Archive

Archive for the ‘தமிழ்மண நட்சத்திரம்2007’ Category

**நன்றி நண்பர்களே….

January 7, 2007 1 comment

இந்தத் தமிழ்மண நட்சத்திர வாரத்திற்காக சிலதை எழுதலாம் என யோசித்திருந்தேன். “மகிழ்ச்சியான” எதையும் எழுதவில்லை என்பது தவிர, எழுதியது வரை திருப்தியாவே இருக்கிறது.ஒரு புத்தாண்டையே உலகின் மிகக் கேவலமான, காட்டுமிராண்டித்தனமான தண்டனை முறைமையான மரண தண்டனை ஒன்றுடன் ஆரம்பித்து வைத்திருக்கிறது உலகை ள்கிற ஜனநாயகம். சாதாரணமான மனிதர்களாக நாம், உலகத்தில் நடக்கின்ற எல்லா மனித அழிவுகள் குறித்தும் வருத்தங்களை உணர்கிறோம்; அவை ஆத்திரத்தையும் இயலாமையையும் தருகின்றன. என்றபோது என்னுடன் தொடர்புடையதான ஒரு நிலத்தின் தொடர்ச்சியான இழப்புகளும் துயரமும் ஏதோ ஒரு வகையில் இன்னும் நெருக்கமாய் அதிரவே செய்கின்றன.

இந்தப் பதிவுகள் “போர்”-இன் இன்னொரு பக்கத்தைப் பற்றி பேச முயல்கின்றன. வேறு கருத்துக்கள் உண்டுதானாயினும், யுத்தத்தின் மற்றைய பக்கங்களும் அதன் வலிகளும் பேசப்பட வேண்டியவை என்று நான் நம்புகிறேன்.. கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களிற்கு மேலாக அதன் சுமைகள் உள்ளன. இது குறித்து வேறும் சந்தர்ப்பங்களில் தொடரலாம், பேசலாம்.

இந்த நட்சத்திர வாரம் இருந்திராவிட்டால் “போர்” சிறுகதையை இப்போதைக்கு மொழிபெயர்த்திருக்க முடியாது – தமிழ்மணத்திற்கும், தமிழ்மண – நட்சத்திர மேலாண்மையாளரிற்கும்….
இந்த பதிவுகளைப் படித்த, படிக்காத, படிக்க முயன்றும் “விளங்கவில்லை” என்ற எல்லோருக்கும் நன்றிகளும் மீண்டும் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களும்…

விடைபெறுவதற்கு முன்னர், ஈழத்தில், யுத்த புலத்தில் வாழ நேருகிற பெற்றோரை இழந்த சிறுவர்கள் குறித்த பதிவை குறிப்பிட விரும்புகிறேன். தமது அன்றாட வாழ்விற்கான போதிய நிதியுதவி பெறாத சிறுவர் இல்லங்களில் வசிக்கிற இந்தப் பிள்ளைகளிற்கு உங்களில் உதவ இயலுமானவர்கள் உதவலாம்!
குறிப்பிட்ட பதிவிற்கான சுட்டி: பிள்ளைகள்… பிள்ளைகள்…

மீண்டும் வேறும் உரையாடல்களில் சந்திக்கலாம். எல்லோருக்கும் நன்றி நண்பர்களே!

Advertisements

*……………………….

January 6, 2007 Leave a comment

Picture 072.jpg

Picture 435.jpg
ரொறன்ரோ 401 மோர்னிங்சைட் பெருஞ்சாலையுள் தனது மூன்று வயது மகனுடன் முப்பது வயதான ஓர் “படித்த” இளம் தாய் தற்கொலை செய்திருந்தார்.. பின்னர் அந்தப் பாலத்தைக் கடந்து சென்றவர்கள் வைத்திருந்த பொம்மைகளும் பூக்களும் இவை.

புலம்பெயர் ஐரிஷ்-களின் இணைய தளங்களில் ஒன்றில், இது தொடர்பான விவாதக்கள கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் இங்கே.
~
படப்பிடிப்பு: யாரோ

*பிள்ளைகள்… பிள்ளைகள்…

January 6, 2007 1 comment

pillai
வ்வொரு மாலையும் அருகாமையில் ஒரு நூலகத்தில் குழந்தைகளைக் கூட்டிச் சென்று வாசிக்கின்ற புத்தகங்களில் குண்டு போடாத வானங்கள் பற்றிய கற்பனைகளை நாங்கள் தருகிறோம். விண்மீன்கள் மின்னும் இரவுகளில் குண்டுகள் போடாத விமானங்கள் அவர்களது சுவர்களை அலங்கரித்திருக்கின்றன; பிள்ளைகளுக்கான எமது கதைகளில் கற்பனைகளும் பயணங்களும் இருத்தலின் அத்தனை மகிழ்ச்சிகளும் வந்து போகின்றன.

யுத்த புலத்தில் பிள்ளைப் பிராயத்திற்கான அத்தனை ஆசைகளும் உயிர்வாழ்தல் என்ற ஒன்றையே சுற்றுகின்றன. அதற்கு அப்புறம்தானே எல்லாமும்?
யுத்தத்தைப் பற்றி பேசினோம்.
யுத்தத்தால் பாதிக்கப்படுவது அதை முகங் கொடுத்திருக்கிற மக்களின் வாழ்வு என்றால், அதில் தமது பெற்றோர் உறவுகளை இழக்கிற பிள்ளைகளின் வாழ்வு எந்த உத்தரவாதமுமற்ற வெளியில் விடப்படுகிறது. அதிலும் “பாதுகாப்பானவை” என நம்பப்படுகின்ற குடும்பம், உறவுகள் இவற்றுக்குள்ளேயே பாதுகாப்பற்றவர்களாய், இலகுவில் ஏய்க்கப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ளவர்களான சிறுவர்களை யுத்தம் தெருவில் விடுகிறது, எச் சிறு பாதுகாப்பும் இன்றி.

இந்த வார செய்திகளில், தென் சூடானில் (மேன்மைதாங்கிய உலகின் காவலர்களான) ஐ.நா.”அமைதிப் படையினர்” 12 வயதிற்குட்பட்டவர்கள் உட்பட சிறுவர்கள்மீது பாலியற் சுரண்டல்கள் -துஸ்பிரயோகங்கள் வன்முறைகள்- செய்திருப்பது தெரிய வந்திருக்கிறது. இதற்கினிமேல் விசாரணைகள் நடக்கும்; பிறகு, ”அமைதி” வழங்கப்போன இன்னொரு நாட்டில் அவர்களது மீறல்களிற்கான தீர்ப்பை ஐ.நாடுகளே பார்த்தும் கொள்ளும்.

இச் செய்திகளும், அதிகாரமும் உடற்பலமும் உடையவர்களான பெரியவர்களின் ராட்சத உலகின் முன், மிகச் சிறிய மனிதர்களான சிறுவர்களது நிராதரவுநிலையையே வெளிப்படுத்துகின்றன.

இன்று – யுத்த தேசங்களை எல்லாம் சமூக நிலையங்கள், அரசுசாரா (NGOs) மற்றும் பிற உதவி வழங்கும் நிறுவனங்கள் சூழ்ந்திருக்கின்றன. எதிர்காலமற்ற பிள்ளைகளின் வாழ்விற்கு அவை முழு உத்தரவாதம் தராதபோதும் உயிர் வாழ்தலின் அடிப்படைத் தேவைகளிற்கு உதவுவதற்கென இருக்கின்றன; அரசுசாரா நிறுவனங்கள் குறித்து பல விமர்சனங்கள் எங்களுக்கு இருக்கலாம், ஆனால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு வேறு தேர்வுகள் இல்லை.

சில வருடங்களிற்கு முன், நண்பர்கள் ஊடாக “உதவி” பற்றிய அறிமுகம் கிடைத்தது. “உதவி” பற்றி வலைத் தளத்தில் பின்வருவாறு இருக்கிறது:

