Archive for the ‘அதிகாரம்-மக்கள்’ Category

“…I exist and my people exist” – Native artist Samian interview

February 14, 2010 3 comments


Interviewed by: Stefan Christoff


Algonquin hip-hop artist Samian raps about the realities of life on First Nations reserves in Quebec. With a growing following on reserves and in Quebec’s cities, he’s also struck a chord in hip-hop communities everywhere.

Exploding the classic political binary of Quebec’s two solitudes, Samian raps about indigenous people and their history in the province. His chart-topping hit La Paix des braves, a duet with Quebec hip-hop crew Loco Locass, appeals for solidarity between Québécois and indigenous people. Samian’s recent collaboration with Sans Pression on Premières nations helped cement his role as a key voice in the Montreal contemporary hip-hop scene.

Hour sat down with Samian to discuss contemporary hip-hop in Montreal and the ways the genre is increasingly speaking to, and representing the struggles of, First Nations communities in Quebec, in Canada and throughout the Americas.

Hour Hip-hop’s origins in New York City were rooted in rhymes that addressed social injustices, especially the racism and social exclusion faced by African-Americans. Today in Canada, indigenous people face similar systemic social exclusion: racism, incarceration, substandard housing and medical options and poverty. Hip-hop is increasingly used as a response to this reality and artists are rapping about the social injustices faced by indigenous people. Can you talk about how your work relates to the history of hip-hop as a socially conscious art form? How do you connect your work to hip-hop history?

Samian Hip-hop has always been an art form through which people have made demands, appealed for change and denounced the social injustices faced by African-Americans in U.S. ghettos. Certainly the history of African-American struggle in the U.S., like we saw with the Black Panthers, is tied to hip-hop music [and] culture.

Indigenous people in Quebec, in Canada, have lived through a history of oppression like African-Americans. Today we are still calling for justice, and hip-hop is a vehicle to call for this change. As an artist, I love hip-hop because it allows for free expression: You can talk about whatever issues are important to you. Hip-hop is a space for me to express myself on many subjects, to denounce injustices. It’s also a space to propose positive solutions for social ills, and to reflect on the world around me.

Hour What are you trying to make people more aware of through your music?

Samian Our reality, the life on the reserves, the fight to retain our culture, the fact that we are struggling to keep our language. Also I want to make people aware that indigenous people have a rich history and culture that is ignored by the mainstream.

Through hip-hop we are opening people’s eyes to our culture and also to our long, long history on this land. I want to speak to youth in Quebec who don’t always learn about real indigenous history in the school system. Québécois and indigenous people’s history in Quebec are interlinked. This relationship between our cultures has shaped what we know to be Quebec today, and who we are. Sadly our indigenous history is often shoved to the side because it shows an underlying brutality in the national narrative.

Hour Many Montrealers don’t know about the situation facing indigenous people on the reserves here and in Quebec. In this context, how do you see hip-hop as a way to educate people about the indigenous reality here? How do you address these issues in your music?

Samian I think my music has the biggest impact on the reservations. The music sparks the spirits of the new generation on the reserves, and gives youth pride in our culture, and in our language.

But for everyone in Quebec, I hope my music inspires a more open spirit towards the realities faced on reserves, because people need to wake up to the difficulties and poverty we experience. The mainstream media don’t address our situation thoroughly, so I am trying to communicate our reality. Simply put, there are two different realities, two different worlds, two different experiences of life in Quebec – one on the reserves and one off the reserves.

In Quebec, we have a national slogan: Je me souviens. But really, what do we remember in Quebec? In Quebec we forget some of the biggest parts of our own history. How was Quebec and Canada founded? What ever happened to the people who originally lived here? Why does the world forget that there are over 500 languages spoken across Canada, and not just English and French? So much about our history has been hidden or erased, and so young people never learn about the first peoples. These are all questions that – incredibly – aren’t well answered in our schoolbooks. The government is also directly responsible for the lack of knowledge about our history, because indigenous culture and history is not a priority, and not taught seriously within the public school curriculum.

Recently, I looked up “Algonquin” in the dictionary and was shocked. The definition read something like “a people that don’t exist.” I was shaken to the core after reading this – how absurd. I am an Algonquin artist today in Quebec, I exist and my people exist. Today, after thousands of years, we are still on this land as indigenous people. We are still here and are gathering strength; my hip-hop verses express a pride for indigenous people in Quebec.

Hour As an artist, your hip-hop is unique and has struck a chord in Quebec. What do you think makes your work compelling to so many different audiences?

Samian I wrote poetry before ever thinking about rap. I eventually fell into rapping almost as an accident. Today I work with amazing musicians who are able to complement my verses with music. I think the relationship between my verses and the musicians that I collaborate with has become richer with time.

My second album is much deeper musically than the first album, and now it feels like things are constantly developing for me in exciting ways as an artist. All my first songs weren’t written with, or for, specific music, so now that I work with musicians in developing my verses, the creative process has changed a lot.

At the root, I am an artist, not a politician. My songs are about real issues, but I address those issues as an artist. Many people say that my work is really political, but actually I know nothing about the political world. I address issues that are important to me.

Hour …But you are linked to grassroots political movements. Do you mean you aren’t tied to the world of politicians and government?

Samian I am interested in speaking out against injustice and trying to build towards solutions that solve those injustices. I’m not at all interested in official politics or political parties. Actually there hasn’t been a major politician in North America, in the U.S., or in Canada that has proposed something really good for First Nations people. No proposal deals with the historical injustices we faced and the contemporary situation.

Hour Perhaps we could look to Evo Morales in Bolivia as an example?

Samian [Laughing] Today Bolivia is an exception in the Americas, because Morales is an indigenous president! In Bolivia, indigenous people are the majority, while in Canada we are such a small minority today.

