்குள்ளால நூறு ரூவாய்த் தாள் எடுத்துக் காட்டினான்.பிறகு விளயாட்டுத் துவக்கு கண்டோஸ் மின்னி எண்டு கனக்க காட்டினான். நான் எல்லாத்தையும் ஆவெண்டு பாத்துக்கொண்டிருந்தன். அன்ரி கண்டாலும் எண்ட பயத்தில எல்லாத்தயும் ஒளிக்கச் சொன்னன். அவன் அப்பாவும் அம்மாவும் யாழ்ப்பாணம் போயிற்றினம் எண்டும் மத்தியானச் சாப்பாடு பாண் தான் எண்டும் சொன்னனான்.
“எங்காலயடா தீபன் உனக்கு இவ்வளவு சாமான்?” எனக்குத் தெரிஞ்சு கிட்டடியில வெளிநாட்டுச் சொந்தக்காரர் ஒருத்தரும் வரேல்லை.
முறைத்தான். ‘போடா…
”அன்ரி தீபன் தூஷணம் கொட்டுறான்” தீபன் கோள்மூட்டி எண்டு திட்டி தலயில குட்டினான். வீட்டில ஆருமில்லை எண்டது திரும்பவும் ஒருக்கா விளங்கிச்சுது.கண் எல்லாம் கலங்கி சொண்டு துடிக்கிறதப் பாத்து தீபன் சமாதானமா இறங்கி வந்து ‘சரி இனிமெ இப்பிடி அண்டிப் பழகாத’ எண்டான்.
கொஞ்ச நேரம் பேசாமல் இருந்த்தான்.பிறகு உள்ள போய் மயிலிறகு கொண்டு வந்து தான் சொல்லப்போறதை ஆருக்கும் சொல்லக்கூடா எண்டு சத்தியம் வாங்கினான். பிறகும் அவன் பேசாமலே இருந்தான். என்னைப் பாத்துக்கொண்டே அங்கயும் இங்கயுமா நடந்தான். பிறகு ஒரு நமுட்டுச் சிரிப்புச் சிரிச்ச படி கிட்ட வந்து
“நீ ஐஞ்சு ரூவாய்ச் சூப்புத்தடி வாங்கிச் சாப்பிடுறனியெல்லே……..’
“ஒமோம் அதுக்கென்ன”
“அதுமாதிரி…..அதுமாதிரி…ஆமி மாமாக்களின்ர
குஞ்censored சூப்பி விட்டா…இவளவும் கிடைக்கும்”
எனக்குப் பெரிய புதினமாய்க் கிடந்துது. ஆனா அருக்குளிக்கிற மாதிரி முகத்தை வைச்சுக்கொண்டு “ச்சீ! மூத்திரம்” எண்டு சொன்னன்.
“இல்லையடா மடையா!.. சின்னப்பிள்ளை மாரிக் கதைக்கிறாய். ஆமி மாமாக்களின்ர மணி எங்கட மாதிரியில்லை. அது பெரிசு ..இதரைப் பழமளவு இருக்கும் . அதைச் சுத்தி மயிரெல்லாம் இருக்கும் மூத்திரமெல்லாம் வராது.”
எனக்கு அந்த வித்தியாசத்தப் பாக்க வேணும் போல கிடந்துது. அதெப்பிடி.. இவன் புருடா விடுற ஆள்த் தானே. அதில மாத்திரம் ஆள் விண்ணன்.
‘பொய் சொல்லாதடா..’எண்டு கத்தினன்.
‘டா’ போட்டத இப்ப அவன் பெரிசு படுத்திற மாரித் தெரியேல்லை.
‘நீ வேணுமெண்டா ஜான் அண்ணையக் கேட்டுப்பார். அவரும் சென்ரிக்குப் போறவர். அவர் சொல்றார் அதுக்குப் பேர் குஞ்சாமணி இல்லயாம் உண்மையான பேர் சுண்censored”
‘அரியண்டமாயிருக்காதோ?” நான் மெல்லிய குரல்ல கேட்டன்.
‘முதல்ல அப்பிடித் தான்.. சூப்பச் சொல்லி பண்டா மாமா வெருட்டினவர்.துவக்கால சுடுவம் எண்டு கூட ஒரு மாமா சொன்னவர்.ஆனா பிறகு அப்பிடியில்லை. எனக்கும் உம்மை மாதிரி ஒரு மல்லி இருக்கு எண்டு சொல்லி கொஞ்சுவார் – அப்பா மீசை குத்தக் குத்தக் கொஞ்சுவாரே அப்பிடி நல்லா இருக்கும். சரியாக் கூசும். சிங்களம் சொல்லித் தருவார். என்னட்டத் தான் அவர் தமிழ் படிக்கிறவர். கன்ரீன் ரொபியள் எல்லாம் எனக்குத் தான்.’