  • இலங்கையில் யுத்தத்தினாலும், வேறு காரணிகளாலும் தமது பெற்றோர், உறவினர்களை இழந்து அல்லது வருமானம் பெறும் குடும்ப உறுப்பினரை இழந்து சிறுவர் இல்லங்களில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள பிள்ளைகளுக்கு, கிடைக்கின்ற உதவியை சேர்ப்பிக்க உதவி- உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
    வெளிநாடுகளிலுள்ள இலங்கைத் தமிழர்களில் சிலர் இன, மத, மொழி வேறுபாடுகள் கடந்து சமூக அக்கறை கொண்ட வேறும் பல நாட்டவர்களின் ஆதரவுடன் இணைந்து உருவாக்கியுள்ளதே உதவி- இணையம்.
  • சமூகசேவை என்று வரும் நபர்களே பின்னர் பிரமுகர்களாகிவிடுவதும், நபர்களுக்கூடாகவே செயற்பாடுகள் பார்க்கப்படுவதும், கூட்டு வேலை முறை சிதைந்து தனிநபர்கள் முக்கியத்துவம் பெறுவதும் போன்ற காரணங்களைக் கருத்தில் கொண்டு உதவி- நபர்களைப் பின் தள்ளி செயலை முன்னிறுத்தியுள்ளது.
  • உதவி- ஒரு நிறுவனமோ, குழுவோ அல்ல. எந்த ஒரு மத நிறுவனத்தினதோ, அரசியல் கட்சியினதோ பிரதிநிதியும் அல்ல; சமூக அக்கறை கொண்டு உதவ முன்வருபவர்களின் உதவியை சிறுவர் இல்லங்களிலுள்ள பிள்ளைகளுக்கு கிடைக்கச் செய்யும் சுயாதீனமான ஒரு வழி மட்டுமே.
    இலங்கை அரசினதோ, அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களினதோ உதவிகள் போதுமானளவில் கிடைக்கப் பெறாமல், மிகவும் வறுமை நிலையிலுள்ள சிறுவர் இல்லங்களுக்கு உதவி-க்கு கிடைக்கும் நிதியுதவி பகிர்ந்து கொடுக்கப்படுகிறது.
  • உதவி-யுடனான தொடர்புகளில் சில பெயர்கள் குறிப்பிடப்பட்டாலும், மொழிபெயர்ப்பு, இணையத் தயாரிப்பு, நிதியுதவி, ஆலோசனை, கண்காணிப்பு என்றும் இன்னும் பல வழிகளிலும் உதவி-யில் பங்கெடுக்கின்ற பெயர் அறியாத அனைவரும் உதவி-யின் பொறுப்பாளர்களே.பரீட்சார்த்த முயற்சியாக, முகம் தெரியாமலே கூட்டு வேலைமுறையில் இயங்கும் உதவி-க்கு தலைவர், செயலாளரோ, அலுவலகங்கள், கிளைகளோ இல்லை.
  • கூட்டுவேலைமுறை என்பதும் உதவி ஒரு அரசுசாரா நிறுவனமோ, அமைப்போல அல்ல என்பதும், அதன் “பின்னால்” யார் யார் இருக்கிறார்கள், அவர்களது அரசியல் உள்நோக்கங்கள் என்ன – இந்த குளறுபடிகள் எல்லாம் இல்லாமல், ஒரு போதுநோக்கில் செயற்படுகிற தன்மையும், “உதவி”-யை வேறுபடுத்திக் காட்டியது. பணத்தை சேர்த்து சிறுவர் இல்லங்களுக்கு கொடுப்பது மாத்திரமே “உதவி” செய்கிறது. அது அங்கு போய்ச் சேருகிறதா என்பனவை பணம் தந்தவர்களே சரி பார்த்துக் கொள்ள முடியும். உதவி இணையத்தளம் உட்பட அதன் கட்டுரைகள், குறிப்புகள், சிறுவர்களது படைப்புகளது மொழிபெயர்ப்புகள், சகலமும் தன்னார்வமாக செயற்படுகிற உதவி நண்பர்களாலேயே நடத்தப்படுகிறது. இப்படியொரு சுதந்திரமான, பெயர் முக்கியமற்ற சில தனிநபர்களின் கூட்டுவேலை முறை பிடித்துப் போக, சிறுவர்களது படைப்புகளூடாக நுழைந்த உலகம் பலவிதமான உணர்வுகளை எடுத்து வந்தது.

    பூக்களோடும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளோடும் திரிந்த நிலங்களில் அவர்கள்
    *”பூவே,
    எனது அப்பா, அம்மா
    எங்கே என்றும் சொல்வாயா?

    என்றும்-

    **”கதவைத் திறந்தால்
    வெளியே
    இறந்த உடல்கள்தான்.
    நான் காண விரும்பியதோ
    அழகான
    பூக்களைத்தான்.

    என்றும்-
    தமதான எளிய வார்த்தைகளோடு கடந்தார்கள். அவர்களது கேள்விகளிற்கு பதில் கிடையாது. ஆனால் அனர்த்தங்களினூடும் எஞ்சியிருக்கும் சிறிதளவு நம்பிக்கையை, எல்லையற்ற கற்பனையைத் தானும் விரக்தி பறித்திரக் கூடாது என்கிற எண்ணத்தையே அவை தந்துகொண்டிருந்தன.

    யுத்த நிறுத்தத் காலப் பகுதியில் (2004) இக் கவிதைகள் இல்லச் சிறுவர்களால் எழுதப்பட்டிருந்தன. பல நண்பர்களும் இலங்கை போன போது, இல்லங்களை பார்வையிட்டு குழந்தைகளுடன் நேரம் செலவளித்து அங்குள்ள நிலமைகள் குறித்து, சிறுவர்களின் மேலதிக தேவைகள் குறித்து, -இணையத் தளத்தில்- எழுதியிருந்தார்கள். பிள்ளைகளிற்கு எழுதப்பட்ட கடிதங்கள், அவர்களது கவிதை,கட்டுரை ஆக்கங்கள் குறித்து உதவி-வாசகர்களிடமிருந்து வந்த கருத்துக்கள் அவர்களிடம் சேர்க்கப்பட்டிருந்தன (தங்கள் மீதான மனிதர்களின் கவனம் (attention) அவர்களை மிகுந்த மகிழ்ச்சிப் படுத்தியது).

    யுத்த நிறுத்த காலத்திலேயே உதவியால் சேர்க்கப்படுகிற நிதி குழந்தைகளது உணவுக்கு மாத்திரமே போதுமானதாய் இருந்தது.
    இப்போது யுத்தம் ஆரம்பித்து, பிரதான வீதி மூடுபட்ட பிற்பாடு பிள்ளைகளின் நிலமை மோசமாகியிருக்கிறது. உதவி நண்பர் ஒருவர் பிள்ளைகளின் தற்போதைய நிலவரம் குறித்து எழுதியது கீழே:
    பிள்ளைகளின் நிலமை கவலைக்கிடம். றோட்டெல்லாம் மூடியிருக்கிற படியா அனுப்பிற காசையே அவையள் எடுக்கிறது கஸ்ரமாயிருக்குது. சாப்பாட்டிச் சாமான்களும் இல்லை. கூடின விலை குடுத்து வேண்ட அவையிட்டை காசும் இல்லை. தை பள்ளிக்கூடம் தொடங்கேக்க பிள்ளையளுக்கு, கொப்பி புத்தகங்கள் வேண்டவே நிறையக் காசு வேணும். காசிருந்தாலும் வாங்கிற நிலமையிருக்க வேணும்.

    பிள்ளைகள் இப்ப கவிதையோ, கதையோ எழுதிற நிலமை இல்லை.

    uthawi

  • உதவி குறித்த மதி கந்தசாமியின் பதிவு
  • உதவி இணையத் தளம்
  • உதவி வலைப்பதிவு
  • உதவ: pay pal / வங்கி விபரம்
  • (மேலே எடுத்தாளப்பட்டுள்ள கவிதைகள் எழுதிய சிறுவர்கள்: *விஸ்ணுகாந்தன் **விஜிகலா)
    above photo

    *போர் (மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதை)

    January 4, 2007 1 comment

    ~Luigi Pirandello (1867-1936)