In Bolivia the government of Evo Morales signed the United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples into the national constitution. Here, Stephen Harper refused to sign the letter or even vote in favour of the charter at the UN. Harper made that apology for residential schools, but he voted against the United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples.

The government in Canada wants us to remain in an unequal position and as a minority, with no political power. Indigenous people live in Third World conditions right here in Quebec and throughout Canada. So, is Canada progressive? In the U.S. there is an African-American president; could you ever imagine a First Nations prime minister in Canada? Indigenous people in Canada should take inspiration from the African-American struggle, which won many rights for black people in the U.S. Actually, we need to wage a similar struggle in Canada, a civil rights struggle.

Hour Can you talk about the concerts that you’ve given in indigenous communities across Quebec? Do you feel different about the concerts that you give on reserve and those in the city?

Samian Actually my concerts on reservations are really, really special for me. I feel that the most meaningful impact from my music is on the reserves. To meet youth on different reserves and to connect with youth, to talk about their realities – this is a big source of inspiration for me. I can connect strongly with this, given that my own experiences are linked.

My work tries to project the true voice of First Nations people: Those on the reserve that I meet who are always struggling to survive, struggling for justice… I hope my music inspires youth to dream louder and create a better future.

For more info:

Stefan Christoff is a Montreal-based community organizer and journalist who regularly contributes to Hour. He can be contacted at

[this is republished from the hour website:]


More about Samian:

Samian – Role models and leaders

Quebec’s first Algonquin rapper

a song from youtube


Lumumba Film Screening – லுமூம்பா படத் திரையிடல்

February 3, 2010 Leave a comment

Lumumba (2000); Length of the film: 114 minutes

If you interested in movies (especially the ones related to civil wars and similar struggles perpectuated by colonial countries for their self-interest) and in Scarborough, welcome this Saturday @ Scarborough Civic Centre @ 2 p.m. to watch “Lumumba” – based on the life of Congo’s first prime minister Patrice Lumumba in the last months.

No brutality, no agony, no torture has ever driven me to beg for mercy, for I would rather die with my head high, my faith unshaken, and a profound trust in the destiny of-my country, than live in subjection seeing principles that are sacred  to be laughed to scorn.  History will have it one day-Not the history they teach in Brussels, Paris, Washington or the United Nations, but the history taught in the countries set free from colonialism and it’s puppet rulers, Africa will write her own history, and both north and south of the Sahara.  It will be a history of  glory and dignity.
Do not weep, my love; I know that my country, which has suffered so much, will be able to defend it’s independence  and liberty.
Long live the Congo!
Long live Africa!
~ From The Last letter Lumumba wrote to his wife before his assassination.

லுமூம்பா Lumumba (2000)
இயக்குநர்: Raoul Peck

இத் திரைப்படம் 1960களில் பெல்ஜியத்திலிருந்து விடுதலைபெற்ற கொங்கோவின் முதல் பிரதமர் பற்றீசியா லுமும்பாவின் இறுதி நாட்களை மையப்படுத்தி எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. விடுதலை பெற்ற கொங்கோ, இரு மாதங்களுக்குள் அமெரிக்கா மற்றும் மேற்கு நாடுகளின் துணையுடன் ஆட்சி கவிழ்க்கப்பட்டு, லுமும்பா உள்ளிட்ட தலைவர்கள் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு பின்னர் கொல்லப்பட்டார்கள்.

…வரலாறு ஒருநாளில் தனது தீர்ப்பை எழுதும். இந்த வரலாறு ஐ.நா.விலோ வாசிங்டனிலோ பரிசிலோ bபிறஸல்சிலோ கற்பிக்கப்படும் வரலாறாக இருக்காது. மாறாக, காலனி ஆதிக்கத்திடமிருந்தும் அதன் கைப்பாவைகளிடமிருந்தும் விடுதலை பெற்ற நாடுகளில் கற்பிக்கப்படும் வரலாறாக இருக்கும். ஆபிரிக்கா தனது சொந்த வரலாற்றைத் தானே எழுதும். அது சகானா பாலைவனத்திற்கு வடக்கிலும் தெற்கிலும் பேரின்பமும் கண்ணியமும் நிறைந்திருப்பதைச் சொல்லும் வரலாறாக இருக்கும்.
(லுமூம்பா தனது மனைவிக்கு சிறையிலிருந்து எழுதிய கடிதத்தில் இருந்து)

“லுமூம்பா: இறுதி நாட்கள்” (மொழிபெயர்ப்பு: எஸ். பாலச்சந்திரன். விடியல் பதிப்பகம்)

இத்திரைப்படம் பெப்ரவரி 6, சனிக்கிழமை, 2:30இற்கு திரையிடப்படுகிறது. ஆர்வமுடைய நண்பர்கள் கலந்து கொள்ளுங்கள்..
தொடர்புகளுக்கு: சேனா – 416 559 7362
For further info, contact: Sena (416) 559 7362 .

1084 இன் அம்மா

December 18, 2009 1 comment

உண்மையைத் தேடி ஒரு பயணம்!


பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுக்கும் போது ஏற்படும் வலிகள், பின்னர் அவர்கள் இல்லாது போகும்போது அந்த வெறுமை கொடுக்கும் வலிகள், தவறான வழியில் போகும் பிள்ளைகள் கொடுக்கும் வலிகள், கணவனால் துன்புறுத்தலுக்குள்ளாகி அதிலிருந்து மீள முடியாத வலிகள், சிந்திக்கத் தெரிந்த பிள்ளைகள் யாரோ ஒரு முட்டாளின் கைகளில் சின்னாபின்னப் படும்போது ஏற்படும் வலிகள். இந்த எல்லா வலிகளுமே எமது தாய்மாருக்கு வலிந்து திணிக்கப் பட்டுள்ளது.