தீபன் சொல்லச் சொல்ல எ
ங்கும் சரியான விருப்பம் வந்துது. எவ்வளவு நல்லாயிருக்கும் சுயிங்கம் ஸ்டிக்கர் ரொபி நூறு ரூவாய்த்தாள்………..ஒருக்காப் போய்ப் பாப்பம்.
பதினொரு மணியப்பிடி தீபன் ரோட்டடிக்குப் போய் தெரிஞ்ச முகங்கள் நடமாடுதோ எண்டு ரெக்கி பாத்தான். ஒருத்தரும் இல்லாத ஊட்டில சடாஸெண்டு பொயின்ற்றுக்குள்ள போட்டான் – என்னையும் இழுத்துக்கொண்டு. நான் முழி முழியெண்டு முழிச்சுக்கொண்டு நிண்டன். ஆமிக்கார மாமா என்னை ஆரெண்டு தீபனிட்ட கேட்டிச்சினம். ‘தீபன் மை பிரெண்ட்’ எண்டு இங்கிலிசு பேசினான். ஆமி மாமா என்ர கொட்டயப் பிடிச்சு நசிச்சு ”ஆ! குண்டு பொம்.” எண்டார். தீபனும் மற்ற மாமாவும் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சினம். தீபன் அவரை பண்டா அங்கிள் எண்டு கூப்பிடச் சொன்னான். பண்டா மாமா அதில நிண்ட இன்னொரு மாமாட்ட என்னமோ சொல்லிட்டு எங்கள் இரண்டு பேரையும் பங்கருக்க கூட்டிப்போனார். தீபன் சொன்னது மாதிரியே அவற்ற
குcensored வாழைப்பழம் மாதிரிப் பெரிசு தான். ஆனா அவற்ர நிறம் சிவப்பு ஏன் மணி மட்டும் கறுப்பு எண்டது தான் எனக்குப் பெரிய சந்தேகம். அதின்ர மணம் எனக்குப் பிடிக்கவே இல்லை. மாமா கொஞ்சினது தடவினது எல்லாம் நல்லா இருந்துது. ஆனா கடைசியா மணியிலேர்ந்து வந்தது தான் எனக்குப் பிடிக்கேல்லை.உண்மையாவே அரியண்டமா இருந்துது. துப்பிப் போட்டன். பண்டா மாமா கன்னத்தில தட்டிச் சிரிச்சுப் போட்டு ஒதுக்கப் போய் சூச்சா விட்டார். எனக்கு ஒங்காளம் ஒங்காளமா வந்துது. தீபனப் பாத்து நெருமினன். ‘என்னடா இது மூக்குச் சளி மாதிரி…..ச்சீ..!’ அவன் தனக்கும் முதல்ல இது போலத்தான் இருந்தது எண்டு சமாதானம் சொன்னான். எனக்கு அழுகை அழுகையா வந்துது. ஆனா ஆமி மாமா ஐஸ்கிறீமுக்கு காசு தந்தகொண்ண கோபமெல்லாம் காணாமப் போட்டுது.
இதுக்குப் பிறகு கிழமையில இரண்டு மூண்டு தரம் நான் சென்ற்றிக்குப் போகத் தொடங்கீட்டன். ஒரு நாள் பண்டா மாமா சிங்களத்தில என்ர பேரை எழுதித்தந்தார். வகுப்பில அத்தனை பேருக்கும் காட்டி சேட் கொலரைத் தூக்கி விட்டன். தீபனை விட நான் நல்ல பாஸ்ராவே சிங்களம் படிச்சிட்டன். பண்டா மாமா சில நேரம்தான் சூப்பச் சொல்லுவார். பிறகு சின்னப்பிள்ளயள் தமிழ்கதைக்கிற ஸ்ரைல்ல கதை சொல்லுவார். மடியில ஏத்திவச்சு முள்ளுத் தாடியால உரஞ்சி உரஞ்சி சிரிப்பார். பிறகு பேசாமல் இருப்பார். ஒருக்கா கட்டிப் பிடிச்சு அழுதவர். அவர் சொல்லித்தந்த பாட்டுப் போல எங்கட மிஸ்ஸும் ஒரு பாட்டுச் சொல்லித்தந்தவா – குருவிக் குஞ்சே குருவிக் குஞ்சே எங்கே போகிறாய்…. நான் சிங்களப் பாட்டை தமிழில கொப்பின்ர பின்பக்கம் எழுதி வச்சிருந்தன்,