    ரவு இரயிலில் ரோமை விட்டு வெளிக்கிட்ட பயணிகள் -பிரதான வழி சுல்மொனாவில் போய் இணைகிற அந்த சிறிய பழைய பாணியிலான இரயிலில்- தமது பயணத்தைத் தொடர சிறிய புகையிரத நிலையமான ஃபாபிறிக்கானோவில் காலைவரை நிற்கவேண்டி இருந்தது.
    விடியலில், அன்றைய இரவை ஐந்து பயணிகள் ஏலவே கழித்துவிட்டிருந்த அந்த நெருக்கடிமிகு, புகைச்சலான இரண்டாம் வகுப்புப் பெட்டியினுள், ஆழ்ந்த துக்கத்தில் -சற்றேறக்குறைய ஓர் உருவமற்ற சுருள் போன்ற- பருமனான பெண் நுழைந்தாள். அவளிற்குப் பின்னால், புகைத்தபடியும் துக்கத்திலும், மெல்லிய பலகீனமான சிறிய மனிதர்- அவளது கணவர்- பின்தொடர்ந்தார்; அவரது முகம் கடும்வெளுப்பாயும், அவரது சிறிய பிரகாசமான கண்கள் கூச்சமாயும் அந்தரமாயும் காணப்பட்டன.
    ஒருபடியாய் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டவர், பண்புடன், அவரது மனைவிக்கு உதவி இடம் ஒதுக்கிக் கொடுத்த பயணிகளிற்கு நன்றி கூறினார். பின் தன் குளிராடையின் கொலரைக் கீழே இழுக்க முயன்றுகொண்டிருந்த பெண்ணிடம் திரும்பி பண்பாய் வினாவினார்:
    “எல்லாம் சரியாயிற்றா, அம்மா?”
    பதிலுறுப்பதற்குப் பதில், மனைவி, கொலரை கண்களுக்கு மேலே உயர்த்திவிட்டாள், முகத்தை மறைப்பது போல.
    துயரமான புன்னகையோடு கணவர் முணுமுணுத்தார் “மோசமான உலகம்.”
    அப்படியே அவர் ‘அந்த பாவப்பெட்ட பெண் பரிதாபப்படவேண்டியவள், அவளது ஒரே மகனை அவளிடமிருந்து யுத்தம் எடுத்துப் போகிறது, தாங்கள் இருவரும் தமது முழு வாழ்வையும அர்ப்பணித்த ஓர் இருபது வயது மகன், றோமிற்கு அவன் மாணவனாய்ப் போனபோது சுல்மோனாவிலிருக்கிற அவர்களது வீட்டைக் கூட விட்டுவிட்டு ரோமிற்கு அவனுடன் செல்லுவதற்குக் காரணமானவன்… பிறகு குறைந்தது ஓர் ஆறுமாதத்திற்காவது அவனைப் போர்முனைக்கு அனுப்பக் கூடாதென்ற உறுதியுடன் அவனை யுத்தத்தில் தொண்டனாய் இணைய அனுமதித்ததும், இப்போ, திடீரென மூன்று நாள் அவகாசத்தில் அவன் போகப் போகிறான் என்றும், அவன் போவதை சென்று பார்க்குமாறு தந்தி வந்திருப்பதையும்… ‘ துணையாய் வருகிற சக பயணிகளிடம் விளக்க வேண்டியதைத் தனது கடமையாய் உணர்ந்தார்.
    முறுக்கிக் கொண்டும் நெளிந்து கொண்டும் சில தடவைகளில் காட்டு மிருகம் போல சீறிக்கொண்டும் பெரிய கோட்டினுள் இருந்தவளுக்கு -அனேகமாக அவளையொத்த நிலமையிலேயே இருக்கிற அந்த மனிதர்களிடம்- அவரது எந்த விளக்கங்களும் சிறிதளவு அனுதாபத்தைக் கூட தூண்டியிருக்காது என்பது நிச்சயமாக இருந்தது. அவர்களில் நுணுக்கமான கவனத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஒருவர் சொன்னார்:
    “உங்கட மகன் களத்துக்கு இப்பதான் போறான் எண்டிறதுக்கு நீங்கள் கடவுளுக்குத்தான் நன்றி சொல்லோணும். என்ர மகன் போர் தொடங்கின முதல் நாளே அனுப்பப் பட்டிட்டான். ஏற்கனவே இரண்டு தடவை காயப்பட்டு வந்து, இப்ப திரும்பவும் களத்துக்கு அனுப்பப் பட்டிட்டான்.”
    “எனக்கு மட்டும் என்னவாம்? என்ர இரண்டு மகன்களும் மூன்று மருமகன்களும் களத்தில நிக்கிறார்கள்” என்றார் இன்னொருவர்.
    “இருக்கலாம், ஆனா எங்கட விசயத்தில இது எங்கட ஒரே மகன்” வாதாடினார் அந்தக் கணவர்.
    “அது என்ன வித்தியாசத்த(த்) தந்திரும்? அளவுக்கு மீறிய கவனிப்புகளால நீங்க உங்கட ஒரே பிள்ளையை கெடுக்கலாம். ஆனா உங்களுக்கு வேற பிள்ளையள் இருந்தா மற்ற எல்லாப் பிள்ளையளையும் விட அதிகமா ஒருவன நேசிச்சிர முடியாது. பெத்தவர்களிட அன்பு எண்டிறது பாணை மாதிரி துண்டு துண்டா வெட்டி சமனான பங்காப் பிள்ளையளுக்குப் பிரிச்சுத் தரக் கூடிய ஒண்டில்ல. ஒரு தகப்பன் தன்ர முழு அன்பையும் தன்ர ஒவ்வொரு பிள்ளைக்கும் -அது ஒண்டோ பத்தோ – பாரபட்சமில்லாமத்தான் குடுப்பான். இப்ப நான் என்ர இரண்டு பிள்ளைகளுக்காகவும் வருந்திறனெண்டா நான் ஒவ்வொருதருக்காகவும் அரைஅரைவாசியா இல்ல வருந்திறது, மாறா இரண்டு மடங்காத் தான்..”
    “உண்மைதான், உண்மைதான்” வெட்கியவராய்ப் பெருமூச்செறிந்தார் கணவர், “இப்பிடி ஒருக்காலும் உங்களுக்கு நடந்திரக் கூடாது – ஆனா இப்படிப் பார்ப்பமே,- இப்ப களத்தில ரெண்டு மகன்களை உடைய ஒரு தகப்பன், அவர்களில ஒருவன இழந்தா, அவரத் தேற்றுறதுக்கு இன்னும் ஒரு பிள்ளை மிஞ்சி இருப்பான்… ஆனா…”
    கோபமேறியவராய் பதிலுறுத்தார் மற்றவர் “ஓம். தேற்றுறதுக்கு ஒரு மகன் மிஞ்சி இருப்பான். அதே நேரம் மிஞ்சியிருக்கிற அந்த மகனுக்காக அவர் உயிர் வாழ்ந்தே ஆகோணும். ஒரே மகனையுடைய தகப்பனின்ற விசயத்தில, மகன் செத்த பிறகு தன்ர வேதனைக்கு ஒரு முடிவு கட்டி, அந்தத் தகப்பனும் சாகலாம். இதில எந்த நிலமை மோசம்? என்னுடைய நிலமை உங்களைவிட எவ்வளவு மோசமெண்டு தெரியேல்லையா?”
    “அர்த்தமில்லாத கதை,” இடையிட்டார் இன்னொரு பயணி. வெளிறிய சாம்பலில் இரத்தச் சிவப்பேறிய கண்களையுடைய, பருமனான, சிவந்த ஒருவர். அவர் மூச்சிரைந்து கொண்டிருந்தார். வீங்கிய அவரது கண்கள், -அவரது பலவீனமான உடல் கொண்டிருக்கக் கடினமான – கட்டுப்படுத்தவியலா உள்வீரியத்தின் வன்முறையை வெளித்தள்ளப்போவன போல தென்பட்டன.
    “அர்த்தமில்லாத கதை” இல்லாத இரண்டு முன்பற்களையும் மறைப்பவரைப் போல வாயைக் கையால் மூடியபடி, அவர் மீண்டும் சொன்னார். . “அர்த்தமில்லாத கதை. எங்கட சொந்த நலனிற்காகவா எங்கட பிள்ளையளுக்கு நாங்க உயிர் கொடுத்தம்”
    ஏனைய பயணிகள் கவலையாய் அவரை நோக்கினார்கள். போர் ஆரம்பித்த முதலாவது நாளே களத்தில் மகனிருந்தவரான மனிதர் பெருமூச்சு விட்டார்: “நீங்க சொல்றது சரிதான். எங்கட பிள்ளையள் எங்களுக்குச் சொந்தமானவர்கள் இல்ல; அவர்கள் நாட்டுக்குச் சொந்தமானவர்கள்.”
    “ச்சே” மறுத்தார் அந்த உடம்பான பயணி. “பிள்ளைகளைப் பெறும்போது நாங்க நாட்டைப் பற்றி யோசிச்சமா? எங்கட பிள்ளைகள் பிறந்தார்கள்.. ஏனெனில்.. அவர்கள் பிறக்கத்தான் வேணும் என்பதால. அப்பிடி உயிராய்ப் பிறக்கிறபோது அவர்கள் எங்கட உயிரையும் தங்களோட எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இதுதான் உண்மை. நாங்கள் அவர்களுக்குச் சொந்தமானவர்களாய் இருக்கிறோம் ஆனால் அவர்கள் ஒருபோதும் எமக்குச் சொந்தமானவர்களாய் இல்லை. அவர்களுக்கு இருபது வயதாகும்போது நாங்கள் அந்த வயசில இருந்த அதே மாதிரியே அவர்களும் இருக்கிறார்கள். எங்களுக்குத் தாய் தகப்பன் இருந்தார்கள்.. வேற நிறைய விடயங்களும் இருந்தன… பெண்கள், சிகரட், பிம்பங்கள், புதிய பிடிப்புகள்.. அத்தோட, கட்டாயம், “நாடு” -அதின்ர குரலுக்கு – அம்மாவும் அப்பாவும் வேண்டாம் என்றிருந்தாலும் கூட- நாங்களும் பதிலளிச்சிருப்பம் எங்கட இருபதுகளில. இப்ப, எங்கட இந்த வயசில, நாட்டின் மீதான நேசம் உயர்வானதுதான், ஆனா அத விட பலமானது எங்கட பிள்ளைகள் மீதான நேசம். இங்க இருக்கிற ஆக்களில யாரேனும் ஒராள் உங்கட பிள்ளைக்குப் பதிலா களத்துக்கு போகேலுமெண்டா சந்தோசமா போறதுக்கு மறுப்பிங்களா?”
    சூழவும் முழுமையான அமைதி, எல்லோரும் ஏற்றுக்கொண்டவராய் தலையசைத்தனர்.
    “பின்னர் ஏன்” தொடர்ந்தார் அவ் உடம்பான மனிதர், “20களில இருக்கிற எங்களிட பிள்ளைகளின்ர உணர்ச்சிகள நாங்க யோசிக்கக் கூடாது? அவர்களிட அந்த வயசில அவர்கள் -எங்களுக்கான நேசத்தைவிட – தங்கட நாடு மீதான நேசத்தைத்தான் நினைப்பார்கள் என்பது இயற்கையானதல்லவா? (நான் இதில சொல்றது ஒழுங்கான பிள்ளையளப் பற்றித்தான்) . எங்களை, நடமாட முடியாத, வீட்டில் வைத்துப் பார்க்கவேண்டிய வயது போனவர்களாய் அவர்கள் நினைப்பதும், இயற்கைதானே? நாடும் நாங்கள் எல்லாரும் பசியால் இறந்துபோகாச் சாப்பிடக் கட்டாயம் தேவையான அரிசி போன்ற இயற்கைத் தேவை என்றால், அதைக் காக்க யாரோ போகத்தான் வேணும். இருபது வயதாய் இருக்கிறபோது எங்கட மகன்கள் போகிறார்கள்; அவர்கள் வேண்டுவது கண்ணீரை அல்ல. ஏனென்றால் அவர்கள் இறக்கிறபோது கிளர்வுடனும் சந்தோசமாகவும் இறக்கிறார்கள் (நான் இதில சொல்றது ஒழுங்கான பிள்ளையளப் பற்றித்தான்). இப்ப வந்து, ஒருவன் -வாழ்வின்ர அசிங்கமான பக்கங்கள் அதின்ர அலுப்பூட்டும் தன்மைகள், சின்னத்தனங்கள், மாயைகள் கலைவதன் கசப்புகள்- எதையும் காணாமல், — இளமையாயும் சந்தோசமாயும் செத்துப் போறானெண்டா.. அவனுக்காக வேறென்ன அதிகமாக நாங்கள் கேட்டிர இயலும்? எல்லாரும் அழுறத நிறுத்தோணும்; எல்லாரும் என்னை மாதிரிச் சிரிக்கோணும்.. அல்லது குறைந்தது என்னைப் போல கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லலாம் — ஏனென்டா என்ர மகன், தன் வாழ்வை, தான் வேண்டிக்கொண்ட மாதிரி சிறப்பான முறையில முடிச்சுக் கொண்டது தொடர்பா, தான் திருப்தியாச் சாகிறதா, சாக முதல் எனக்கொரு கடிதம் அனுப்பினான். அதனாலதான் உங்களுக்கு பார்த்தால் தெரியும். நான் துயர(கறுப்பு) உடுப்புக் கூட போடேல்ல”
    அதைக் காட்டுவதுபோல தனது இளமஞ்சள்நிற ஆடையை அசைத்தார்; விழுந்த பற்களுக்கு மேலே அவரது கன்றிய உதடு நடுங்கியது, அவரது கண்கள் நீர்நிறைந்தும், அசைவற்றும் இருந்தன. அவர் பேச்சை முடித்தது ஒரு பெரும் சிரிப்போடு – அது ஒரு விசும்பலாகக் கூட இருந்திருக்கலாம்.
    “சரிதான் சரிதான்” அனைவரும் ஆமோதித்தனர்.
    மூலையில், குளிராடையுள் சுருண்டிருந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்த பெண் – கடந்த மூன்று மாதங்களாக – தனது கணவரதும் நண்பர்களதும் சொற்களிலிருந்து ஆழமான தனது துக்கத்திற்கு ஆறுதலளிக்கும் ஏதோ ஒன்றை -மரணத்திற்கு மட்டுமல்ல, வாழ்வில் சாத்தியமான வேறெந்த அபாயத்திற்கும்கூட தனது மகனை அனுப்ப, ஒரு தாய், தன்னை விடுவித்துக்கொள்வது எப்படி என்பதைக் காட்டும் அந்த ஏதோ ஒன்றைத் – தேடிக் கொண்டிருந்தாள். பல சொற்களுள் இதுவரை ஒரு சொல் தானும் அவள் தேடியதைச் சொல்லவில்லை. யோசிக்கையில், தனது உணர்வுகளை ஒருவர் தானும் பகிரவில்லை எனக் கண்ட போது, அவளது துயரம் அதிகமானது. ஆனால் இப்போது பயணியின் சொற்கள் அவளை ஆச்சரியவும் திகைப்புறவும் செய்தன. அவள் அப்போதுதான், தன்னைப் புரிந்து கொள்ளாததோ தவறுகளோ மற்றவர்களது இல்லை, அது, -தமது மகன்களின் பிரிவிலிருந்து மட்டுமல்ல மரணத்திலிருந்தும் -அழாமல்- தங்களை விடுவித்துக்கொள்ளத் தயாராயிருக்கிற அந்த தந்தைமாரினதும் தாய்மாரினதும் உயரத்திற்கு தானும் எழுந்துகொள்ளாத – தனது தவறுதான் என்பதை உணர்ந்தாள்.