பிள்ளைகள் என்ன செய்கிறார்கள்? அவர்கள் எங்கே போகிறார்கள்? யாருடன் பழகுகிறார்கள்? என்று எங்களில் எத்தனை தாய்மாருக்குத் தெரிந்திருக்கிறதெனச் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம். அவர்களுக்கு மூடப்பட்ட தங்களின் உலகங்களைத் தவிர வேறு ஒன்றுமே தெரிவதில்லை. அதற்காக எமது அம்மாக்கள் எல்லாம் முட்டாள்களல்ல. அவர்கள் முட்டாள்கள் ஆக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். தங்கள் கணவன்மாரால். எவ்வளவுதான் படித்தவர்களாக இருந்தாலும் தமது சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களுக்கு, குலங் கோத்திரங்களுக்கு ஏற்றவகையில் அவர்களைக் கட்டிப் போட்டு வைத்திருக்கிறது எமது ஆண்நிலைப்பட்ட சமூகம்.

இந்த வகையில் கணவனின் மூடத்தனமான சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களுக்கும், வறட்டுக் கௌரவங்களுக்கும் ஆட்பட்ட உயர்நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்திலுள்ள படித்த, வேலைசெய்யும் தாய். அந்த மூடச்சம்பிரதாயங்களையும், வரட்டுக் கௌரவங்களையும் வெறுத்தொதிக்கி ஒடுக்கப்பட்ட மக்களையும், அவர்களுக்கான உலகத்தையும் சிருஷ்டிக்கும் கனவுகளுடன் போராடப் புறப்பட்ட மகன். இவர்களுக்கிடையிலான உறவும் பிணைப்பும், புரிதலும் புரியாமையும் தான் கோவிந்த் நிஹாலினியின் 1084இன் அம்மா என்கிற திரைப்படம்

(Mother of 1084).

கோவிந்த் நிஹாலினி 1940ஆம் ஆண்டு பாகிஸ்தான் கராச்சியில் பிறந்தார். 1947 இல் இந்திய பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்குப் பின் இந்தியாவில் வசித்து வருகிறார். 1962ஆம் ஆண்டு பெங்களூரிலுள்ள ஸ்ரீ ஜெய சாம்றயேந்திரா உயர் கல்லூரியில் ஒளிப்படக்கலை சம்பந்தமாகப் பட்டம் பெற்றவர். இந்தியாவின் பிரபல இயக்குனரான ஷ்யாம் பெனகலின் ஆரம்பகாலப் படங்களில் இவர் ஒளிப்பதிவாளராக பணியாற்றியுள்ளார். அதுமட்டுமல்லாது கிறிஷ் கர்னாட், சத்யஜித்ரே படங்களுக்கும், ஒஸ்கார் விருது பெற்ற றிச்சார்ட் அற்றென்பெறோவின் காந்தி படத்திற்கும் இவர் ஒளிப்பதிவு செய்துள்ளார். நிஹாலினியும், பெனகலும் பல சமூகப் பிரக்ஞையுள்ள படங்களை இயக்கியுள்ளனர். பதினைந்துக்கும் மேற்பட்ட சமூகப் பிரக்ஞையுடைய திரைப்படங்களை கோவிந்த் நிஹாலினி இயக்கியுள்ளார். அந்தவகையில் பெண்ணியவாதி, சமூகசேவையாளர், எழுத்தாளர் என்று பல வகையிலும் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மகாஸ்வேதாதேவியின் நாவலான Mother of 1084 என்கிற நாவலைத் திரைப்படமாக தந்துள்ளார் கோவிந்த் நிஹாலினி. இதற்கான திரைக்கதையையும் நிஹாலினியே எழுதியுள்ளார். இந்தத் திரைப்படம் 1998ஆம் ஆண்டு வெளிவந்துள்ளது

நாங்கள் இளைஞர்கள் அம்மா. இள ரத்தம். நாங்கள் இந்த நகரத்தைச் சிவப்பாக்க விரும்புகிறோம். பாதுகாப்பில்லாத இந்த நகரத்தை ரோஜா மாதிரி சிவப்பாக, புரட்சிச் சிவப்பாக, இரத்தச் சிவப்பாக நாங்கள் மாற்றப் போகிறோம்.”

நாங்கள் இந்த நகரத்தை அதன் பாதுகாப்பற்ற தன்மையிலிருந்தும் பயங்கரம் மற்றும் அச்சத்திலிருந்தும் விடுவிக்க விரும்புகிறோம். இத்தனை வருடங்களாக பயத்தினுள் எங்களை வைத்திருப்பவர்களிடமிருந்து விடுவித்துக் கொள்ள விரும்புகிறோம்.”

நான் ஒரு கனவு காணுகிறேன் அம்மா. அது ஒரு அற்புதமான கனவு. அது எல்லாவற்றையுமே தலைகீழாகப் புரட்டிப் போடுகின்ற கனவு. அது எல்லாவற்றையும் மாற்றும். இந்தச் சூழல், இந்த நிலைமைகள், இந்தச் சமூகம் எல்லாவற்றையும். அந்த உலகம் ஏழ்மை, நோய், அசுத்தம், பசி, ஊழல், மோசடி என எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்ட ஒரு உலகமாக இருக்கும்.”

இருட்டினில் வாழ்பவர்களுக்கு ஒளியைக் கொண்டு வருவது பற்றி நான் கனவு காண்கிறேன். என்னுடன் உள்ள நண்பர்களுடன் நான் இந்தக் கனவைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். நாங்கள் எங்களுடைய கனவுகளைப் புரட்சியினூடாக நிதர்சனமாக்க விரும்புகிறோம். நாங்கள் ஒரு புதிய உலகத்தைச் சிருஷ்டிக்க விரும்புகிறோம். சமத்துவம், சமாதானம், நீதி என்பவற்றை எல்லோருக்கும் கொடுக்கும் ஒரு புதிய உலகமாக அது இருக்கும்.”