குருளுப் பஞ்சோ குருளுப் பஞ்சோ
கோய்பத யன்னே..
கொட்டல கொட்டல தான்ய கபலி
கன்னட்ட யன்னே.

புஞ்சிலன் பட்டியோ புஞ்சிலன் பட்டியோ
கொய்பத யன்னே
கொந்தட்ட இதுனு அம்பக்கொட்டியக்

எலுபட்டியோ எலுபட்டியோ
கோய் பதயன்னே
நுக கொல கலாத்துறுன்
கன்னட்ட யன்னே

புஞ்சி பபோ புஞ்சி பபோ
கொய்பத யன்னே
ஸ்கோலட்டக் கொஸ்பாட கிய
கரனட்ட யன்னெ

நானும் தீபனும் இதயெல்லாம் ராஜிட்ட சொல்ல அவன் கள்ளச் சிரிப்புச் சிரிச்சுக் கொண்டே கிணத்தடிக்கு குளிக்க வாற ஆமி மாமாக்கள் பற்றிச் சொன்னான். அசுகிடாக் கள்ளன்.
நிறய விளையாட்டுச் சமான்கள் ரொபியள் கண்டோசுகள். எங்களுக்குச் சரியான சந்தோஷம்.
ஆமி மாமாக்கள் ஜான் அண்ணாவுக்கு நிறய வீடியோ கொப்பியள் குடுத்திச்சினம். ஜானண்ணா அதயெல்லாம் எங்களுக்கும் போட்டுக் காட்டினான். ஆம்பிளயளும் பெம்பிளயளும் உரிஞ்சாங் குண்டியோட வருவினம். அவை செய்யுற ஒவ்வொண்டுக்கும் ஜானண்ணா பேர் சொல்லித் தந்தான். அவனோட ஓ.எல் படிக்கிற அண்ணை மாரும் வந்திருந்து படம் பாக்கிறவை. அந்தப் படங்கள்ல வாற மாதிரி ஜானண்ணா ஒருநாள் ஆட்டிக் காட்டினான். எங்களுக்கு அது ஏலாமப் போட்டுது. நாங்கள் சாமத்தியப் படேல்லை எண்டு எல்லாருஞ் சேந்து நக்கலடிச்சாங்கள்.
எங்களுக்கு கோபம் கோபமா வந்துது. ஆமிக்கார மாமாட்டப் போய் அவனச் சுடச் சொன்னம். ஆமி மாமா சிரிச்சிட்டு எல்லாருக்கும் சுயிங்கம் தந்தார். அவர்லயும் எங்களுக்கு கோபம்.
இந்தக் கோபம் பண்டா மாமா வெளிச்சக் கூடுகளைத் தந்த கொண்ண எந்தப் பக்கமா போச்சுது எண்டே தெரியேல்லை. வெள்ளை நிறத்தில நல்ல வடிவான வெளிச்சக்கூடுகள்.
சரி அதை விடுங்கோ. விஷயத்துக்கு வருவம் உங்களுக்கு வெள்ளைக்கலரில வடிவான வெளிச்சக் கூடுகள் வேணுமெண்டா அடுத்த சனி தீபன் வீட்ட வாங்கோ………
நாங்கள் உங்களை ஒரு இருண்ட பங்கருக்கை கூட்டிப் போவம்.
அதுக்குப் பிறகு வடிவான வெள்ளை நிற வெளிச்சக்கூடுகள் உங்களுக்குக் கிடைக்கலாம்,

அமௌனன் [சிறுகதை]
நன்றி: முரண்வெளி, மற்றவர்கள்