    அவள் தனது தலையை உயர்த்தி, தானிருந்த மூலையிலிருந்து, அந்த மனிதர் சக பயணிகளிற்கு, தனது மகன் அவனது அரசனிற்காகவும், நாட்டிற்காகவும் மகழ்ச்சியாயும் விசனங்களற்றும் ஓர் வீரனாய் விழுந்தது பற்றி, தந்துகொண்டிருந்த விவரங்களைக் அதி கவனத்துடன் கேட்பதற்காய்க் குனிந்தாள். அது -அவளுக்கு இதுவரை தெரிந்திராத ஓர் உலகத்துள் – ஒருபோதும் கனவு கண்டிராத ஒரு உலகத்துள் இடறி விழுந்ததுபோல, தோன்றியது. தனது பிள்ளையின் மரணத்தைப் பற்றி மிக சுகதுக்கமற்றுப் பேசக் கூடிய அந்த வீரத் தகப்பனைப் பாராட்ட எல்லோரும் இணைந்துகொண்டதும் அவளுக்கு நல்ல திருப்தியாய் இருந்தது.
    பிறகு திடுமென, அதுவரைக் கூறப்பட்ட எதையும் கேட்டிராதவள்போலவும் ஒரு கனவிலிருந்து விழிப்பவளாயும், அந்த முதியவரிடம் திரும்பிக் கேட்டாள்:
    “அப்ப… உங்கட மகன் உண்மையாவே செத்திட்டானா?”
    அனைவரும் அவளைப் பார்த்தனர். அந்த முதியவரும் தான், அவளைப் நோக்கத் திரும்பினார், வீங்கியும் பயங்கரமாய் நீர்நிறைந்தும் இருந்த தனது பெரிய கண்களை, அவளது முகத்தின் ஆழத்துள் செலுத்தியபடி. சிறிது நேரமாக அவளுக்குப் பதிலுறுக்க முயன்றார் அவர், ஆனால் சொற்கள் அவரைத் தோற்கடித்தன. அவர் அவளைப் பார்த்தார், பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார், அப்போது, அந்த மடத்தனமான, பொருத்தமற்ற கேள்வியின்போது தான், அவர் கடைசியில் தனது மகன் உண்மையாவே இறந்து போய் விட்டான் என்றென்றைக்குமாக -என்றென்றைக்குமாக போய் விட்டான்-, என்பதை உணர்ந்துகொண்டவராக. அவரது முகம் சிறுத்து, பயங்கரமாய் மாறியது. அவசரமாய் தனது பொக்கற்றினுள்ளிருந்து கைக்குட்டையை எடுத்தவர், எல்லோருடைய வியப்பிற்குமாக, பெரும் வேதனை தருகிற, இதயத்தை உடைக்கும், கட்டுப்படுத்த முடியாத விம்மல்களுடன் அழுதார்.
    ~~~~~~~~~~

    மூலக்கதை: “War”

    *”படிக்கத் தூண்டாத” பெருங் கதை – யுத்தம்

    January 4, 2007 1 comment

    ////…இக் கதை தனியே யுத்தத்தை பற்றியது மாத்திரமல்ல; இது கணவர்கள் மனைவிகள் பற்றியது, பெற்றோர்கள் குழந்தைகள், ரயிலில் சந்திக்கிற அந்நியர்கள், …. மற்றும் இது மனிதர்கள் உச்சரிக்கின்ற சொற்களுக்கும் அவர்களது உணர்ச்சிகளுக்குமான மாபெரும் இடைவெளி பற்றியது.
    .. கதைமாந்தர்கள் ஒவ்வொருவரும் -அவர்களுக்கு பெயர் தரப்படாதபோதும்- தனித்து தெரிகிறார்கள். …இதில் வருகிறவர்கள், குறிப்பிட்ட ஒரு காலத்திற்கோ இடத்திற்கோ உரியவர்கள் அல்லர். [ஆனால்] அவர்களுடைய பெயர்களை நாம் அறிவோம்; அவை எங்களுடையவை. ” //

    21 Great Stories (தொ – ர்: Abraham H.Lass, Norma L.Tasman, பதிப்பு: 1969) என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பின் முதலாவது சிறுகதையான “போர்” பற்றிய தொகுப்பாளர்களின் குறிப்பு
    maveerar.JPG
    சிறு கிழவியொருத்தியின் பத்தோ என்னவோ மகன்களில் இளையவன், தனது 39-ஆவது வயதில், அகாலமாய் இறந்து போனான். யுத்தமல்ல, அது ஒரு அகால மரணம். இறக்கும் போது, மனைவி மற்றும் நாலோ ஐந்தோ பிள்ளைகள் கூட இருந்தன. லெளகீக வாழ்வின் இன்பங்களனைத்தையும் அனுபவித்தே போனது அவனது உடல். விட்டுச் சென்ற 28 வயதேயான ஒரு இள மனைவியின் உணர்ச்சிகள் சாகடிக்கபடும் நெடுந்தூரத் தனிமையும், மறுமணம் என்பதே சிந்திக்கப்படா குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையும் சமூகமும் தவிர – காலம் மூடிவிடக் கூடியது அந்த மரணம். ஆனால் அந்த இள மனைவியின் துயரத்தை இளமையை அரித்துக் கொண்டு காலம் போன போக்கின் பின்னும், மேலும் ஒன்பது பிள்ளைகளை உடையவரான அந்தக் கிழவி, பல காலமாக குங்குமமும் சரிகைச் சேலையும் கட்டிக் கொண்டதில்லை. “மகனிறந்ததிலிருந்து” அப்படித்தானென்று சொல்லுவார்கள். எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து மறைந்த ஒரு செல்வந்தப் பிள்ளையான அந்த 10 இல 1 மகனுக்காக!!
    ஈழத்தில் 80களில் ஆரம்பித்த போராட்டத்துடன் “வீடு திரும்பாத மகன்”{ஒளவை} களதும் மகள்களதும் எண்ணிக்கைப் பெருகப் பெருக, பெற்றவர்கள் கொடியதொரு போருக்கு அதன் எண்ணற்ற எதிரிகளிற்கு தமது பிள்ளைகளை பறிகொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். ஊர்வசி போன்ற கவிஞர்களின் வரிகளில் வந்த, அந்த “புத்திரசோகத்தை” -இதுவரையிலும்- எந்தச் சொற்களாலும் தடவிக் தணிக்க முடியவில்லை. செத்த தனது மகனின் மகன் திருமணம் செய்கிற வயது வந்த பிறகும் கூட “ஐயிரண்டு திங்களாய்” என்ற பாடலை ஊர்ப் பெண்மணி ஒருவர் பாட, எனதந்தக் கிழவியின் ‘கிழண்டிய’ கண்களை தனது பிள்ளையின் இருப்பை வேண்டிய கண்ணீர் நிறைத்துக் கொண்டே இருந்தது; இன்று யுத்தம் தீண்டிய கிராமங்களில் எல்லாம் கண்ணீர்தான் நிறைந்துகொண்டிருக்கிறது

    எங்களது இலக்கியப் பிரதிகளில் அவை மையமாய் இருந்திருக்கின்றன. வீரசாகச கதைகள் எனில் அவற்றில் அந்தந்தக் கொள்கைகளின் முலாம் பூசப்பட்டிருக்கலாம்; எந்த எந்த நியாயங்களோ, பொது இணைவாய், “சாகக் குடுத்த” தமது பிள்ளைகளை ஏதோ வழியில் அவை பின்தொடர்ந்தன.