1970களில் கல்கத்தாவின் வீதியெங்கும் இந்தக் குரல்கள் தான் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. ஒடுக்குமுறைக்குள்ளான மக்கள் ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராகப் போராடத் தொடங்கினர். நக்சல்பாரி இயக்கம் இதற்கு தலைமை தாங்கி வழி நடத்தியது. இது பண்ணையாளர்களுக்கு எதிராகவும், முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரானதுமான விவசாயப் புரட்சியாக வெடித்தது. மார்க்ஸ், லெனின், மாஓ போன்ற மாபெரும் தலைவர்களது கொள்கைகளை அடியாகக் கொண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்த இயக்கத்தில் ஆயிரக்கணக்கான பல்கலைக்கழக, கல்லூரி மாணவர்கள் தமது கல்வியைத் துறந்து இணைந்து கொண்டிருந்தனர். இந்த இயக்கம் கல்கத்தாவில் மட்டுமல்லாது இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களிலும் தமிழ்நாடு உட்பட பரவி வளர்ச்சி பெற்றது. இவ்வாறு இந்த இயக்கத்தில் இணைந்து கொண்ட இளைஞர்களைப் பயங்கரவாதிகள் என்று கூறி அன்றைய அரசாங்கம் நாயைச் சுடுவது போல் சுட்டுக் கொன்று குவித்தது. நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்கள் இந்தப் போராட்டத்தில் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு உயிர் துறந்தனர். அவ்வாறு நக்கசல்பாரி இயக்கத்தில் இணைந்து பின்னர் சக நண்பனாலேயே காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு அந்த ஊர்ப் பண்ணையாளர்களால் படுகொலை செய்யப்படுகின்றனர் உயர் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் பிறந்த பிரத்தி என்ற இளைஞனும், அவனது நண்பர்களும்.

படம் அதிகாலையில் வரும் ஒரு தொலைபேசி அழைப்புடன் ஆரம்பிக்கிறது. பிணவறையில் வைக்கப்பட்டுள்ள 1084 ஆம் இலக்க பிணத்தை அவளுடைய மகனுடையது தானா என அடையாளம் காட்ட வருமாறு பொலிஸிலிருந்து அழைக்கும் குரல். அவள் பிணவறைக்குச் சென்று பார்க்கிறாள். அவளுடைய மகன் பிரத்தி கொல்லப்பட்டு விட்டான். அந்தப் பிணத்தினுடைய எண்தான் 1084. தாயினால் அடையாளம் காட்டப்படும் பிரத்தியின் உடல் பெற்றவளிடம் ஒப்படைக்கப்படாமல் பொலிஸாராலேயே எரியூட்டப்படுகிறது.

ஆனால், பிரத்தியினுடைய தந்தைக்கோ சகோதரர்களுக்கோ அவன் கொல்லப்பட்டது ஒரு பொருட்டாகவே தெரியவில்லை. மாறாக அவனுடைய நக்சல்பாரிச் செயற்பாடுகள் பற்றி பத்திரிகைகளில் வந்து விடக் கூடாது. அதனால் தமது கௌரவத்திற்கு இழுக்கு ஏற்பட்டு விடக் கூடாது என்று கவலைப்படுபவர்களாக வெறும் சுயநலமிகளாக இருக்கிறார்கள். பிரத்தி என்று ஒருவன் இருந்தான் என்பதையே அவர்கள் மறந்து போகிறார்கள். அவனைப் பற்றி நினைப்பதையே பாவக்கேடாகக் கருதுகிறார்கள்.

ஆனால் தாயால் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. அவள் மகன் மீது மிகுந்த அன்பும், மதிப்பும் வைத்திருக்கிறாள். அதுவரை தனது மகன் எங்கே போகிறான், எப்போது வருகிறான், என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறான் என்று அறியாத தாய், மகனுடைய இறப்பின் பின்பே அவனைப் பற்றி இவ்வளவு காலமும் தான் அறிந்து கொள்ளாமல் இருந்திருக்கிறேனே என்று நினைத்து வருந்துகிறாள். மகனைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதற்காக அவனுடைய நண்பர்களைத் தேடிப் பயணத்தை ஆரம்பிக்கிறாள். ஆனால் அவள் அறிந்திருக்கவில்லை அது அவளுடைய மகனைப் பற்றி அறியும் பயணமாக மட்டுமல்லாது அது ஒரு புதிய உலகத்தையே அவளுக்குக் காட்டப் போகிறது என்று.

பிரத்தியுடன் படுகொலை செய்யப்பட்ட அவனுடைய நண்பனின் தாயைச் சந்திக்கிறாள். அந்தத் தாய் பிரத்தியைப் பற்றிச் சொல்லும் ஒவ்வொரு சொல்லும் அவளுக்கு ஒரு புதிய உலகைத் திறக்கிறது. தான் அறிந்து கொள்ளாத ஒரு உலகத்திற்கும் பிரத்திக்குமான உறவு அவளுக்குள் அதிர்வையும் வியப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது. மகனின் மீதான அவளுடைய மதிப்பு உயர்கிறது.

பிரத்தியின் காதலியும் நக்சல்பாரி செயற்பாட்டாளர்களில் ஒருவருமான நந்தினி பிரத்தியைப் பற்றி இன்னொரு உலகத்தை அவளுக்குத் திறந்து காட்டுகிறாள். மகனைப் பற்றி மட்டுமல்லாது சமூகத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட ஏழை மக்களைப் பற்றியும் அறிந்து கொள்ள உதவும் ஒரு பயணமாக அவளுடைய இந்தத் தேடல் அமைந்து விடுகிறது.