    ‘எல்லாரும்தானே சாகக்குடுக்கினம்” என்று சொன்னார் உறவினர் ஒருவர்.
    வன்னியின் கிராமங்களில் பிள்ளைகள் “பிடிக்கப்படுகிறார்கள்” என்கிறபோது “எல்லாரும்தானே”என்றார் ஐரோப்பாவிலிருந்து இன்னொருவர். தனதுது குழுந்தையின் செல்லக் குரலிற்கு பதிலளித்தவாறே அதைச் சொல்ல அவரால் முடிகிறது. ஆனால் தொலைதூர வன்னிக் கிராமங்களில்
    அத்தைகள்
    இள வயதுக்குரிய மச்சான்களை “பெண் பிள்ளைகள் போல”
    நாங்கள் வளர்ந்தபோது -சிறுவர்களாய் இருக்கையில்- அவர்களது வீட்டு முற்றங்களில் சோறு போட்டுச் சாப்பிடலாம் என்று, எங்களது முற்றங்கள் ஒப்பிடப்பட்டு அவமதிக்கப் படுவதற்கு ஏதுவான, அந்த, தமது அம்மாவிற்கு சமைக்க காய்கறி வெட்டி, தேங்காயும் திரிவிக்குடுக்கிற மச்சான்கள்…. அவர்களிற்கு எந்த அரசியலும் தெரியாது. ஒரு பிரச்சாரமும் அவர்களது அம்மாவை விட்டுப் பிரிய போதுமானதில்லை. அவர்களுக்கு விடுதலை குறித்த அக்கறை கிடையாது. “உலகமயமாதலின்” பயனாய் -அமைதிக் காலத்தில் பரதுபட்ட பன்னாட்டு நிறுவனங்கள்- ஊடே மேலும் துளிர்த்த அவர்களது ஆசைகள், கனவுகளாலான அந்த இளைஞர்களுடைய இருப்பை பலவந்தமாய்ப் பறிக்க யுத்தம்…
    வன்னியில் ஆட்சேர்ப்புக்கள் என்றால், ஈழத்தின் கிழக்கு வாகரைப் பிரதேசங்களில் கோரமான யுத்தம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. சுனாமியின் பாதிப்புகளிலிருந்து சனங்கள் மீள முன்னம் (பலருக்கும் பாதுகாப்பான உறைவிடங்களே இல்லாத நிலையில்) மீண்டும் அழிவிற்கு முன் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். போரிடும் இரண்டு தரப்புக்குமிடையிலான மோதலில் கொல்லப்படும், பாதிப்புக்குள்ளாகும் மக்கள் குறித்து வழமைபோல எந்த பொருட்படுத்தல்களும் இல்லை. புத்தாண்டு தினத்தில், மன்னார் இலுப்பைக்கடவையில் பொதுமக்கள்மீதான வான் குண்டுவீச்சில்- ஆறு குழந்தைகள் உட்பட பதனான்குபேர் பலியாகியுள்ளபோதும் (அல்லது அதை “ஐ.நா. சொல்கிற போதும்”!) அதை இலங்கை இராணுவமும் அதன் தலைமையும் மறுத்திருக்கிறது. சமாதானப் பேச்சில் ஈடுபடுமாறு வலியுறுத்தப்படுற போதும் யுத்தம் தொடர்கிறது.

    பரிசீலனைகள் ஏதுமற்ற உணர்ச்சிநிலையில் -யாரது நலன்களுக்காகவோ – ஆரம்பித்திருக்கிற இந்த யுத்தம், கள்ளத்தோணிகள், அரசியற் கொலைகள், இடப்பெயர்வுகள், எல்லை கடப்புகள் என, மரணங்களாலான 1990களை ஞாபகப் படுத்துகின்றன. சுனாமி முடிந்து (அதன் பேரில் நிறுவனங்களால் சேகரிக்கப்பட்ட பணம் உரியவர்களிடம் சேர்க்கப்பட முன்னமே) இரு வருடத்தில் மீள யுத்தத்தை எதிர்கொள்கிற மக்கள் என்கிற வகையில் சர்வதேச ஊடகங்களில் சிறு குறிப்புகளாய் இடம்பெற்றிருக்கிறார்கள்.

    வடகிழக்கில் யுத்தமென்றால், (பயங்கரவாத தடைச் சட்டம் இத்தியாதியின் கீழ்) நெருக்கடிக்கு உள்ளாகும் எமது நேசத்துக்குரிய உறவுகள், நண்பர்கள் என கொழும்பு மற்றும் இன்ன பிற இராணுவ கட்டுப்பாட்டு நகரங்களில் வசிக்கும் நண்பர்களின் பாதுகாப்பிற்காய்ச் “சுயநலமாய்ப்” பயப்படும் ஒரு மனத்துடன், “யுத்தமென்று வந்தால் இதெல்லாம் இப்படித்தானே” என்று களத்தில் கொல்லப்படும் எமதல்லாத பிள்ளைகள் தொடர்பாக மட்டும் சொல்லிக் கொள்ள முடிகிறது; ஒரு மெழுகுவர்த்தியும் பரத நாட்டிய ஆடல் பாடல்களும் அவர்கள் அனுபவிக்காத எல்லாவற்றையும் ஈடுசெய்துவிடுமென்று – கடன் தீர்த்துக் கொள்ள முடிகிறது.

    10 இற்கு 1
    300 இற்கு 40 என இலக்கங்களாய் மட்டும் ஒவ்வொரு தரப்பும் மரணங்களை பார்த்துப் பழகி நோயிற்றிருக்கிறது. கிரிக்கெட் ஸ்கோர் போல, அவற்றை கேட்க, அங்கு நெருக்கமான உறவுகள் அல்லாத -முற்றாய்த் தொடர்புகள் விடுபட்டிருக்கிற – ஒரு சூழலில் மட்டுமே முடியும். போரின் எந்தக் கோரத்தையும் “வாழாத” சூழலிருந்து
    -பிள்ளைகள் பசியால் கஸ்ரப்படுதென்றால்,யுத்தமென்றால் அப்பிடி என்றும்
    -பிள்ளைகள் பிடிக்கப்படுகிறார்கள் என்றால் எல்லாரையும்தானே என்றும் இலகுவாக சொல்ல முடியும். இவற்றை முகங்கொடுத்திருப்பது அங்கு வசிக்கிறவர்கள் மட்டும்தான்.

    யுத்த புலத்தில் வாழாத உறவினர்களை ஒத்தவர்களிடமிருந்து வரக்கூடிய இந்த சொற்கள் நனவாய், இரக்கமற்ற கயமை மிகுந்த மனதிலிருந்து வருவதென்று சொல்ல வேண்டியதில்லை. தமதான அர்த்தங்களை இழந்த நிலையிலேயே சொற்களை எல்லோரும் உபயோகித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். ஒன்றை எந்தக் கேள்வியுமின்றி நம்பிவிட்டபிறகான இயந்திரத்தன்மையில் அவற்றை உபயோகிப்பது பழகிவிட்டது.

    இங்கே, தூரே, போரின் இரைச்சல்களற்ற பெயர்ந்த நிலங்களில் இருந்து – நாங்கள் – யுத்தத்தைப் பற்றிப் பேசலாம். அதன் நியாயத்தை நினைவுகூரல்களில் ஞாபகம் கொள்ளலாம். ஒரு மாறுதலாக, யுத்தத்திற்கான பரணிப் பாடலாகவோ உற்சாகமான வரவேற்பாயோ அன்றி, எங்களின் “சுய”நலத்தை ஒத்துக்கொண்டு, கொலையுண்டு போனவர்களுக்கான விழாக்களில், தோளில் காவிச் செல்லும் எங்களின் பிள்ளைகள் போலவே “அங்கும்” பிள்ளைகள் வாழ வேண்டும் என்பதை மனங்கொண்டு… அது தருகிற அத்தனை அழிவுகளையும் மறுத்து, இங்கு வந்திருந்து, நாங்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிற அத்தனை நியாயங்களையும் மறுபரிசீலிக்க வேண்டும்.
    சர்வாதிகாரி முசோலினியுடனான அவரது தொடர்பு தொடர்ந்தும் விவாதங்களிற்குள்ளாகிற Luigi Pirandello-இனது, “போர்” சிறுகதை நாம் உச்சரிக்கிற சில சொற்களை எம் முன் எடுத்துப் போடுகிறது.