போராளி மகனைப் பற்றிய அவளுடைய தேடல் இதுவரை அவள் கண்டுகொள்ளாதிருந்த ஒரு உலகத்தை அவளுக்குத் திறந்து விடுகிறது. அன்றாட உணவுக்கே அல்லற்படும் மக்கள், பணக்கார ஆதிக்க சாதியினரால் ஒடுக்குமுறைக்குள்ளாகும் ஏழை விவசாயிகள், காலங்காலமாக அடிமைகள் போல உழைத்து ஓடாகிய மக்கள் கூட்டம். இவர்கள் எல்லாம் அவள் வாழ்கிற அதே கல்கத்தாவில் தான் வாழ்கிறார்கள். ஆனால் கல்கத்தாவில் இப்படி ஒரு நிலைமை இருந்தது தெரியாமலே அவள் வாழ்ந்திருக்கிறாள். ஆனால் அவளுடைய மகன் பிரத்தியினுடைய நண்பர்கள் வட்டம் இந்த ஒடுக்கப்பட்டவர்களினாலேயே சூழ்ந்துள்ளது. அவன் இவர்களில் ஒருவனாக வாழ்ந்திருக்கிறான். இவர்களுக்காக போராடியிருக்கிறான். அந்தப் போராட்டத்திலேயே அவன் மரணித்திருக்கிறான். இதன் பின்னர் இவ்வளவு நாளாக தன் மகனைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளாமல் இருந்து விட்டேனே என்ற ஆதங்கமும் கழிவிரக்கமும் மேலிட தனது வீட்டிலுள்ளவர்கள் மீதும், தனது உயர்குடி சமூகத்தின் மீது அவளுக்கு வெறுப்பும், கோபமும் ஏற்படுகிறது. அந்த வெறுப்பு தனது கணவனைப் புறக்கணிக்க வைக்கிறது, மகளின் படாடோபமான திருமண வைபவத்தைக் கூடப் புறக்கணிக்க வைக்கிறது.

பிரத்தி, நீ இந்த அறையில் பல பொருட்களைக் கொண்டு வந்து சேமித்து வைத்துள்ளாய். எனக்கு ஒன்றுமே தெரிந்திருக்கவில்லை. மணிக்கணக்கில் தனியாக இந்த அறையில் இருந்திருக்கிறாய. அதைக்கூட நான் பெரிதாக உணரவில்லை, சாதாரணமாக உன்னுடைய வயதில் இருப்பவர்களுக்கிருக்கும் சின்னச் சின்ன எதிர்பார்ப்புகள், கனவுகளோடு இருக்கிறாய் என்றே நான் நினைத்தேன். ஆனால் நீ ஆபத்துக்களோடு இருந்திருக்கிறாய்? நான் உன்னுடைய அம்மா. ஆனால், எந்த மாதிரியான அம்மா? உன்னைப் பற்றி எதையும் கண்டுகொள்ளாத, அறிந்து கொள்ளாத அம்மா. உன்னுடைய முகத்தில் தெரிந்த புன் சிரிப்பையும், அமைதியையும் கண்டு அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த அம்மாஎன்று தன்னைத்தானே நொந்து கொள்கிறாள். ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மீது அதிகளவு அன்பும், அக்கறையும் கொண்டு அவர்களுக்காகவே வாழ்ந்த தனது மகனைத் தான் விளங்கிக் கொள்ளாதற்கான தண்டனை தான் தன்னுடைய மகனுடைய இந்தப் பிரிவு என்று தேம்புகிறாள்.

மகனை தொடர்ந்த தாய் அவனது இலட்சியங்களைப் பின் தொடர்பவளாகிறாள். தன்னுடைய வங்கி வேலையை இராஜினாமா செய்யும் சுஜாதா, மனித உரிமைகளுக்கான ஆவணக் காப்பகம் ஒன்றை நிறுவி மனித உரிமைகளைக் காக்கும் பணியில் ஈடுபடுகிறாள். நந்தினியும் பழங்குடி மக்களின் உரிமைகளைக் காக்கும் போராளியாக தன் வாழ்வைத் தொடர்கிறாள்.

நந்தினி ஒரு போது பிரத்தியின் தாயிடம் சொல்கிறாள், “எதுவும் இன்னும் மாறிவிடவில்லை. சுரண்டலும் கயமையும் அயோக்கியத்தனமும் அதிகாரமும் தொடர்ந்து நிலவுகிறதுஎன்று.

அந்த வரிகள் எவ்வளவு உண்மையானது. அன்றிலிருந்து இன்றுவரை தமது சுய இலாபங்களுக்காக காட்டிக் கொடுப்பும், வன்முறைகளும் தொடர்ந்த வண்ணம்தான் இருக்கிறது. அதை நாங்கள் எமது கண்ணூடே பார்த்த வண்ணம் கையாலாகாத்தனமானவர்களாகத்தான் இருக்கிறோம்.இன்றும், தமது பிள்ளைகள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று தெரியாத அம்மாக்கள் கயவர்களால் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு கொன்றொழிக்கப்பட்ட, காணாமற்போன தமது பிள்ளைகளைத் தேடிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

கோவிந்த் நிஹாலினி அந்தத் தாயினுடைய பயணத்தூடாக எங்களையும் பயணிக்க வைக்கிறார். நாங்கள் அறிந்து கொள்ளாத, எமது ஊடகங்கள் எங்களுக்குக் காட்டாத, எமது சினிமா எங்களுக்கு மறைக்கிற ஒரு உலகத்திற்கு எங்களைப் பயணிக்க வைக்கிறார். அந்தப் பயணம் மறைக்கப்பட்ட உலகத்தை, மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை எங்களைத் தரிசிக்க வைக்கிறது. அந்த உலகத்தை எங்களுடன் நெருங்க வைக்கிறது. எங்களுடைய அறியாமை இருளின் மீது ஒளியைப் பாய்ச்சுகிறது.


செப் ஒக், 2007 (தாயகம் இலங்கை)

[இதன் திரையிடல் ரொறன்ரோவில் வரும் ஞாயிறு நடக்கவிருக்கிறது]

Protected: portion of my people

November 3, 2009 Enter your password to view comments.

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Buried for years in our backyards: Stories of Rape, Hunger, and Death from SriLankan Tamil Women

June 2, 2009 4 comments

– The smell of the army boots, the gun, never our friend


By Regi David, Toronto

I became an Internally Displaced Person (IDP) when I was just 13 years old.

To read More Click here…


Photo of the boy taken from here

Canada’s Genocide [Doc Film]

October 23, 2007 Leave a comment

கனடாவின் இனப் படுகொலை (ஆவணப் படம்); “UNREPENTANT”

மேலும் புரிதல்களுக்கு: வரலாற்றிலிருந்துமறைக்கப்பட்டவை

அதிகாரங்கள் மற்றும் மக்கள்

October 2, 2006 1 comment

{முற்றுப் பெறாதது}
மறுபடி மறுபடி வரலாறு திரும்புகிறது…

By the People
Of the People
…Fuck the People
–பிரமிள் (”சாசனம்”)

க வலைப்பதிவர் (நிவேதா) பின்னூட்டமொன்றில் கொழும்பில் ஒரு நாள் தான் கண்ட சம்வம் ஒன்றினை விபரித்திருந்தார் [கொழும்பு நகரத்துத் தெருக்களில் நேற்று மனம் அதிரவைக்கும் சம்பவமொன்றினைக் கண்ணுற நேர்ந்தது. இளைஞர்களும், மத்திய வயதுக்காரர்களுமாய் இருபது இருபத்தைந்து ஆண்கள் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டு, கைகளை உயரத் தூக்கியவண்ணம் ஓட உத்தரவிடப்பட… பின்னே சில அதிரடிச் சட்டைக்காரர்கள் தமது ஆயுதங்களால் குறிபார்த்த வண்ணம் நின்றிருந்தனர். விக்கித்துப்போன உள்ளத்துடன் வெறித்துப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தவளை தரதரவென்று அப்பால் இழுத்துப் போனாள், தோழி. இன்றைய பொழுதில் வாழ்தல் இப்படித்தான் நகர்கின்றது.]. எமது அரசியற் சூழலிலும் இலக்கிய மற்றும் நேரடையாகக் கண்ட, கேட்ட, அறிந்தவர்களின் கதைகளிலும் வந்து போகும், தம்மை சல்லடையிடக் காத்திருக்கும் துப்பாக்கியின் முன், தமக்குத்தாமே புதைகுழி கிண்டும், ஏதோ ஒரு அதிகார வெறிக்கு இரையாகப் போகுதலை அறிந்தே நடமாடும் மனிதளது இருப்பு அந்நியமானதல்ல. வாசுதேவனின் “இறுதி நேரம்” கவிதை போல நெருக்கடிகளுள் வாழ நேர்கிற அதில் பலியாகிற எல்லோரையும் போன்ற எளிய மனிதர்களின் இருப்பு ஒற்றை நொடியில் இல்லாதொழிக்கப்பட்ட, இல்லாதொழிக்கப்படுகிற அனுபவங்களும், அதை அனுபவித்ததன், அனுபவிப்பதன் கனமும் கோபமுங் கூட உண்டு.

குறிப்பிட்ட பின்னூட்டம் வாசித்தபோது, அது, 1980களின் இறுதியில், ஈழத்தில் இன்னும் யுத்த களமாய் ஆகியிராத ஒரு கிராமத்தில் பள்ளியிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தபோது தெருவில் கண்ட சம்பவமொன்றினை நினைவூட்டியது. நேரே வீட்ட கொண்டே விடும் அத் தெருவில், நடையில், வீட்டுக்கு வந்துகொண்டிருக்கையில் –வழமைக்கு மாறாய்– புழுதியைக் கிழப்பிக் கொண்டு, “பெரும்” நீள் வரிசையில் சைக்கிள்கள் போய்க் கொண்டிருந்தன. அந்த “ஒழுங்கு” உறுத்துகிற கண்களில் அந்தச் சைக்கிள்களில் ஒவ்வொரு ஹரியர்களிலும் கறுப்புத் துணியால்த் தலை மூடப்பட்டு இளைஞர்கள்.. மெல்லிய தேகங்களைத் தழுவியிருந்த சேர்ட்களும், குந்தியிருந்த அவர்களின் பதட்ட உடல் மொழியுமென.. மிக வேகமோ என்னவோ! சைக்கிள்களின் அச் சீரான செல்கை பதிந்து போய் விட்ட ஒரு காட்சி.

படுபயங்கர வெற்றி பெறுகிற காக்க(க்!) காக்க போன்ற திரைப்படங்களில், சாதாரணமாகக் காட்டப்படுகிற (நியாயப்படுத்தப்படுகிற) காவற்துறை(!) என்கவுன்ரர்ப் படுகொலைகளைப் போன்ற ஏராளம் ஹொலிவூட் மற்றும் பிற மொழிப் படங்களில் முகங்களற்ற அந்த உயிர்கள் “குற்றவாளிகள்” “பயங்கரவாதிகள்” ஆகவே = “பெறுமதியற்றவர்கள்” “முக்கியமற்றவர்கள்” என்பதாய் இயந்திரத் துப்பாக்கிகளின் விசைகளிற்கு விழுந்துகொண்டிருப்பார்கள். பயங்கரம் மட்டுமே வரையறுக்கிற அந்த மனிதர்களுக்கென அழுவதற்கு எந்த நேசம் மிகுந்த மனிதர்களையும் அவை அனுமதிப்பதில்லை!