    தேசம், தேசீயம், தியாகம், அர்ப்பணம், மாவீரம்
    இந்தச் சொற்களெல்லாம் கலைகிறபோது -அவற்றில் நாம் நம்பிய அர்த்தம் அழிஞ்சுபோற போது – இறுதியில், என்னதான் எஞ்சுகிறது என்பதாய்க் கேட்கிறது. அக் கேள்வி எமது நிகழ்காலமெல்லாம் கொல்லப்பட்டவர்களின் நினைவில் எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த இரு தசாப்தங்களில் ஈழத்தில் கிராமத்திற்குக் கிராமம் கூடியுள்ளதென்னவோ “மாவீரர் துயிலும் இல்லங்களே”. இக் கல்லறைகளில், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளால் கொல்லப்பட்ட, EPDP போன்ற பிற இயக்கங்கள், மற்றும் அரச, அரசுசார் இராணுவங்களால் கொல்லப்பட்ட, அல்லது மாறி மாறி சுடப்பட்டதில் பலியான அப்பாவி உயிர்களின் எண்ணிக்கை சேர்க்கப்படவில்லை; எல்லாவிடங்களிலும் தம் பிள்ளைகளுக்கான கண்ணீரைத் தவிர வேறு எதுவுமே இல்லை.
    -புறநானூறு
    -ஹொலிவூட் சாகசப் படங்கள்
    -கவிஞர்களின் பரணிப் பாடல்கள்
    வீரத்திற்காக சில எழுதப்பட்டதெனில் -சொற்கள் எல்லாம் கலைந்து போய்விட்ட பல பொழுதில்- மனித அழிவு கண்ணீரால் எழுதப்பட்டபடியே இருக்கும்.
    “““““““““““““““““““

    புகைப்படம்: கொக்கட்டிச்சோலை, மட்டக்களப்பு. “மாவீரர் துயிலும் இல்லம்” 2002-இல்

    *”விபச்சாரி”களைக் கொல்லுதல்

    January 1, 2007 1 comment

    த்தார் விடுமுறை காலச் செய்திகளால் நிறைந்திருக்கிற ஊடகங்களுள், மாறுதலாயிருந்தது, கிழக்கு இங்கிலாந்தில் தொடர்ச்சியாய் ஐந்து ‘விபச்சாரிகள்’ கொல்லப்பட்டிருந்தது… எனினும், அமைதியாக ஆரம்பிக்கும் ஒரு ஹோலிவூட் திகில்ப் படத்தின் திரைகளில் கொட்டப்படுகிற கொலைக்குரியதான சிவப்பு நிறமாய் – இந்த செய்தி விடுமுறைக்கால விழாக் கோலங்களுள் திரைப் படங்களுக்குரிய ஒரு திறில்லையும் தராது போய் விட்டது. மேற்கு நாடுகளில், பதின்மர்கள் படிக்கிற திகில் கதைப் புத்தகங்களில், தொலைக்காட்சித் தொடர்களில், prostitutes-serial killers-murders இச் சங்கிலி வெகு சகஜம்! ஆகவே, இச் செய்திகள் இன்னபிற சொற்களால் காவிவருவன, பார்த்துப் பார்த்துப் பழகிப்போன திரைப் படங்களில் வந்த கொலைகளாகவும், கொலையாளி பற்றிய சித்திரிப்பாகவும் கடந்து போய்விடுகின்றன.

    விபச்சாரிகளைக் கொல்லுதல் தொடர்பான அனுதாப/எதிர்ப்பு வரிகளை எழுத இப் பத்தியை எழுதுவில்லை. விபச்சாரிகளை அல்லது நடத்தை கெட்டவர்களைக் கொல்லுதல் என்பது எமக்கொன்றும் புதிய செய்தியுமல்ல. ஒவ்வொரு மதமும் கொன்றது. உங்களில் எவன் ஒருவன் தவறு செய்ய வில்லையோ அவன் முதற் கல்லை எறியுங்கள் என்றதான குரலொன்றின் இடையீட்டைத் தவிர சலனம் ஒன்றும் இல்லை. மேற்கத்தேய நாடுகளில் ஹொலிவூட் படம் போன்ற எஃபக்ற் உடன் என்றால், மத அடிப்படைவாத நாடுகளில் கடவுளின் பெயரில், எமது நாடுகளில் தெருநாய்களைச் சுடுவதுபோல, இலங்கையில் யுத்தம் ஆரம்பித்த, நிறுத்தப்பட்ட தொடக்கம் முடிவுகளில், கொல்லப்பட்ட பாலியல் தொழிலாளிகள் எமது தேசீய ஏடுகளில், தேசீய மனங்களில் எந்த தொந்தரவையும் தருவதில்லை. கலாச்சார இயக்கங்களால் கொல்லப்பட்டவர்கள் பற்றி தனியே ஒரே ஒரு குழுவை பொறுப்பாக்க ஏதுவாய் போராட்ட வரலாறுகளோ, அதில் துவக்கையும் தூக்கிக் கொண்டு திரிகிற ஆண்களின் செயல்பாடுகளோ இல்லை.

    சமூகத்தில் சிறு சலனமே ஏற்பட முடியாத இந்தக் கொலைகள் மதங்கள்/அரசியல்கள் வழிமொழிகிற ஒழுக்கத்தின் பெயரில் நடந்து முடிகின்றன. இந்த அற்ப நிகழ்வுகளைப் பற்றியன்றி, இதனுடன் தொடர்புடையதான “அற்ப” உணர்ச்சியொன்றைப் பற்றியே எழுத விழைகிறேன். ஒரு சமபாலுறவாளரான ஜேன் றூல் (Jane Rule) தனது கட்டுரையொன்றில் எழுதியிருந்தார்: “ஏன் சமபாலுறவை பெரும்பான்மை சமூகம் பயத்துடன் பார்க்கிறது? …இயல்பான நல்ல குணத்தை உடைய சிலரைக் கூட எமது பாலியல்பை ஏற்க சிரமப்படுத்துவது எது?
    …அதற்கான பதிலாய் நான் அதிகம் நம்பவேண்டி வந்தது அவர்கள் அவர்களுடைய பாலியல்பையே இன்னும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதைத்தான்.
    …திருமணம் என்பது அவர்களுக்கு பெருமையாய்க் காட்டிக்கொள்ளும் ஒன்றல்ல. அது அவர்களது பாலியல்பைச் சட்டபூர்வாக்கும் ஒரு நிகழ்வே. அவர்கள் குழந்தைகளை தமது பாலியல்பின் கொண்டாட்டமாகப் பார்க்கவில்லை; அதன் பதில் விளைவாகவே பார்க்கிறார்கள். St.Paul சொன்னார்: “எரிவதைவிட திருமணம் செய்வது பறவாயில்லை.” எனினும் பாலியல்பிற்கு எதிரான தேவாலயத்திலே, இன்னமும் பிரம்மச்சரியம் இலட்சியமாக இருக்கிறது. இங்கே பாலியல்பு பற்றி எல்லாரும் வெட்கப்பட்டே ஆகவேண்டும்…
    …அந்த வகையில், தமதான பாலியல் இயல்புகள் குறித்து, தமக்குள் “வெட்கப்பட்டுக்”கொள்ளும் பண்பு உடையவர்களாய் பெரும்பான்மையினரான அவர்கள் இருக்கும்போது, சிறுபான்மையினரான சமபாலுறவாளர்கள் தமது பாலியல் இயல்புகள் குறித்து “பெருமைப்பட” என்ன இருக்கிறது?! அவர்களும் தமக்குள்ளாக காமம் குறித்து வெட்கியும் குற்றஉணர்வுகளுடனும் திரிவதுதானே நியாயமாய் இருக்கும்? சமபாலுறவாளர்கள், வெளிப்படையாய் தமது பாலியல்பை அங்கீகரிக்க வேண்டுதல், தங்களுடைய காமத்தை அங்கீகரிக்காத ஒரு கூட்டத்திற்கு பயம் தரக் கூடிய ஒன்றுதானே?”

    ஜேன் றூல், சமபாலுறவாளர்கள் பற்றிய பயத்திற்கு மட்டுமல்ல, அதிகமான போர்னோகிராஃபியின் தண்டனைக்குரிய வன்முறையினதும் வேர் எமது சமூகத்தின் எதிர்மறை ஒழுக்கவாதமே என்றெழுதினார். /the negative morality which pervades our society is the root not only of homophobia but of the punishing violence of much pornography./

    சரிதான். போர்னோகிராஃபியை ஊடறு (ஐரோப்பா பெண்கள் சந்திப்பு) இதழில் யசோதா என்பவர் இழிகாம இலக்கியம் என்பதாய் மொழிபெயர்த்திருப்பார். ஜேனின் கூற்றைத் தொடரின் -எம்மைப் பொறுத்தவரையில்- காமமே இழிவுதான்.
    நாங்கள் சமபாலுறவை (விபச்சாரத்தை) வெறுக்கவில்லை; நாங்கள் காமத்தையே வெறுக்கிறோம்.
    எங்களது உட்பட யாரினது பாலியல்பையும் எங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது; அந்த வகையில், காமத்துடன் தொடர்பாடும் சகலருமே ஆண்களதும் பெண்களதும் வெறுப்புக்குரியவர்கள்தான். 2003-இல் அமெரிக்காவில் [சிறு பெண் பிள்ளைகளிற்கு -peer pressure-களிற்கு வழிகோலும்- ஒரு தவறான வழிகாட்டியாக இருக்கும்] பிரிட்னி ஸ்பியர்ஸை சுடும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால், தான் சுடுவேன் என்று ஒரு அரசியல்வாதியின் துணைவியார் சொன்னது சர்ச்சையானது. அந்தப் பெண்மணி “சர்ச்சைக்காக” ஏதாவது சொல்லுபவர் என்று பேர் போனவராக இருந்தாலுங்கூட, இந்த வெறுப்பு மிக இயல்பானது. தாம் இன்பம் நுகருகிற உடல் குறித்து வெறுப்பையும் வசைகளையும் (அது குறித்த) கீழ்மையெண்ணத்தையும் உடையவர்களாக ஆண்களே இருக்கிறபோது பெண்களால் எப்படி சில்க் ஸ்மிதாவையும் பிரிட்னியையும் நேசிக்க முடியும், அவர்கள் பெண்ணிலைவாதிகளாக இருந்தாலுங் கூட? இலகுவாய், சில்க் சுமிதாவை, விபச்சாரிகளை பெண்ணிலைவாதிகள்கூட ஏன் வெறுக்கிறார்கள் என்று கேட்கிற யாராலும் அத்தகைய ஆழமான வெறுப்பின் மூலம் எங்கிருக்கிறதென யோசிக்க முடிவதில்லை.

    புரட்சிகரமான கோட்பாடுகளை பின்தொடருபவர்களான (குறைந்தபட்சம் அப்படிச் சொல்லிக் கொள்கிற), “பெண்ணியவாதி”களுமான (குறைந்தபட்சம் அப்படிச் சொல்லிக் கொள்கிற) எழுதுகிற ஆண்கள், தமது சமூக அக்கறையை காட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது, பெண்கள் குறித்த -ஆள ஊன்றிய – மரபான எண்ணங்களையும் வெளிக்காட்டுகின்றார்கள்.

    ஒரு அடிப்படைவாத தமிழ் தேசீய ஏடான “முழக்கம்” பத்திரிக்கையில், (ரொறன்ரோ) கனடாவில் பரவி வருகிற இந்துக் கோயில்கள், சாதியம், என நல்ல ஒரு பேட்டி தருகிறார் எழுத்தாளர் சக்கரவர்த்தி (2000). என்னென்னத்திற்கு பூசை என்றெல்லாம் இல்லாது, பனி கொட்டாவிட்டால் அதற்கு “ஸ்னோ பகவானுக்கு யாகம் செய்வம்” என்பதான புலம்பெயர்ம மகாஜனங்களின் நடப்புகள் பற்றி விமர்சித்துக்கொண்டு போனவர், “இவற்றை தொடர்ந்து அனுமதித்தீர்களேயானால் வெல்ஃபெயார் (welfare) பகவான், வருமானவரி பகவான், கிறெச்சியான் (அப்போதைய கனடிய பிரதமர்) பகவான், பமீலா ஆண்டர்சன் அம்மன் (play boy model) என்று போய்க்கொண்டே இருப்பார்கள் மக்கள்” என்றரீதியில் எழுதியிருப்பார். இதில் சக்கரவர்த்தி சொல்ல வந்தது -மக்கள் வாழ்வில் பங்களிக்கிற எல்லாத் துறை சார்ந்தவர்களையும் உள்ளடக்கிய- ஒரு விமர்சனம். ஆனால் யோசித்துப் பார்த்தால், சக மனிதர்களைச் சிறுமைப்படுத்துகிற, அவமதிக்கிற மதங்களும் சாதியமும் போல அதை ஆதரிக்கிற மோசமான கடவுள்களையும் விட, புலம்பெயர் வாழ்வில், பமீலா ஆண்டர்சன் அம்மனுக்கான பூசை செய்யக் கூடிய “தீமை” என்ன, முக்கியவமாக அதை சொல்ல விழைகிற ஆண்களுக்கு?!

    இது ஒரு சிறிய உதாரணம் (அதிலும் சிறுகதைத் தொகுதி முதலாய சக்கரவர்த்தியின் எழுத்துக்களில் விரவி உள்ள ஆணீய கருத்தாடல்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இதுவொரு அற்ப விடயம்). இதென்று இல்லை. அனேகமாக, தமது “சமூக அக்கறை”யை வெளிப்படுத்தும்போது, அதற்கு “வலு”ச்சேர்க்கு முகமாக இப்படி ஏதும் சொல்லப்படும். “கவிஞர்கள் பெண்களின் தொடைகளைப் பற்றி எழுதாமல் சமூகத்தில் நடக்கிற விடயங்களைப் பற்றி எழுத வேண்டும்” என்பார்கள். இந்த வேண்டுதல் விடப்படுவது கூட யாரிடம் என்றால் (கேவலம்?!) பெண்களின் தொடையைப் பற்றிக் கூட உருப்படியாய்/ஒழுங்காய் ஒன்றும் எழுதிவிடத் தெரியாத கவிஞர்ப் பெருந்ததொகைகளிடம்! இது ஒரு புறமிருக்க, இத்தகைய கூற்றுக்கள் கூறுவதும் “அற்ப” விடயங்களான, உடல்/உடற்கவர்ச்சி/காமத்தின்-எச்-சிறு – துண்டு பற்றியும் பேசுவதாய் இல்லாமல் “உயர்வான/உன்னதமான” விடயங்களைப் பற்றி பேச வேண்டும் என்பதையே.

    ஆண்களால் எழுதுப்படுகிற பிரதிகளுள் -எந்த நிபந்தனையுமின்றி- “விபச்சாரிகள்” “நீலப் பட நடிகைகள்” “நடிகைகள்” கொண்டாடப் படுவதே நியாயமாக இருக்க முடியும்; ஆனால், பெண்கள் (அவர்கள் எந்த-ஈய-வாதிகளாய் இருந்தாலும்) அவர்களைக் கொண்டாடவேண்டும் என்பதற்கு ஒரு நியாயமும் இல்லை! பெண்களைப் பொறுத்தவரை அவர்களது வாழ்வின் பெரும் பகுதியே குடும்பம்-சமூகம்-ஊடகங்கள் என சகல தரப்பிடமிருந்து வரும் ஒப்பிடல்களாலும் அதை திருப்திப் படுத்துவதிலுமே கழிந்துவிடுகிறது. தெருக்களில் கூட சக பாலர் மீதான ஈர்ப்பை விட -தங்களுடன் ஒப்பிடப்படும்- பெண்களையே, ஆண்களின் கண்களூடாக பார்க்கிறார்கள். இந்த தலையிடிகள் கடந்த நிறைய முதிய பெண்மணிகள் கடைசிக் காலத்தில் கணவனைத் தனையர்களை விட்டு விட்டு முதியோர் இல்லங்களில் தப்பிப் போய் நிம்மதியாய் இருப்பதற்கான மகா காரணம் மூளையைக் கசக்கி யோசித்தும் உங்களிற்கு புலப்படாதது – ஒரு ஆச்சரியமல்ல! தமக்கு எதிராக நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் ஒரு பெண் உடலை, தனக்குப் “பதிலாக” ஊரின் மூலைகளிலோ ஏதோ ஒரு கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்கிற ஒரு வேசியை – பெண்கள் “வெறுப்பது,” அவர்களது நலன்களுக்காக மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிற, அப் பெண்களை ஆண்கள் வெறுப்பதைப் போல எள்ளளவும் நியாயமற்றது அல்ல!

    காமம் அருவருப்பான ஒரு உணர்வு. அது குறித்த குற்றஉணர்ச்சிகள் சிறு பராயம் முதலாக ஊட்டப்பட்டிருக்கிறது. தமது உறுப்புகளை தொட்டபடி இருக்கும் சிறுவர்கள் பெரியவர்களின் கர்ணகொடூரமான குரலுடன் கூடிய தொடுகைக்கான தடையூடாக அக் கேவலமான பாகத்தின் கேவலமான அனைத்து உணர்ச்சிகள் குறித்தும் அச்சுறுத்தப்படுகிறார்கள். மதப் புத்தகங்கள், நெறிப்படுத்தல்கள் எதற்கும் செவிசாய்க்காமல் (செவிசாய்க்க விடாமல்) பாலியல்பை தூண்டியபடி இந்த உடல்கள், திரைப்படங்களில், குடியிருப்பின் ஓரங்களில், தெருவில் அவர்களிற்கு சவாலாய் அழைப்பாய் நின்றுகொண்டிருக்கின்றன. மஞ்சள் பத்திரிகைகளில் நீலப் படங்களில் வண்ணங்களான உலகில் இணைய வெளியில் இந்த வெறுப்பைத் தாண்டி, வாழவும் முடியவில்லை. இங்கே, பாலியல் தொழிலாளர்கள் எனது “பலவீனத்தின்” அடையாளம்; நினைவு படுத்தல். நீலப்பட நடிகைகள் எனது அற்ப எண்ணங்களின் உருவம். விபச்சாரிகள்: அவமரியாதைக்கு உரியவர்கள்; சித்திரவதைக்கு உரியவர்கள்; கீழ்மைப்படுத்த வேண்டியவர்கள்.

    “றேப் பண்ணப்பட்ட ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் (செய்தாலும்) செய்வேன்; நடிகையைக் கட்ட மாட்டன்” மிகுந்த விறைப்புடன் சொன்னான் ஒருவன். அதேபோல, நீலப்படங்களிற்கு ஒப்பாக, இளைஞர்களிற்கு காமத்தை தூண்டுற பிரிட்னி, யேஸிக்கா சிம்சன் போன்ற இளம் பாடகிகள் பற்றி, அவர்களுக்குப் பிடித்த பாடகர்கள் அவர்களா என்று கேட்டால், பதின்மப் பையன்கள் அனேகமாய் “இயோ நாஸ்ரி” என்றே சொல்லுவார்கள். அவர்களை அவர்களது திறமையின்மையை உடலை முன்னிறுத்துதலை சொல்லி BITCHES என்று முடிப்பார்கள். Once again, மாணவர்கள் இப்படி இருக்கிறபோது பெண்கள் வேறு எப்படி இருப்பார்கள்?
    பாடகி கிறிஸ்-ரீனா அகிலறா ஒருமுறை சொன்னாள். றிக்கி மார்ட்டின் போன்ற ஆண்கள் முன்னிறுத்துகிற பாலியல்பை, உடல் அசைவுகளை, நிறையப் பெண்கள் கவர்ச்சியாய் அவர்களுடன் ஆடுவதை யாரும் விமர்சிப்பதில்லை; ஆனால் இவற்றைப் பாடகிகள் செய்கிறபோது (குறைய ஆடை, நிறைய ஆண்களுடன், பாலியல் உள்ளடக்கத்தில்) அது விமர்சிக்கப்படுதலின் வெகுசன இரட்டை-மதிப்பீட்டுப் பார்வை (double standard) பற்றி.

    அந்த அமெரிக்க கவர்னரின் பாரியார் போல எந்த பெண்ணின் கணவனும் ரிக்கி மார்ட்டினினையோ வேறை யாரும் மோகமூட்டும் பாடகனையோ {இளைஞர்களுக்கு ஒரு மோசமான முன்னுதாரணமாக இருப்பதாய், அல்லது சிறு பையன்கிற்கு பள்ளியில் நிறைய peer pressure தருவதாய்} “சுட” வேண்டும் என்று சொல்வதில்லை. சர்ச்சைக்குள்ளான மேரீலான்ட் கவர்னரின் மனைவி Kendel S. Ehrlich (சொன்னதே “நல்ல காலம் நான் மகனை வளர்க்கிறேன். …இல்லாவிட்டால் இந்த [பிரிட்னி ஸ்பியர்ஸ் போன்ற] உடல் பிம்பங்களை கண்டு, peer pressure-களுடன் வளர்கிற மகளிருந்தால் நான் என்ன செய்ய முடியும்?” என்பதுதான்!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    ஆண் குழந்தைகள் இதால் பாதிக்கப்படுவதில்லை என்பதே, அவற்றை பார்ப்பதிருந்து அவனுள் பதிவாகிற பாலியல் குறித்த எண்ணங்கள் அவனது ஆண்மை சார்ந்த, அதனது பாதிப்பு அவனது ஆண்மையை மெருகேற்றுவதாக, பதிந்து போன வழிவழியான எண்ணங்களேயன்றி வேறென்ன.
    எப்பொழுதும், ஆணாக இருத்தல் பற்றி இந்த ஊடகங்கள் கற்பிக்கின்றன. காமத்தின் மீதான வெறுப்பை மதங்கள் விதைக்கின்றன. இதிலிருந்து வருகிற ஆணின், பெண் உடல் மீதான வெறுப்பு அவனது குற்ற உணர்ச்சியிலிருந்து உருவாகிறது. அவனால் ஒழுங்கை நிலைநாட்டவோ, ஒழுக்கக் கேட்டிற்கான தண்டனையாகவோ பலியிடப்படும் இந்த உடல்கள் – ஆண்களின் (அவர்களே அதை கையப்படுத்தி வைத்திருப்பதால்) காமத்தின் மேலான வெறுப்பையே வலியுறுத்துகின்றன. அத்தகைய ஒரு வெறுப்புடன் ஒரு பிள்ளையை வளர்ப்பதும் பிரச்சினையானதே. ஜேன் கூறுவதே போல: எல்லா மனிதர்களும் தங்களது பாலியல் இயல்புகளை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளும்வரையில்,
    இந்த உலகத்தில் நாம் சுதந்திரமாக இயங்க முடியாது. அப்படி எதிர்கொள்ளுவதூடாக அவற்றை விளங்கிக்கொள்ளவும், பொறுப்பெடுத்துக் கொள்ளவும், அதனைக் கொண்டாடவும் முடியும். ஏனெனில், தனது பாலியல்புகள் குறித்து ஏமாற்றம்/வெட்கம்/அச்சம் உடைய ஒருவன்/ஒருவள் மற்றவர்களுடைய பாலியல்புகள் குறித்த சகிப்புணர்வு உடையவராய் இருக்க முடியாது. /…we wont’ move freely in the world until all ppl are required to confront their sexual natures in order to understand, take responsibility for and celebrate them, as we have had to. For no one who is disapointed or ashamed or frightened of his/her own sexuality is going to be easily toleratant of anyone else’s./

    இணையத்தின் மூலைகளிலும், அந்தரங்க உரையாடல்களிலும் நாம் இரகசியமாயும் பொதுப்பேச்சிற்கு இடமற்றதாயும் வைத்திருக்கிற காமம் பொதுக் கழிப்பறைகளில் யாரும் பார்க்காத நேரத்து சுவர்க் கிறுக்கல்கள்போல வக்கிரங்களூடாகவே தன்னை விடுவிக்கிறது. ஆழமான வெறுப்பிலிருந்து பிரித்து அதைப் புரிந்து கொள்வது மத/ஆணீய/அரசியல் தளத்தில் மிக சவாலானது. ஆனால் குற்ற உணர்ச்சிகளற்று, சுரண்டல்களற்று அதனால் மட்டுமே ஆன “துரோகங்கள்” அற்று, பாலியல்புகள் கொண்டாடப்படுகிற ஒரு சூழலிலேயே எல்லா ஆண்களாலும் பெண்களாலும் நிகழ்த்தப்படுகிற இந்த இழிவுகள் நிறுத்தப்படலாம்.

    ஜேன் றூலின் குறிப்பிட்ட கட்டுரையுள்ள நூல்:Hot-Eyed Moderate (1985)

    *புத்தாண்டிற்கான பாடல்

    January 1, 2007 1 comment

    எனது உயர் பள்ளி நண்பர்கள்
    தமது உயர் பள்ளி ஆண் நண்பர்களையே மணம் செய்து கொண்டனர்
    பெற்றோர்கள் வாழ்கிற அதே தபால் முகவரி எண்களுள்
    வீடுகளெடுத்துச் சென்றார்கள்

    My friends from high school
    Married their high school boyfriends
    Moved into houses in the same ZIP codes
    Where their parents live

    ஆனால் என்னால், என்னால் ஒருபோதும் பின்தொடர முடியாது
    இல்லை என்னால், என்னால் ஒருபோதும் பின்தொடர முடியாது
    But I, I could never follow
    No I, I could never follow

    முகட்டில் நட்சத்திரங்களுடைய
    இளரோசா நிற உல்லாச வாகனத்தில்
    நான் பெருஞ்சாலையுள் நுழைந்தேன்
    ஒரு ஜிப்சிபோல வாழ்ந்தேன்
    ஆறு பலமான கைகள் ஸ்ரீறிங் வீல்-இல்
    I hit the highway in a pink RV with stars on the ceiling
    Lived like a gypsy
    Six strong hands on the steering wheel

    நான் கனகாலமாகப் போயிருந்தேன்
    சிலவேளை, என்றோவொரு நாள், ஒரு நாள் நான் ஓரிடத்தில் தங்கக் கூடும்
    ஆனால் எப்போதும் எனது பாதையை கண்டடைந்தேன்
    I’ve been a long time gone now
    Maybe someday, someday I’m gonna settle down
    But I’ve always found my way somehow
    நீண்ட பாதையை தேர்வதூடாக
    நீண்ட பாதையை தேர்வதூடாக…
    By taking the long way
    Taking the long way around
    Taking the long way
    Taking the long way around

    எதனதோ அரசியை சந்தித்தேன்
    ஐரிஷ் உடன் குடித்தேன் ஹிப்பிகளுடன் புகைத்தேன்
    ஷேக்கர்களுடன் போய் இருந்தேன்
    அவர்கள் சொன்ன எல்லா a*_*களையும் முத்தமிடவும் இல்லை
    I met the queen of whatever
    Drank with the Irish and smoked with the hippies
    Moved with the shakers
    Wouldn’t kiss all the asses that they told me to

    இல்லை, என்னால் ஒருபோதும் பின்தொடர முடியாது
    இல்லை, என்னால் ஒருபோதும் பின்தொடர முடியாது
    No I, I could never follow
    No I, I could never follow

    It’s been two long years now
    Since the top of the world came crashing down
    And I’m getting’ it back on the road now

    But I’m taking the long way
    Taking the long way around
    I’m taking the long way
    Taking the long way around
    The long
    The long way around

    Well, I fought with a stranger and I met myself
    I opened my mouth and I heard myself
    It can get pretty lonely when you show yourself
    Guess I could have made it easier on myself
    ஓர் அந்நியனுடன் மோதினேன் என்னைக் கண்டு கொண்டேன்
    எனது வாயைத் திறந்ததால் எனது குரலைக் கேட்டிருந்தேன்
    உங்களை வெளிப்படுத்துகிறபோது அதுவே சற்றுத் தனிமையாக்கலாம் –
    இதை எனக்கு இலகுவாய் ஆக்கிக் கொண்டிருக்கலாம் தான்

    ஆனால் என்னால், என்னால் ஒருபோதும் பின்தொடர முடியாது
    இல்லை என்னால், என்னால் ஒருபோதும் பின்தொடர முடியாது
    But I, I could never follow
    No I, I could never follow

    Well, I never seem to do it like anybody else
    Maybe someday, someday I’m gonna settle down
    If you ever want to find me I can still be found
    ஒருபோதும் நான் இதை வேறு யாரும் போல செய்வதாய்த் தெரியவில்லை
    சிலவேளை, ஒரு நாள், ஒருநாள் நான் ஓரிடத்தில் தங்கக் கூடும்
    நீங்கள் எப்போதாவதெனைக் காண விரும்பினால்
    நான் செல்லக் காணலாம்

    நீண்ட பாதையை தேர்ந்த படி
    நீண்ட பாதையை தேர்ந்த படி…
    Taking the long way
    Taking the long way around
    Taking the long way
    Taking the long way around
    ~~~~~~~~~~~~~~~~
    ஆல்பம்: “Taking The Long Way”
    பாடகர்கள்: Dixie Chicks