இங்கு “குடியேறிய” ஐரோப்பியர்களால் கனடா என்று அழைக்கப்படுகிற இந்த நாட்டில் அதன் பூர்விகக் குடியினன், 1995 இல் ஐப்பர்வோஸ் என்ற மாகாணப் பூங்காவை பல பூர்விகக் குடி எதிர்ப்பாளர்களுடன் சேர்ந்து “தமக்குரியது” என -அக் கனடிய அரசாங்க நிலத்தை- “ஆக்கிரமித்து” குந்தி “உரிமை: கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தபோது, பொலிசாரினால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டான் – வழக்கு இன்னமும் முடியவில்லை! அப்போது ஒன்ராறியோ முதல்வராய் இருந்து மைக் ஹரிஸின் உத்தரவின்பேரிலேயே அதிலும் உடனடியாக அவர்களை அப் பூங்காவிலிருந்து அகற்றும்படி (பொலிஸ் அதிகாரியொருவரிடம் “I want the fucking Indians out of the park” என்றார் எம் பெரும் மேன்மை தாங்கிய முதல்வர் என்றும், அப்படியாய்) பொலிஸாருக்கு இவர் கொடுத்த அழுத்தத்திலேயே அப் பூர்வீகக் குடியினன் டட்லி ஜோர்ஜ்-இன் உயிரிழப்பு நிகழ்ந்தது என்றும் குற்றச்சாட்டு இருக்கிறது. அன்று ஒன்ராறியோ மாகாணத்தை ஆண்ட அவரது கொன்சவேர்ட்டிவ் கட்சியே இன்று ஆளும் கட்சி! (அந்த காலகட்டத்தில் ஒன்டாறியோ கன்சவேர்ட்டிவ் மாநில அரசு பிற சமூக நலத் திட்டங்களது நிதிகளை வெட்டி, Policing-இற்கு நிறைய நிதி ஒதுக்கியிருந்தது).

இந்த ஜீன் மாதம், ஆப்கானிலிருந்து கனடிய இராணுவத்தினரை அகற்றவில்லையெனில் பிரதமர் ஸ் ரீபன் ஹார்ப்பரின் சிரசை(!!) அரியவும், கனடியக் கேந்திர நிலையங்கள் சிலவற்றைக் குண்டுகளால்த் தகர்க்கவும் திட்டமிட்டார்கள் என்று 15 வயது முதல் 17, 20 என சிறுவர்)இளைஞர்கள் கைதுசெய்யப்பட்டார்கள். தொடர்ந்து பிரான்ஸ், இலண்டன் என “பயங்கரவாதிகள்” கைதானார்கள் (டென்மார்க் ஏனைய நாடுகள் என கைதுகள் தொடர்கின்றன). ‘சந்தேகத்தின் பெயரில்’ என்பதற்கான எந்த அறமும் இன்றி, இவர்கள் உகங்களில் சித்தரிக்கப்பட்டு பொதுப் புத்திக்கு அச்சம் உருவாக்கப்பட்டது (உருவாக்கப்படுகிறது). சமீபத்தைய ‘இலங்கை’த் தமிழ் இளைஞர்களின் -விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆயுதம் வாங்கினார்கள் என – கைதுகளும் பிறகான சித்தரிப்புகளும் இதே தொனியிலேயே இருந்தது. –உரிய ஆதாரங்கள் முன் வைக்கப்டாமல், பொதுப் பார்வைக்கு அப்பாலான, மறைமுகமான (அரசாங்கத்திற்கு மட்டுமே “தெரிகிற”) காரணங்களின் பெயரில் – கைது செய்யப்பட்ட, கைது செய்யப்படுகிற முஸ்லிம்கள் மற்றும் பிறர் போலவே இதையும் பார்க்க முடியும். “terrorizing” – பல்வேறு சிறுபான்மை சமூகங்களை பெரும்பான்மை அச்சத்துக்குட்படுத்துதல். [இடையீடு 1 – Maher arar வழக்கு]
இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் – குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவருக்கு “சந்தேகத்திற்கான வாய்ப்பு” மறுக்கப்பட்டு பொதுப் புத்தியைச் சாட்டப்பட்டுள்ள குற்றங்கள் நடந்திருக்கக் கூடும் என நம்பச் செய்கின்றன ஊடகங்கள். 15 வயதுப் பிள்ளையை தூக்கி உள்ளே போடுகிற, குழந்தைப் போராளிகள் குறித்து ‘அக்கறை’ப்படுகிற மேற்கின் கயமையான போலித்தனங்களே இவ்வாறானவை தான் என்ற போதும் – மறு புறத்தில், இவர்களின் இந்த நடவடிக்கைகளின் பின்னாலுள்ள, இத்தகைய கைதுகளின் அரசியலிற்கெதிரான ஒரு பெரும் எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பதற்குப் பதில், “(கைதான) இவர்களுக்கும் எமக்கும் ஒரு சம்பந்தமுமில்லை” என மத நிறுவனங்கள் போல இளைஞர் அமைப்புகள் அறிக்கைகள் வெளியிடுகின்றன. ஒரே வர்ணத்தை எம் எல்லோர் மீதும் பூச வேண்டாம் என வேண்டுகோள்கள் விடுக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய சந்தர்ப்பவாதமான கைவிடுதல்களே பொது உலகில் நிகழும் குறைந்தபட்ச ஜனநாயக எதிர்ப்புக்களைக் கூட சாத்தியமற்றதாக்கி விடுகின்றன.

மறு புறம், தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ள உலகில் யாராலும் கேட்கப்படாத அணுக முடியாத தொலைவிலிருக்கிறவர்களுடைய இருப்பு ஏதோ ஒரு வகையில் -அப்படி ஆகக் கூடிய ஆனாலும் ஆகாத – எம்முடைய இருப்பிற்கு அச்சம் ஊட்டுகிறது. தமது இறையாண்மைக்கு எதிராக உள்ளே போடுகிறபோது -மனிதாபிமான மிகுதியான கனடிய – பொலிஸ் எப்படி நடந்து கொள்ளும் என்பதையும் அப்படி முகத்தில் அறைகிற ஓர் அனுபவத்தினூடாகவே உணர்ந்து கொள்ள முடியும். அமெரிக்காவில் Racial-profiling-இல் தொடர்ச்சியாக கறுப்பின மக்கள் கார் ஓட்டிச் செல்கையில் மறிக்கப்படுவார்கள்; அந்த வரிசையில் இப்போ மண்ணிற ஆண்களும்.. (முஸ்லிம்களைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதில்லை). -எல்லாவற்றையும் அவநம்பிக்கையுடன் பார்க்கையில்- பரஸ்பர மனித நட்புறவுகள் சாத்தியமற்றதுபோல தென்படுகிற சூழலில், ஜனநாயக நாட்டில், சிறு சிறு மனித உரிமைக் குழுக்களால் ஒழுங்கமைக்கப்படும் எதிர்ப்பூர்வலங்களில் கலந்துகொள்கிற “குறிப்பிட்ட” இனங்களைச் சேர்ந்த இளைஞர்களைக் தெருவில் / சப் வே-யில் தமது அடையாளங்களை மறைக்காமல் நடமாடுகிற இனத்தவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் காண்கையில் ஒருவிதப் பதட்டமே தோன்றுகிறது. நாடளாவிய அளவில் கனடாவின் தொழில் நகரங்களில் இடம்பெற்ற “no one is illegal” எதிர்ப்பூர்வலத்தில் -வேறு பிறருடன்- கைது செய்யப்பட்ட முஸ்லிம், பொலிஸ் தன்னைக் கைது செய்த “முறை”-யிலிருந்து வேறுபாட்டைக் கூறுகையில் அப் பதட்டமே வலுக்கிறது.

பயங்கரவாதிகளுக்கான தேடுகையில், (கிழக்கு) இலண்டனில் 23-வயது முஸ்லிம் இளைஞன் அப்துல் கஹார் கலாம் பொலிசாரினால் சுடப்பட்டு, தாக்கப்பட்டு, வெளியில் இழுத்துப் போடப்படும்வரை, தான் (மற்றும் சகோதரன்) திருடர்களால்த் தாக்கப்படுவதாயே எண்ணுகிறார். நெஞ்சில் காயப்பட்டு கீழே விழுந்து கிடந்து, சுவாசிக்க முடியாமல் இருப்பதைச் சொல்லி கெஞ்சவுமும், தொடர்ந்து முகத்தில் உதைந்தவாறு, “Shut the fuck up” என்றே காவற் துறை சொல்லிக் கொண்டிருந்திருக்கிறது.
இந்த இருவருமே பங்களாதேசத்தைச் சேர்ந்த பெற்றோர்களுக்கு இலண்டனில் பிறந்து வளர்ந்தவர்கள். பாகுபாட்டை ஒருபோதும் மறவாத (அல்லது அதையே அடித்தளமாய்க் கொண்டிருக்கிற) அரசியல் அமைப்பில் நீ இந்த நாட்டுச் சுதந்திர குடிமகன்/ள் என்பது என்ன ஒரு அபத்தம்!?

ஏலவே பிரேசிலைச் சேர்ந்த Jean Charles de Menezes ஓர் 27-வயது அப்பாவி அகதி உயிர் “பயங்கரவாதி” என “தவறுதலாக” லண்டனில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட பிறகும் – அதற்குக் காரணமாய் அவன் -வெடிகுண்டுகளை மறைக்கக்கூடிய – பாரமான கோட் போட்டிருந்தான் அது இது என பொலிஸ் சோடித்த புனைவுகள் பிறகு பொய் எனத் தெரிய வந்த பிறகும், நடந்த -உயிரிழப்பில் முடிந்திருக்கக் கூடிய – இந்த அடாவடித்தனத்தையும் “(இது கஸ்ரமான விடயமாக இருந்தாலும்) இதை நான் 101 வீதம் ஆதரிக்கிறேன்” என பிளேயர் சொல்லியிருந்தார்; இத்தகைய நெருக்கடிமிகு நிலையில் இதெல்லாம் சாத்தியமே! [இடையீடு 2 – யுத்தத்தில் எல்லாம் சாத்தியமே?] பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்தபோது, பிரதமர் அவ்வாறு சொன்னது தன்னைப் பாதித்ததை, அவரது மகனது வயதுதானே தனக்கும் என்று அந்த இளைஞர் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
— ஒரு தலைவருடைய பிள்ளையின் உயிரும் ஏனைய பிள்ளைகளின் உயிரும் எப்படிச் சமனாகும்? எந்த மகா துர்நிகழ்வை கூறுகின்றபோதும், இன்று இக்கணம் சுடப்படுகிறவர்களது துயர் பற்றிச் சொல்கிறபோது கூட -அவை ஏதும் பொருட்டற்று – “அந்தத் தலைவரைச் சுட்ட” என வரலாற்றைப் புரட்டி பின்னோக்கிப் பேசுமளவிற்கு பின்னவர்கள் குறித்து யாருக்கும் எதுவுமிருப்பதில்லை!

புகைப்படம் நன்றி: