Archive

Archive for the ‘இதழியல்’ Category

மறுபாதி – யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கவிதைக்கான சஞ்சிகை:

February 24, 2010 1 comment

கலைரசனை, பகிர்வு, அதன் போதை-கள் தொடர்பில்….

01

அறிமுகம்:

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இலக்கிய ஆர்வலர்களால் கொண்டுவரப்படுகிற கவிதைக்கான காலாண்டிதழ்: “மறுபாதி”. அதன், முதல் இரண்டு இதழ்கள் (ஆடி – புரட்டாதி 2009; ஐப்பசி – மார்கழி 2009) வாசிக்கக் கிடைத்தன.

தொடர்ந்தும், தொழில் இயந்திரங்களை உருவாக்கும் எமது கல்வித் திட்டத்தினுள் கலைகளும் கலை இரசனைகளும் வகிக்கின்ற இடம் எதுவாக இருக்கும்? இந்தக் கேள்விதான் ‘மறுபாதி’யின் மைய்யமாக இருக்கிறது.

முன்பொருமுறை, கலைஞர் கருணாநிதிக்காக எடுக்கப்பட்ட விழாவிலோ என்னவோ இயக்குநர் பாலுமகேந்திரா ‘சினிமா இரசனை’யை பள்ளிக்கூடங்களில் ஒரு பாடமாய்க் கற்றுக் கொடுப்பது தொடர்பாய்ப் பேசியிருந்தார். அந்த வகையில், சினிமாகவிதைஇலக்கிய ரசனை மட்டுமல்ல ஒரு சமூகமாய் வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய கூறுகள் அனேகம் உண்டு. எழுத்து, சமூக இயக்கம் என பிரக்ஞையுடன் எழுத வந்த வயதில் டாக்குத்தர், இஞ்சினியர், எக்கவுன்டன்ற் என்கிறவை ‘தவிர்ந்த’ துறைகளில் ஆர்வமிருந்தது. ஆனால் பிற்காலங்களில் அனுபவங்கள்வழி உணர முடிந்தது சமூக பிரக்ஞையுடைய ஒரு வைத்தியரைப்போலவே ஒரு சமூகவியலாளரும் அரிதான நிகழ்வே என்பது. சமூகத்தின் எல்லா மட்டங்களிலும் careerist-கள் தான் நிரப்பப் பட்டிருக்கிறார்கள். இதில் தம் சார்ந்த கல்வி/தொழில்க் கூடங்களின் சட்டகங்களுக்கு ‘வெளியில்’ சிந்திப்பவர்களே சமூகரீதியான குறைபாடுகளை (அடையாளங்) ”காண” முடிகிறவர்களாய் – அதை கண்டுணர்ந்து மாற்றுக்களை சிந்தித்து – தமது சூழலுள் மாற்றங்களை வேண்டுபவராய்/உருவாக்குபவர்களாய் இருக்க முடியும் (‘காணாத’ ஒன்றை எப்படி மாற்றுவது?!). அத்தகைய சின்னச் சின்னச் சின்ன எனினும் மாற்றங்களை வேண்டுகின்ற இலக்கிய, சமூக ஆர்வமுள்ள ஆசிரியர்களின் இதழாகவே மறுபாதி சஞ்சிகையைப் பார்க்க முடிகிறது.  மாணவர்களது இளம் கற்பனைகளில்த் திறக்கிற பலப் பல கதவுகளை அடித்து பூட்டிவிட்டு ‘அப்படியே’  நேரடியாய் கவிதையை எடுத்துக் கொள்கிற – அதை ‘அனுபவிக்க’ அனுமதிக்காத – கல்வித் திட்டத்துடனான [ அக் கல்வித் திட்டத்துடன் முரண்பாடு ‘காண்கிற’ தனிநபர்களின் ] பொருதுதலை பக்கங்களில் உணர முடிகிறது.

பெரும்பான்மை ஆசிரியர்கள், கற்பிக்கும் இயந்திரங்களாய் இருக்க (பெரும்பான்மை வைத்தியர்கள் மருந்து தரும் இயந்திரங்களாய் இருத்தல் போல…) பெரும்பான்மை மாணவர்கள் கற்கைநெறிகளை கேள்வியற்றுப் பின்தொடருதலே அக் கல்வித் திட்டத்துள் சாத்தியமான ஒன்றாகும். அத் திட்டத்தினுள், அதனை மறுத்து, கேள்விகேட்டுக் கொண்டே, தொடர்ந்தும் அதிலே இயங்குவது என்பதை எப்படி சுவாரஸ்யமாக்குவது?

03

ஆசிரியர்களாய் இருத்தல் – அப்படியொரு இரசனையை பன்முகத்தன்மையை creativityஐப் பழக்குதல் என்பதை ஒரு கவிதையினது பலருடைய மொழிபெயர்ப்புகளை வாசித்தல் போன்ற கட்டுரைகளில் காண முடிகிறது. ஒரு கவிதையின் பல எளிய மொழிபெயர்ப்புகளை அதை மற்றவர் செய்ததுடன் ஒப்பிடல் என்பன பயனுள்ள பயிற்சி வழங்கல். எம் பெரும் இலக்கிய ஆசான்களிடம் செல்வதற்குப் பதிலாக, கவிதை-மொழிபெயர்ப்புப்  பட்டறைகளுக்குள் மாணவர்களைத் தூண்டுவது மொழிசார் புலமையை அவர்கள் வளர்த்துக்கொள்ளவும் உதவக் கூடியது.

02

இந்த இரசனை என்பதே ஒரு பயிற்சி தானே? வீடியோக் கடையில் “றெயின் கோட் [Raincoat] எண்டொரு படம். படம் தொடங்கி முடிய மட்டும் மழை. அதுதான் அப்பிடிப் பேர். ஹீஹீ..” என்கிறவரில் அந்தப் படத்தில் பல பரிமாணங்களை கண்ட நபருக்கு ‘கஸ்ரமாக’ இருக்கலாம். அந்த ‘ஞான’சூன்யத்தின் இரசனை ‘மட்டமாய்’த் தெரியலாம். ஆனால் பிடித்தமான ஒரு படத்தின் மீதான பகடிகள் (அறிவிலி எனப்படுகிற பாமர விமர்சனங்கள்) தன்னளவில் ஒரு சமூகத்தைப் பிரதிபலித்தபடி நிறைய சுவாரஸ்யங்களைக் கொண்டு தானிருக்கின்றன. கைதேர்ந்த நம் காலத்து விமர்சகர்கள் அந்தப் படத்தை எப்படி எப்படியெல்லாம் ‘அனுபவித்து’ எழுதுவார்கள் அல்லது அவர்கள் அனுபவித்ததாய் மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதியவை படிக்கையில் எனக்கு நிச்சயம் வீடியோக்  கடையில் நின்ற அந்த பெடியனுடைய வரிகள் ஞாபகத்துக்கு வரும். அந்த இயக்குநர் அந்த வரிகளைக் கேட்டு சிரிக்கிறவராய் இருந்தால் அவரது சகிப்புணர்வும் தோழமையுணர்வும் ஒப்பிடவியலாதபடி மாண்பு நிறைந்தது. ‘இவனுக்கென்ன புரியும்’ என்றால் அதில் ஓர் உயர் மட்டத்துக்குரிய மதிப்பிடல் இல்லையா?

எமது கல்வித் திட்டத்தினுள் மட்டுமல்ல, எமது இலக்கிய அறிவுசார் உலகங்களுள் கூட உன்னதப்படுத்தலுக்கு எதிரான பகடிக்கும் எந்த நெகிழ்ச்சித் தன்மை- loosen up coolness- க்கும் இடமிருந்ததில்லை. அவர்கள் பின்தொடரும் கட்டுடைத்தல்கள் கட்டுடைத்துக் கட்டுடைத்து நக்கலடிக்கச் சொன்னது சகல கட்டுமானங்களையும், கூடவே அவர்களது எழுத்துப் பிரதிகளையும் கூடத் தான் என்பதில், அறிவுசீவிகள் எடுத்துக் கொண்டது மற்றவனை மற்றவன் பிரதியை ‘நக்கல் அடிப்பம்’ போன்ற மிக வசதியான ஒன்றைத் தான். இப்படியிருக்கும் ஒரு ‘அறிவுள்ள’ பக்கத்தை விட்டுவிட்டு எந்த இலக்கிய வாசிப்பும் அற்ற வேலைவாய்ப்பிற்கான கல்வியை வழங்குகிற கூடங்களின் இன்னொருவகையான -ஆனா ஒத்த-உளவியல்- ‘அறிவுள்ள’ மனிதர்களது புரிதலின் எல்லைகளை நொந்து கொள்ள முடியுமா?

05

புரியாத எழுத்து:

மறுபாதி இதழில் சிறுசிறு விசனங்கள் விமர்சனங்கள், பணத்தை கொண்டுவராத கலைக்கு மதிப்பளிக்காத ஒரு சமூகத்தின் மீதானதாக, இலக்கிய மட்டங்களின் “புரிகிற – புரியாத எழுத்து” பிரச்சினை தொடர்பானதாக பதியப்பட்டிருக்கின்றன. தமக்குப் ‘புரியாத எழுத்தை’ இலக்கிய சாம்பவான்தனத்துடன் ஒரு மோஸ்தராய் கீழாய்ப் பாக்கிற போக்கு பற்றியதாய் அவை உள்ளன.

இது இன்றைய எங்கள் சமூகத்தில் மட்டுமல்ல. எங்கும் (பெரும்பான்மையினது பார்வையில்) ‘பிரயோசனமற்ற’ செயற்பாடுகள் வீண் வேலையாகவே பார்க்கப் படுகின்றன. இந்தப் பிரியோசனம் என்பதன் விரிவாக்கம், அதால் மற்றவருக்கு என்பதைவிட அந்த வேலையைச் செய்வதால் தனிநபர் ஒருவருக்கு எவ்வித பயனும் இல்லாதபோது அது எதற்கு என்பதான ஒரு எண்ணமே. (செய்கிற தனிநபரது பெயரைக் காவிச் செல்லாத (ஆகவே பயனளிக்காத) விக்கிபீடியா உள்ளிட்ட இணைய வேலைகளில் இப்படியான மனங்கள் ஈடுபட முடியாது). இதன் அதி தீவிர வடிவமாய் எனது வகுப்பில் வெள்ளை மாணவன் ஒருவன் சொன்னதை சொல்லலாம்.  “கொலையாளிகளுக்கான சிறைச் சாலைகள் எதற்கு? எமது வரிப் பணம் வீண். கொலை குற்றம் செய்தவர்களை தூக்கில போட்டால் பிரச்சினை முடிகிறது. சிறைக்கான தேவையே இல்ல” என்றான் அவன். நோயுற்ற – தம் இருத்தலில் எவ்வித பயனையும் தராத – முதிய பெற்றோரையும் கூட நீ அவ்வாறு செய்வாயா என்ற கேள்வி என்னிடம் நெடு நாளாய் இருந்தது.

இது தனியே புரிகிற, புரியாத பிரச்சினையா? அல்லது ‘பிற’வுக்கான சகிப்புணர்வும், வாழ்விற்கான கொண்டாட்டங்களும் அற்றுப் போகும் வரண்ட, கொண்டாடுதல் வடிகட்டப்பட்ட ஒரு சமூக நோயா?

நெடுந்தீவில் அம்மம்மா குமரியாய் வாயாடித் திரிந்த பொழிப்புக் கதைகளும் இயற்கையும் ஆன ஒரு வாழ்வின் கூறுகளை (ருசிகளை) நகரங்கள் உறிஞ்சிக் கொண்டுவிட்டன. ரசமற்ற ஒரு வாழ்வில் இரசனைகளும் கற்பனைகளும் சந்தையில் விளைச்சலை விளைவிக்காத புதிய புதிய திட்டங்களும் “தேவையற்றவை” ‘பயனற்றவை” என்பதாகவே கொள்ளப்படும் (கர்ப்பம்தரிக்க முடியாத கருவறைகள் எதற்கு? கருக்கட்டாத விந்தணுக்கள் பயனற்றவை). இது எல்லா மட்டங்களுள்ளும் ஊடுருவியுள்ள சமூக நோயின் கூறு. இதைத் தனியாகப் ‘புரியாத – புரிகிற’ எழுத்துப் பிரச்சினையாகப் பார்ப்பது கூட ஒரு கவிதையை ‘நேரடியாய்ப் பார்ப்பது’ போல படவில்லையா?

04

ரொறன்ரோவில், தமிழர்கள் என்கிற இனக்குழுமத்தின் பண்பாடு மற்றும் பண்பாட்டுச் சிக்கல்களை பல்கலைக்கழகத்தில் பாடமாக கற்றறிய தமிழியல் மாநாடு ( Toronto Tamil Studies conference ) ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது எமது பெற்றோர்களது தலைமுறையிடமிருந்து வந்த மைய்யமான கேள்வி “மாணவர்களுக்க அதன் அவசியம் என்ன? அதைப் படிக்கிறதால என்ன லாபம்? சோறு போடுமா இது?” என்கிற வகையாகவே இருந்தது. அது பாடத்திட்டத்துள் வருவது சாத்தியப்படுமானால், தம் பிள்ளைகளது உயர்கல்வியில் மேலதிக credits + high averages-ஐ வழங்கும் என்பதன் பிறகே பல ‘படித்த’ ‘அறிவுள்ள’ பெற்றோர்கள் அதன் தேவையை அங்கீகரித்தார்கள். இங்கே, எமது அரசியலில்ப் போலவே:

பிரியோசனமானது X பிரியோசனமற்றது

ஒற்றைத் தன்மை X (அதற்கு) எதிர்பன்முகத்தன்மை

மரபோவியம் X நவீன ஓவியம்

poor class X HIGH society

இத்தகைய இரண்டு பக்கங்களில் ஒன்றே தேர்வாக, அல்லது தேர்வின்மையின் தேர்வாக உள்ளது.  தேர்வுகளை நிர்ணயிக்கிற புறச் சூழலாய் வர்க்க, ஜாதிய, இத்தியாதி பின்புலங்களும் உண்டு. இவற்றுள், இவ்விரண்டு தேர்வுகளைத் தவிர எதுவும் எங்களுக்கு பழக்கப்படுத்தப்பட்டவையாய் இல்லை.

மாறாய்: பன்முகத்தன்மை என்பது ஒருபோதும் எமக்கு பயிற்சிதரப்பட்டது அல்ல. சகிப்புத்தன்மை அதிகாரங்களிடம் (ஆயுதங்களிடம்) தானேயொழிய அதிகாரமற்ற அறிவிலிகளிடமும் சிறியவர்களிடமும் இல்லை. புரியாத எழுத்தை நக்கலடிக்கிற சாம்பவான்கள் மட்டுமல்ல, இதெனெதிர்ப்பறம் புரியாத எழுத்துக்களை காவிச் செல்கிறவர்கள் அதைப் புரியாதவர்கள் மற்றும் அத்தகைய பாணி (genre) எழுத்துக்களில் ஆர்வமற்றவர்கள் மீது அதிகாரமான தம் superiority complexஐ நிறுவிக் கொண்டு உலவுவதையும் இலக்கியச் சூழல்களில் காண முடியும். இரண்டு எதிர்நிலைகளுக்கும் இரசனை என்பதற்கு அப்பால் அதிகாரத்தை விரும்புகிற போது அவை கலைக்குரிய கொண்டாட்டத் தன்மையை இழக்கின்றன (ள்ளக் குடிச்சிற்று ட்டற்றுப் பாடுற கிழவி ‘சரியாப் பாடேல்ல’ எண்டு சொல்ல வர்றதில்ல தவறு, ‘நான் விரும்பிற போல சரியாப் பாடு பாப்பம்’ எண்டிறதிலதான் உண்டு வம்பு…!). இவ்விரண்டு துருவங்களும் தமக்கான அதிகாரங்களையே வேண்டி நிற்கின்றன. அவ்வாறான ‘ஒரு’ அதிகாரத்தை அன்றி கலையை / அன்பை / மனிதத் தன்மையை /வளர்க்கும் அறிவை, /அதன் பகிர்வை, /பகிர்வின் போதையைக் கற்றுத் தரும் சூழலை எப்படி உருவாக்குவது??

06

பயிற்சிக் கூடம் (சும்மா ஒரு உதாரணம்):

1.  raincoat படம் பாக்கிற போது உனக்கு என்ன தோணுகிறது (நேரடியான கோணம், பதில்)

2. raincoat படம் பாக்கிற போது உனக்கு என்ன நினைவு வருகிறது (தனிப்பட்ட அனுபவத்தைத் தொடுத்தல்)

3. இதை வேறு எப்படி எடுத்திருந்தால் உனக்குப் பிடிக்கும்?

இயந்திரத்தனமான கல்விப் பயிற்சிக்குப் பழக்கப்பட்டுப் போய் விட்ட மாணவர்களை எவ் வழியில் சென்று கலையின் போதையை அனுபவிக்க வைக்கலாம் என்பது எழுத்தை கவிதையை சினிமாவை இரசிக்கிற அதை இன்னொரு உலகத்தோடு பகிர விரும்புகிற ஒரு ஆசிரியரது creativenessஐப் பொறுத்ததும் அல்லவா? அது எம்மிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது என பயிற்சித்துப் பார்க்கிற போதுதான் எம்மைச் சுற்றியிருக்கும் சூழல்  எங்களையும் இயந்திரத்தனமான ஆசியர்களது சுழலுள் இழுத்துக் கொண்டு விட்டதா இல்லையா என்பது புரியும்.

எனக்கு சோலைக்கிளி புரியாது. இரண்டாம் வாசிப்பினை ஒரு சோம்பேறி வாசகியாய் செய்யாது விடுவதும் உண்டு; முதல் வாசிப்பிலும் நான் நேரடியாய்த் தான் அவரைப் படிப்பேன்.

என் பிரியமுள்ள உனக்கு எனத் தலைப்புத் தொடங்கினால் அதை எனக்காக எடுத்துக் கொள்வேன்

பிடி, அந்தக் குருவியைப் பிடி எனுகையில் ஒரு குருவியைப் பிடிப்பது பற்றி…

என் நெஞ்சுக்குள் நுழை எனுகையில் என்னை பிரியமுள்ளவாய் நினைக்கிற யாரோவினது நெஞ்சுக்குள் நுழைவது பற்றி…

அவர்களைக் கண்டதும் எனக்குள் இருந்த

குருவிகள் செத்தன – எனுகையில் எனது குருவிகளும் செத்தன? அந்த

இரண்டு கையிலும் தங்கள் முகங்களைத்

தூக்கி வந்தவர் துயரை

அறிந்ததும் எனக்குள் ஆறுகள் வற்றின (வற்றின?)

மலை இடிந்து சரிந்தது (சரிந்தது?)

உடம்பெல்லாம் வெந்து புழுத்தது (புழுத்தது?) – நான்

நார் நாராய்க் கிழிந்தும் போனோன் (போனோன்?)

அவரது பல கவிதைகளை இப்படிப் படித்து, பிறகு அவர் சார்ந்த சூழலின் பின்னணியில் யோசித்து யோசித்து, புரியாத நிறங்களுள் மண்டை குழம்பிப் போகும். குருவிகள் செத்தன ஏன்? தமது முகங்களைத் தாமே தூக்க வேண்டிய கொடுமை நேர்ந்தது எவ்வாறு? எங்கு? புரிய மறுக்கும். ஆனால், அப் பிரதியை அணுஅணுவாய் புரிந்தவன்/ள் விபரிக்கிற போது அதன் போதையை அனுபவிக்க முடிகிறது. மகாவலிபுரத்தினுள் கல்கியின் நாவல்களைப் படிக்காத பெண்ணாய் நுழைகிறது போன்ற ஒரு விசயம் தான் அது. குறையுமில்லை நிறையுமில்லை. எனதொரு இன்பத்தை அவன்/ள் புரியாதபோது அதை புரிய வைக்க முடிகிற தன்மைதான் முக்கியமானதேயொழிய – தடைகளிலிருக்கிற போது – ஒன்றை புரிய முடியாமை அல்ல. கேந்திரக் கணிதத்தில் (Geometry) விண்ணனான அருண் அதன் கோணங்கள் சொல்கிற போது அது கிளர்த்துகிற கலைத்துவ அதிர்வுகளைச் சொல்கிறபோது எனது ஆசிரியர் என்னையும் அதைக் ‘காண’ செய்திருக்கலாம் என்பது தான் தோன்றுகிறது. அது அனுபவம் தொடர்பானது. அனுபவங்கள் ஏற்படுத்துகிற கிளர்ச்சி தொடர்பானது. வரட்டுத்தனமாய் இலக்கங்களை கற்றுத் தருகிற ஆசிரியர்கள் எப்போதும் அனுபவத்தைக் கோட்டை விடுகிறார்கள். அவர்களிடமிருந்துதான் இலக்கியவாதிகளும் வந்தார்கள், தாம் வெறுத்த தகப்பனிடமிருந்து அதே குணங்களைக் கைக் கொண்டு விடுவதைப் போல அதைக் கைக் கொண்டவர்களாய்.

08

சஞ்சிகையில் எனக்குப் பிடித்தமான மற்றொரு உள்ளடக்கம், ஜெய்சங்கர் மற்றும் கருணாகரன் முன்வைத்த கவிதை ஒலித்தல் அரங்கம் பற்றிய கட்டுரைகள்:

நான் வாசித்திராத கோணங்கி, பல பிரதிகளை வாசித்த பிறகு பின் தொடராத பிரேம்.ரமேஷ் போன்றவர்களது இருப்பை (கலை மக்களுக்கானது, புரிதலுக்கானது என்கிற ஒரு போக்கினூடாக) மறுதலிக்காவிட்டாலும் (பின்னவர் எழுப்பிய வாசிப்பின் இன்ப போதைகள் கிளர்ச்சியானவை தான் என்றாலும்), ஒரு மேடையில் நின்று மனிதர்களோடு மனிதர்களாக உரையாடும்… அல்ல! ‘கதைக்கத் தொடங்கும்’ கத்தத் தொடங்கும் குரல்களின் மீது அபரிமிதமான விருப்பு என்னிடம் உண்டு. ஏனெனில் தனித்த அறையினுள் யாராலும் விளங்கப்படாது மனதினுள்ளும் தனித்துப் போய் புத்தியையும் பேதலித்த சொற்களை விடவும் யாரும் பெரிதாய் ஏங்கவிட முடியாது சக மனிதர்களுடான தோழமைக்கும் அன்பினது சிறு தொடுகைக்கும்.

வாசிப்பின்பத்தை வழங்காத அநாதரவான அந்தச் சொற்கள் அரங்கத்திற்காகவே ஏங்குகின்றன. தம்மைப் புரிய வைக்க விரும்பும், தமக்கான நீதி வழங்கக்கூடிய, ஒரு வெளியைக் கனவு காண்கின்றன. அந்த வகையிற் தனித்துப் போயுள்ள, அல்லது ‘அறிவுள்ள’வர்களது பிள்ளையாய்த் தனித்துப் போயுள்ள நவீனக் கவிதையின் அடுத்த கட்டமாய் அரங்கத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள் ஜெய்சங்கரும் கருணாகரனும்.

மனிதர்களுக்குள் (அவர்களது கவிதைகளுக்குள்த்) தனித்திருக்கும் அத்தகைய சொற்கள் தான், போரும் போர் சார்ந்த வாழ்வும் அதன் அதிர்வுகளை அடக்க அடக்க போர்க்கால மனங்களுக்ளுள் கொண்டு வந்து சேர்ந்தவை, இன்னும் இன்னும் சேர்ந்திருப்பவை. ஒரு அனர்த்தத்தின் பின் (சற்றே மிகைப்படுத்தக் கூறின்) counseling (உள – நல – ஆலோசனை ) எவ்வளவு அவசியமோ அது போல தம்மை வெளிப்படுத்திவிடும் ஒரு அரங்கத்துக்கான அவசியத்தை (அடுத்த-கட்டத்-தேவையாய்)  ஈழத்திலுள்ள கவிதைப் பிரதிகள் கொண்டிருக்கின்றன.

ஜெய்சங்கர், கருணாகரன் கூறுவதுபோல கவிதா நிகழ்வு என 80களிற் சமூகமயப் பட்டிருந்த அவற்றினது ஆயுள் குறுகிய காலத்தில் முடிவுற்றது. அவை வளர்த்தெடுக்கப் பட்டிருக்கவில்லை. விலைமதிப்பற்ற அருமருந்தான உயிர்களைப் பறித்ததன்றி இந்தப் போர் எதைத்தான் வளர்த்தெடுத்தது? வாழ்விற்காய் உருவாக்கித் தந்தது? தமது தனித்தன்மையான கூத்து, நாடகம், கவிதா நிகழ்வு என்பதான பரிமாணங்கள் அடங்கி கவிதைகளும் தமக்குள் அடங்கியதாய் மாறின. அவற்றின் பேசுபொருட்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வாசிப்பு/அறிவு வர்க்கத்தினுள்ளே தான் சுற்றித் திரிவனவாயின. மாறாய், பகிர்தல் ஒன்றே மக்களுக்கானது. எதையும் தனக்குள் வைத்திருக்காமல், தனிநபர் சேகரமான புத்தகங்களை பொதுநூலகங்களுக்கு வழங்கிவிட்டு, ஆண்-அதிகாரம் கட்டமைத்த இந்த சமூக அமைப்பில், அதைத் துப்பரவாக்கத் தன் உடலைப் பகிருவதாய்க் கூறும் ஜமீலா போன்ற ஒரு பாலியல் தொழிலாளி போல, கலைகள் தமது உன்னதமான அல்லது பாவனை நிறைந்த கட்டுக்களை மீறி அரங்கத்துக்கு வரட்டும். அவை பேசிய கருத்தியல்களும் விழைபுறும் மாற்றங்களும் பார்வையாளர்கள்முன் வைபடட்டும்.

07

இந்த சஞ்சிகையில், தவிர்க்கக் கூடிய விசயமாய்ப் பட்டது, வழமையாய் பல பேர் குறிப்பிடுகிற ஒன்றுதான்:

— – அவன், வாசகன், மாணவன், இத்தியாதி என்று, கட்டுரைகளில் வருகிற பொதுப்பாலாய் இருப்பது ஆணுக்கான ‘ண்’ விகுதி .

அவள்களை

வாசகிகளை

மாணவிகளை

உள்ளடக்காத இந்த பொதுமொழி ஆசிரியன்களின் மேலாண்மையைத்தான் காட்டுகிறது. வாசகன் அல்லது வாசகி என எழுதுவதில் பக்கங்களை நீட்டிக்கும் அபாயம் இருப்பின் வாசகி என்றே எழுதலாம், ஏனெனில் எது குறைவாக பொது வழக்கில் உபயோகிக்கப்படுகிறதோ அதைப் பொதுவாக உபயோகிப்பதே மாற்றுக்களுக்கான முதல் மாதிரியாய் இருக்கும். இது தவிர: போருக்குப் பின்னான பெண் எழுத்துக்களது பங்களிப்பையும்  இனி வரும் இதழ்களில் எதிர்பார்க்கிறேன்.

இறுதியாய்: கலை இலக்கிய வெளிப்பாடு என்கிறதவிர போரிற்குப் பிந்தைய “இலங்கை”யுள் ஒரு பகுதியான யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வருகின்ற இந்த சஞ்சிகை அதன் காரணமாகவும் மிக முக்கியமானது.  இலக்கிய ஆர்வமுள்ள வாசகர்கள் ரொறன்ரோவில் மறுபாதி இதழ்களை பெற விரும்பின் தொடர்புகொள்ளலாம்:

சேனா – senavaraiyan@gmail.com – 416-559-7362 . தீபா – ktdeepa@gmail.com

—————————————–

மறுபாதி

கவிதைக்கான காலாண்டிதழ்

ஆசிரியர்: சிந்தாந்தன்

இணை ஆசிரியர்: மருதம் கேதீஸ், சி.ரமேஷ்

—————————————–

செம்ரெம்பர் வரும்; bully-களும்…

September 18, 2006 1 comment

*நேற்று நான் அசுத்தமாக இருந்தேன்
அழகாக இருக்க விரும்பினேன்
இப்போ நான் என்றென்றைக்குமான அசுத்ததத்தில்
என்பது தெரியும்

Yesterday I was dirty
Wanted to be pretty
I know now that Im forever dirt


நாங்கள் தான் யாரு மல்லாதவர்கள்
நாங்கள் யாரோபோல இருக்க விரும்புகிறோம்
நாம் செத்தால் தெரியும் – அவர்களுக்கு
நாங்கள் யார் என்று

We are the nobodies
We wanna be somebodies
When were dead,
Theyll know just who we are


மற்றொரு நாள் சில குழந்தைகள் இறந்தன
நாம் இயந்திரங்களிற்குப் பசி தீர்த்துவிட்டு பிறகு வணங்கிக் கொண்டோம்
ஆரோக்கியமற்ற நம்பிக்கையில் மேலும் கீழும் வாந்தி எடுத்தோம்
அன்றைய தினம் ratings-ஐ பாத்திருக்க வேண்டும் நீங்கள்

Some children died the other day
We fed machines and then we prayed
Puked up and down in morbid faith
You should have seen the ratings that day

–மர்லின் மான்சனின் Nobodies பாடலின் வரிகள்

பள்ளிக்காலங்களில் கட்டுரை எழுதப் பரிந்துரைக்கப்படும் உசாத்துணை பத்திரிகைகளில் இந்த இந்தப் பத்திரிகைகளை வேண்டாம் என வகுப்பில் விபரமாக, சப்வேயில் ஜாலினோ ஜிம்கானா என்று படித்துக் கொண்டு போகும் Metro-வோ, ரொறன்ரோவின் (தற்போதைய) 24hrs வார நாள் தினசரியையோ உபயோகிக்க வேண்டாம் என்று, தடிப்பெழுத்தில், அடிக்கோடிட்டுத் தரப்பட்டிருக்கும். ரொறன்ரோ ஸ்ரார் போன்ற “தரமான” “அடர்த்தியான” மொழியாடலே academic request.
கனடாவைப் பொறுத்தவரையில் (யிலும்!) பெரும்பான்மையானோர் (அதிலும் குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தினர்) உயர்பாடசாலைப் படிப்பை இடைவிட்டவர்கள் (drop-outs) தான். எமது “மேன்மையான” யாழ்ப்பாண மனோபாவ “படித்த” தமிழர்களது பரந்த பார்வையிலும், “படித்த” ஏனைய இனத்தவர்கள் போல, படிப்பை இடைவிட்டு, தொழிற்சாலைகளில் அடிக்கும் “ஒரே இடத்தில்” “வாழ்க்கையில் மாற்றமின்றி” தங்கிப் போகிறவர்களாகவே இந்த drop-outs மாணவர்கள் படுவார்கள்; “மொக்குகள்” சமூகத்துடன் பழகத் தெரியாதவர்கள் (”anti-social”) இத்தியாதி என்றே இந்த சமூக பொருளாதார யதார்த்தத்தை “புரிந்து” கிழித்திருக்கிறார்கள், ‘படித்தவர்கள்’!

வெற்றி என்பது ஒரு கல்வித் தகமை (கல்வி அல்லது கற்றல் என்பது பல்கலைக்கழக Degree); ஒரு காப்புறுதிமிக்க வேலை; அதுவரையில் வாழ்க்கை குறித்த (காதல் குறித்த) புலம்பல்கள்; பிறகு அதன் தீரல்கள்.. என்ற இந்த தீராச் சுழற்சியுள் அமையப்பெற்றது இந்த வாழ்க்கை.

இத்தகையதொரு சூழலில், பள்ளிப் பாடத்திட்டத்திற்கேற்ப கட்டுரைகள் எழுதாத, வேலை-வீடு – வேலை என்ற சுழற்சியில் திரிந்துகொண்டிருந்த போது, Metro அல்லது தொடர்மாடிக் கட்டடத்தின் தபால்பெட்டிகளிற்கருகாமையில் குந்தியிருக்கும் 24hrs-இலோ நாட்டு நடப்புகளைத் ஒரு துரித கதியில் தட்டி (நிச்சயமாக சினிமா பக்கம் 5இலோ 6இலோ செலவளிக்கிற நேரத்தின் பெரும் நேரத்தை ஒதுக்கி!) போகிற ஒரு போதில், அந்த “மொழி” பழகிப் போய், “என்ன பிழை இருக்கு அதில” என்றே தோன்றத் தொடங்கியதும், ரொறன்றோ ஸ்ரார் போன்ற பெரும் பத்திரிகை ஒன்றை படிக்க வேண்டிய X-மாணவியாய், அதற்கான (அந்த மொழிக்கான அல்லது “கனதியான” வாசிப்பிற்கான) பொறுமையை இழந்துவிட்டிருந்தது புரிந்தது. அது கூட பறவாயில்லை, ஆனால் படு கேவலமான, “கீழ்”த்தரமான அதாவது இனத்துவேசமும் சிறுபான்மையினருக்கு எதிரானதுமான ஒரு வெள்ளை ஆதிக்கப் பத்திரிகையான ரொறன்ரோ சன் போன்றனவை தயாரிக்கும் Sun Media Corporation -இன் சிறு பிரசுரமாகிய 24hrs- போன்ற ஒரு தினசரியை மட்டுமே நம்பி எனது “புத்திசீவித” மகாஎதிர்காலமே நொறுங்கிப் போனதன் துயரத்தை எண்ணி எண்ணி மறுகாதிருக்க முடியவில்லை. எப்படியோ, ஒரு பொன்னான நாளில் எனது (சரீ! எனது நண்பியின்) மிச்ச சொச்சம் எக்கச் சக்கம் இருந்த கடனட்டையில் ஒரு பெரும் அங்காடியில் ஏதேதோ டீல்-களுடன் ரொறன்ரோ ஸ்டாரிற்கு சந்தா கட்ட நின்ற முகவரிடம் அதற்கு சந்தாக்காரி ஆகி, ?!@#$%^&*()repeat@#$%^&*()repeat@#$%^&*()repeat@#$%^&*(repeat infinteX) ஒரு manners-உம் இல்லாம உந்த பத்திரிகைக்காரர்கள் எழுதித் தள்ளிற அளவை (பேப்பர்க் கட்டுக்கள்) ப் பார்த்து ஏங்கி, அந்த ஏக்கம் அவர்கள் வார இறுதியில போடுற நகைச்சுவைத் துணுக்குகளுக்கே சிரிக்காத அளவுக்குப் போய்விட்டது (இல்லாட்டி மட்டும் அந்த நகைச்சுவைகள் விளங்கித் தள்ளீரும்???).

இந்த செப்ரெம்பர் மாதம் “It feels like New Year’s” என்கிற தலைப்பின் கீழ் அன்பர் (!!) டேவிட் கிறஹாம் வாழ்க்கை section-இல் எழுதியிருக்கிறார், எப்படி அனேகமான அமெரிக்கர்களுக்கு செப்ரெம்பர் புது வருடம் போல தொனிக்கிறதென்றும்.. செம்ரெம்பர் மாதம் மணிரத்தினம் சொல்ற மாதிரியில்ல, மாறா, இன்பம் மிகக் கலந்த மாதமென்றும்… இப்படி இவர் புகழப் புகழ whatever என்றே தோன்றியது. செம்ரெம்பர் புது வருடம் போல தான் என்றாலும் – புதுவருடம் எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சிக் குரியதா என்ன? அது வாழ்க்கையின் ரிதத்திற்கான எம் வருடாந்த திரும்புதல் (..our yearly return to the rhythm of life); பகல்கள் வெயிலாவும், மாலைகள் “கூல்”ஆவும் .. ஆக்கள் தெளிவாக யோசிக்கவும் நேரம் எடுத்துக் கொள்கிற (அங்க ஒண்டுமில்ல) மாதமாம். ஆனா ஒரு “அறிவான, பக்கஞ்சாரலில் ‘சமன்பாடான’ மொழியாடலைக் கடைப்பிடிக்கிற” கண்ணியமான தினசரியொன்றின் பத்திரிக்கையாளர் சும்மா மேலோட்டமா செப்ரெம்பர் மக்களுக்க இன்பமும் தெளிபும் அளிக்கக் கூடிய மாதம் என எழுதுவரா என்ன? ஆகவே, சமூகவெளியாள்களுக்கு (social-outcasts)ம் நோஞ்சான் பிள்ளைகளிற்கும், கோடையில் மறந்திருந்த, பள்ளி bully-களினதும், கோவக்கார ஆசிரியர்களதும் கொடிய அச்சறுத்தல்-ஆக அது இருக்கலாம் என்பதையும் எழுதுகிறார். அவர்களது பள்ளி ஆண்டு அனர்த்தங்களிலிருந்து மனப் பிரச்சினைகளிலிருந்து காப்பாற்றி வைத்திருக்கும் கோடை விடுமுறையின் பிறகு, பழைய பாதுப்பீனங்களை செப்ரெம்பர் திறந்துவிடும். மேலும் மறுபுறத்தில் செப்ரெம்பரில் வளர்ந்தவர்களும் விடுமுறை கடந்து செல்கிற பள்ளிக்கூட மாணவர்களது மனோநிலையிலேயே இருக்கிறார்கள். பள்ளியில் மோசமான ஆசிரியர்களும் கொடுமைக்கார மாணவர்களும் ஏற்படுத்திய இடத்தை வளர்ந்த பிறகு மோசமான முதலாளிகளும் முகாமையாளர்களும் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்! [Supervisors & bosses play the role once occupied by teacher.]
படித்த எல்லா நகைச்சுவைத் துணுக்குளையும் விட நல்லா இருந்தது; உண்மைத் திருவாக்கியம்.

***
மொன்றியலில்: 25 வயது இளைஞன் பெற்றோருடைய வீட்டில், நிலவறையில் வசித்தவன், திடீரென்று தனக்குச் சிறிதும் சம்மந்தமற்ற கல்லூரி ஒன்றுக்குச் சென்று மாணவர்களை நோக்கிச் சுடுகிறான். “9/11″ “பயங்கரவாதிகள்” போன்ற பீதிகள் நிறைந்த சமகால மேற்கின் உளவியலுள், இந்த அனர்த்தத்தை இயக்கிய இளைஞன் ஒரு முஸ்லிம் ஆக இருந்திரக் கூடாது என நினைத்தது தவிர, இந்த “சூடான” செய்திகளில் ஆர்வமற்று இருந்தது. ஆனால், அவன் உயர் பாடசாலையில் bully செய்யப் பட்டானா, சமூகத்துடனான அவனது உறவு எப்படியிருந்தது, அவனுக்கு இருந்த பெண் நண்பிகள் எத்தனை (இருந்தனரா), அப்படியாய், அவன் ஒருத்தியுடன் போன date-இன் கடைசி date என்ன என்பது வரை அலசி விட்டன தொடர்பூடகங்கள்.

சந்தாக்காரியான எனது வீட்டுக்கு மரியாதையாய் போட்டுச் செல்லும் பேப்பரில் அவர்கள் சொன்ன ஏராளம் சித்திரிப்புகளிற்கு அமைய நோக்கச் சொன்னாலும் என்னால் 25-வயதுப் பையனை அந்தச் சித்தரிப்புகளுள் அடக்க முடியவில்லை; அதிலும், அன்பி றோஸீ டீமானோ (”Kimweer Gill is no Victim“) எழுதுமாப்போல (மேசையில் நீதிவான் சுட்டியலால்த் தட்டுவதுபோல கையால் குத்திக் கொள்ளுங்கள்), “நாங்கள் இங்க ஞாபகம் வச்சிருக்க வேண்டியது, இந்த சம்பவத்தில “பாதிக்கப்பட்டவர்” [சுட்ட Kimweer Gill அல்ல.] இனிய இந்த 18 வயதுப் பெண் பிள்ளையும் காயமும் அச்சமும் அடைந்த மனிதர்களும்தான்” என்பதை ஞாபகப் படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை. இப்படிச் சொல்லுவதூடாக, நிச்சயமாக, இந்த ஊடகங்கள் சொல்லுமாப்போல பலரையும் சுட்டு, ஒரு பிள்ளையைக் கொன்றுவிட்டு, தானும் கொல்லப்பட்ட இளைஞன் குறித்து ஹீரோயிக் கருத்துக்களை முன்வைக்க அல்ல, மிக இலகுவாக நன்மை X தீமை என ஒரு பக்கத்துள் பலவந்தமாய் தள்ளுவது போலவும் “திரும்பத் திரும்ப” நாங்கள் எந்தப் பக்கத்தைத் தேர வேண்டுமென்பதைச் சொல்வது போலவும் இவை தொனிப்பதையே – அந்த தொனியின் ஆதிக்கத்தையே- குறிப்பிடத் தோன்றுகிறது.

மேலும், (பாதித்தவராயும், பாதிப்பை ஏற்படுத்தியவராயும், அல்லது அவர்களுடன் தொடர்புடையவர்களாயும் இல்லாத) மூன்றாம் மனிதராய் வன்முறை குறித்த அதைத் தூண்டும் அக, புறக் காரணிகள் குறித்த புரிதலை நோக்கிய ஒரு தேடலையே (ஒரு சிறிய யோசனையாய் ஏனும்) எம்மால் மேற்கொள்ள முடியாமற் போவது என்பது சரியாகத் தோன்றவில்லை. அது முடியாமற் போவதற்கான இடைமறிப்பை சமூகத்தின் எல்லாத் தளங்களும் (”கீழ்” “மேல்” தரங்களும்) செய்கின்றன.

தாய் ‘நல்ல மகன்” என்றும், அயலவர்கள் “நட்புணர்வற்றர்” “சிரிக்காதவர்” (இது ஒரு தப்பா?!) என்றும், நண்பர்கள் பெண் தோழிகளற்ற தனிமைப்பட்டிருந்த (அந்நியப்பட்டிருந்த) இளைஞர் என்கிற இந்த இளைஞருடைய முகம் குறித்த சித்தரிப்புகளோ, “நட்பு”த்தன்மை குறித்தனவோ என் சார்ந்த சகோதர்களிடமோ உறவுக்காரப் பையன்களிடமோ இல்லாத ஒன்றில்லை. அவர்களிடமும் வன்முறைக்கான சகல குணாம்சங்களும் (வரிசைப்படுத்திவிட முடியுமெனில்) நிறைந்தே இருக்கின்றன. அவர்களும் விளையாட்டுத் துவக்குகளுடனும் இன்ன பிற வன்ஆயுதங்களுடனும் படம் எடுத்தே மகிழ்கிறார்கள். பல வகைகளில், வீரம், சாகசம், ஆண்மைக்குரிய அடையாளங்கள்.

ஒரு சாதாரண இளைஞனுக்குக் கிடைக்கக் கூடியதாய் இருக்கிற “துவக்குகள்” பற்றிய மிக முக்கியமான (தேவையான) விவாதமும் இன்னொரு புறம் நடக்கிறது. . அதே போல, இந்த வன்முறையைத் தூண்டும் அல்லது வன்எண்ணத்தை வளர்க்கும் வீடியோ கேம்-கள் பற்றிய கருத்துகள். முக்கியமாக 1999-இல் கொலம்பைன் உயர்பள்ளிக்கூட சுடுபாட்டுச் சம்பவத்தில் ஈடுபட்ட மாணவர்கள் போலவே இந்த மாணவனும் குறிப்பிட்ட வீடியோ கேம்-விளையாட்டை விரும்பியவர்களாய் இருந்தது. ரொறன்ரோவில் சென்ற ஆண்டு டிசம்பர் boxing day “Gang” சுடுபடலில் அப்பாவி 16வயது மாணவி ஒருவர் கொல்லப்பட்டதும், ஹார்பர் முதலாய அரசியல்வாதிகள் gun control laws, gun registry control எனக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தாலும் இந்த மாபெரும் அமெரிக்கக் கண்டத்தில் பிறந்ததிலிருந்தே வன்எண்ணம் அதன் சாகசம் குறித்த கனவு வளர்க்கப்பட்ட சாதாரண அமெரிக்க பிள்ளைகளுக்காய் ஆயுதங்களிற்கான சந்தை திறந்தே இருக்கிறது

Natural born killers போன்ற படங்கள் போலவே இந்த இளைஞர் மர்லின் மான்சன் இன் பாடல்களால் ஈர்க்பட்டிருந்தார் என்பதும் குறிப்பிட்ட கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டிருந்தது. மார்லின் மான்சன்-ஐ இணையத்தில் ஒன்றுமாறி மற்றொன்று என பாடல்வரிகளும் வீடீயோவுமாகப் பார்த்த அனுபவத்தில் – அந்தப் பாடல்களைக் கேட்டு யாரையும் கொலை செய்து விடுவோமோ என்ற பயத்துடன் (வீடியோவில் தடைசெய்யப்பட்ட தடைசெய்யப்படாத இரண்டு version-இல் தடைசெய்யாததைக் கேட்டு அடுத்து என்ன செய்வமோ என பெரும் அச்சம் வெடிக்க) சற்றே வெலவெலத்துப் போனதும் உண்மை. ஆனால் அவரே பேட்டியொன்றில் சொல்வதுபோல, அவரது பாடலைக் கேட்டு மக்கள் கொலை செய்கிறார்கள் தற்கொலை செய்கிறார்கள் என்றால், அது அவருடைய கலைத்துவ வெளிப்பாட்டைப் பாதிக்க விட முடியாது, (”..அப்படிச் செய்ய வெளிக்கிட்டால்,பிறகு உங்களது எண்ணங்களைத் தணிக்கைக்குட்படுத்துவீர்கள்; உங்களது எண்ணங்களிற்காக நீங்கள் தண்டிக்கப்படக் கூடாது. அத்துடன் கலை அதாகவே இருக்க வேண்டும் – //…if you start to do that, then, you start to censor your thoughts. you shouldn’t punish for your thoughts and art should be able to be what it is.) அப்படித் தணிக்கைக்குட்படுத்தினால் ஒரு கலைஞன்/கலைஞை சுதந்திரமாக உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முடியாது என்பதும் வெளிப்பாட்டு சுதந்திரமும் அவரது பக்கத்தில் தேவையான அம்சங்களே.
ஆனால் ம.மான்சன் கூறுவதுபோல ஒரு பாடலை/படத்தைப் பார்க்கிற சுதந்திரத்தை உடைய ஒருவர்தான் தனது செயற்பாடுகளுக்கு பொறுப்பாகிறாரா – என்பது முடிவாய்த் தெரியவில்லை. ஆனால், எமது வாழ்விலுள்ள எந்த ஒரு வெற்றிடத்தையோ அல்லது ஏக்கத்தையோதான் எந்த இழிகாம (porno) அல்லது கலைப் படைப்பும் நிரப்புகின்றன எனவே அவ் வெற்றிடத்திற்கான ஏக்கத்திற்கான பொறுப்பு அவ் வெற்றிடத்தை/ஏக்கத்தை அல்லது அது போன்ற ஒன்றை ஏற்படுத்திய சமூக அமைப்பிடமே இருக்கிறது – என்றே (என்னால்) சொல்லத் தோன்றுகிறது.

சில திரைப்படங்கள் சில நாவல்களது கொலைக்கான தூண்டுதல்களாகின்றன எனினும் கொலைக்கான தூண்டுகை மர்லின் மான்சன் இன் பாடல்வரிகள், வன்முறை அரங்க மற்றும் வீடியோ அறிக்கைகளைப் பார்த்து மட்டுமே வருகிற ஒன்றல்ல. அது: வாழ்வின், அது [வாழ்தல்] நிகழ்கிற உலகு விளைவிக்கிற என்னவிதமான வன்மத்தாலும் தூண்டப்படுவது. எமது மனச் சாந்திக்காய் வேணுமானால் , எமினெம்-இன் இரசிகன், அவனது ஒரு பாடலில் போலவே, தனது காதலியை கொன்றுவிடும் செய்தியைப் படிக்கையில் நமக்குத் தெரிந்த தோழிகளிடம் பார்த்துக்கொள் உனது நண்பன் Eminem இரசிகனா என்று எச்சரிக்கை செய்து வைக்கலாம். ஆனால், கொலைக்குத் தூண்டப்படுதல் எளிய காதற் கதைகளூடாய்க் கூட நிகழலாம்.

வீட்டில் “The Bugs Bunny & Tweety Show.” (http://looney.goldenagecartoons.com/tv/bugstweety/)இன் யாபரையும் வென்ற ஒற்றை இரசிகையான எனக்கு, “அதைப் பார்த்து வந்தவர்கள் [பார்க்காத ஏனையவர்களைவிட] வன்எண்ணம் மிக்கவர்கள் என்று புது ஆய்வு ஒன்று தெரிவிக்கிறது” என்று படித்தபோது – ஆச்சரியமாய் இருந்தது(?!). உண்மையில் அந்தக் கார்ட்டூனில் பிடித்தமான காட்சியே தன்னைப் பிடிக்க திரியும் எதிரிகளிற்கு தனது ‘ட்ரிக்ஸ்’களால் டிமிக்கி கொடுத்துவிட்டு, அவர்களை வலையில் விழச் செய்து, அவர்கள் பிடிக்க முடியாத இடத்தில் நின்றுகொண்டு, base ball மட்டையாலோ என்னவோ அவர்கள் மண்டையில் திருவாளர் Bugs Bunny மொங்கு மொங்கென்ற மொங்குகிற அற்புதக் காட்சிதான்! எது எப்படி என்ற போதும் – அத்தகைய தொ.காட்சி நிகழ்ச்சிகளால் ஊன்றப்பட்ட வன்முறையை பிரயோகிக்கும் சந்தர்ப்பம் வாய்க்காது போனதால், வருங் காலங்களில் எங்கள் ஹார்ப்பர் மகாராசன் இருக்கிறதையும் நாறடிக்கப் போகிற கனடியச் சட்டத்தின் முன் தலைகுனிந்து நிற்க முடிகிறது. ஆனால் இணையத்தில் பேச்சு உரிமைக்கும் கொஞ்சமும் குறைச்சலில்லாத –அதை காட்ட வழி தேடித் திரியும்– உங்களில் யாராவது எழுத்தில் காணும் வன்முறையைச் சுட்டினாலும், துரதிர்ஸ்டவசமாக ரொறன்ரோ மாநகரில் ரத்தகளரியை ஏற்படுத்தாத பெருந்தன்மைக்கு நன்றியை தெரிவிக்க வேண்டுமென்றே சொல்லுவேன்!
~0~


*ஆரம்பித்தில் வருகிற Nobodies பாடல் தொடர்பாக: கோத் (Goth) பாணிப் பாடல்கள் – இப் பெயர்ப்புப் போல ஒழுங்கு சம்பந்தப்பட்டது அல்ல; மதம் போன்ற ஒன்றையே உடைக்கிறளவு ஒழுங்கிற்கு எதிரான மொழி. எப்படிக் கறுப்பர்களது இசை ஆசிய இளைஞர்களை ஆகர்சிக்கிறதோ அதேபோல அனேகமாக anti-christ, Goth culture – எதிர்ப்பெண்ணம் உடைய வெள்ளை மாணவர்களுக்குரியது என்பதே எனது அபிப்பிராயமாக இருக்கிறது. இதில் ஆகர்சமான ஆசியப் பின்னணியை உடையவராய் இருக்கிறார். இணையத்தில் http://vampirefreaks.com/ என்ற தளத்தில் (மனித இரத்தத்தைக் குடிக்கிற வாம்பெயர் போன்றவை எனக்கு ஹலோவீன் காலங்களில் மட்டுமே மனதில் பதிபவை) தனது வெறுப்புகளை எழுதியுமிருக்கிறார்.
இது வெகுவாய்ப் பரிச்சயமற்ற இசை/மொழி என்பதால் அதற்குரிய தகர்க்கும் தன்மைக்கமைய மொழிபெயர்க்கத் தெரியவில்லை; வரிகள் இதனுடன் தொடர்புடையதாய் இருப்பதாய் மாத்திரம் இங்கே உபயோகிக்கப்படுகிறது.

பட்டியலிடல்கள் புராணம்

March 30, 2006 1 comment

தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் இடம்பெறுகிற –எப்போதும் மாறாத- சிலவற்றைக் குறித்த ஆட்சேப எண்ணத்தை எங்காவது எழுதவேண்டுமென நினைத்ததுண்டு. holding grudges என்று கூட சொல்லலாம்; இப்போது, நீண்ட காலம் சகித்து வைத்திருந்தவையுடன் மேலவும் விடயங்கள் கூடி ‘எங்க போய் முடியுமோ’ என்றிருக்கிறது.. எதிர்த்து எழுத நினைக்கிற விடயங்களும் ‘பட்டியலிடல்கள்’-இலிருந்தே ஆரம்பிக்கின்றன.

சக்கரவர்த்தியோட பழைய சிறுகதைகள் சிலவற்றில் உவமான(?)ச் சொல் மட்டும் மாறிக் கொண்டிருக்க வசனங்கள் வந்து போகும்: “தாலி சோக்கான சமாச்சாரம்” “கனவு சோக்கான சமாச்சாரம்” என்று… அதென்னமோ தெரியாது! ஆனா, பட்டியலிடுதல் என்பது நிறையப் பேருக்கு படு சோக்கான சமாச்சாரம். (இலங்கையில்) கைலாசபதியில “களை”கட்டின நோய், வழித் தொண்டர்களாற் தொடரப்பட்டு, -தொடர்ச்சியாய்- எல்லா இடங்களிலும் இதன் கூறுகள் தொடரும். ஒரே பெயர்களே திரும்பத் திரும்பக் கேட்டு, அரைச்ச மாவே அரைச்சு அரைச்சு… காது புளிச்சு, பட்டியலிடல் தொழில் அலுத்துப் போனது.

பட்டியலிடுதல் என்பது ஒரு பட்டியலிடுபவருடைய அறிவைத் தீர்மானிக்கிறது. அவர் ‘எத்தனை’ பேரை வாசிக்கிறார் என்பதையே அதுதான் தீர்மானிக்கிறது. இதனால் மிக உந்தப்படுகிற விமர்சகர்கள் தமக்குத் தெரிந்த ‘அத்தனை’ பெயர்களையும் போட நிற்பதில் விளைகிறது அனர்த்தம்.

வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் இலங்கை-ஈழ எழுத்துக்களை தமிழக இலக்கிய கர்த்தாக்கள் *1கண்டுகொள்ளாதது/புறக்கணிப்பது பற்றின உரையாடல்களைக் கேட்டதுண்டு.
அதேபோல, தமிழக இலக்கியவாதிகள் இலங்கை எழுத்தாளர்களை ‘அங்கீகரிக்கிறபோது’(!) (அ.முத்துலிங்கம், சேரன்…) அதை யாரும் விமர்சிக்கையில், “உங்களுக்குச் சொன்னாலும் பிரச்சினை; சொல்லாட்டிலும் பிரச்சினை” என்ற மாதிரி ஒரு குரலைக் கேட்கக் கூடியதாய் இருக்கும். இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிற எனக்கு இரண்டுமே பிரச்சினை கிடையாது. எப்போதோ படித்து முடித்து, குப்பையை மூட்டை கட்டி அனுப்பிவிட்ட திருநாமங்களை பட்டியலிட்டபடி இருக்கிறவர்கள், இது எப்படி அர்த்தப்படுகிறது என்பதை விளங்கிக் கொள்ள, ரொறன்ரோவிற்கு வந்திருந்த லீனா மணிமேகலை தமிழக தொலைக்காட்சி நாடகங்கள் பற்றி கூறிய விடயமொன்று: ‘தற்சமயம் ஏறத்தாழ கணவனை இழந்த பெண்கள் வெள்ளைச் சேலை உடுத்துதல், பொட்டு வைக்காமை போன்ற சடங்குகள் நகர சமூகங்களில் இல்லாமலே போய்விட்டவை அல்லது கடுமையாக நடைமுறையில் இல்லாதவை; ஆனால் இந்தத் தொ.காட்சி நாடகங்களின் வருகை, இத்தகைய சடங்குகளை இன்னும் பூதாகரப்படுத்தி, அழுது குளறி அத்தகைய பின்னோக்கிய கருத்துக்களை/சடங்குகளை மக்களது மனங்களில் ‘சகிக்க முடியாதபடி’ மீளக் கொண்டு வருகிறது.’

அதேபோல, ஈழத்தைப் பொறுத்தவரை பல இலக்கியவாதிகளது பிம்பங்கள் உடைந்துவிட்டன; காலமே அவர்களது (தனிப்பட்ட/பொது அரசியல்) வாழ்வினது போலித்தனங்களை அடையாளங் காட்டிவிட்டது. அவர்களது படைப்புக்களும் ‘வல்லன வாழும் அல்லன தேயும்’ விதிக்கேற்ப தேய்ந்து போயாகிவிட்டன. நெருக்கடிமிகுந்த ஒரு காலம் மறைத்து வைத்திருந்த அவர்களது நார்சிசப் பிம்பம் காட்டிய கண்ணாடி உடைய, அத் துண்டுகளைத் தேடிப் பொறுக்கி எடுத்து, பதிப்பக (காலச்சுவடு இன்ன பிற) நிறுவனங்களுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; அவர்களும் அதைப் பிரசுரிக்கி/பதிப்பிக்கிறார்கள்ள; இது தரமான பிரதிகளை தேட விழையாத பதிப்பாளர்களின் (இலகுதானே!) மனோநிலை (’தரமான பிரதிகள்’ என்பதைவிட ‘ஈழத்து இலக்கியம் என brand பண்ணுற ஒரு பிரிவிற்கு நியாயம் வழங்கிற பிரதிகள்’ எனச் சொல்லலாம்). ஆனால் இந்த தொ.காட்சி நாடகங்கள் மீளக் கட்டியெழுப்பிற பிற்போக்குத்தனங்கள் போல போலிகள் என ‘உடைத்துப் போட்ட’ நபர்களது பிம்பங்களை மீளக் கட்டியெழுப்ப வேண்டி ஈழத்தவர்களுக்கு நே(ர்)த்திக் கடனா இருக்கிறது? பெரும்பாலும் (பொருளாதாரத்திலும், பிரதேசரீதியாகவும்) மேல்வர்க்கத் தமிழர்களாக இருக்கிற இவர்களது எழுத்தைப் படித்து மற்றவர்கள் தமது சொற்ப ஓய்வுப் பொழுதை சிரமத்துக்குள்ளாக்க வேண்டுமா?

இப்படியான கேள்விகளின் பின்னாலுள்ள தார்மீகத்தை “உங்களுக்குச் சொன்னாலும் பிரச்சினைளூ சொல்லாட்டிலும் பிரச்சினை” என்கிற கேள்விகளை விசுக்குவதற்காகவே “சூர்யா” என்றோ வேறு ஆவிகளாகவோ இணையத்தில் அவதாரம் எடுத்து உலவக் கூடிய சாம்பவான்கள்/அவர்கள் சிஷ்யர்கள் உணரத் தலைப்படுவராக!

இவை பலருக்கும் பிரச்சினையற்றதாக இருக்கலாம். ஆனால் -விமர்சனங்களோ தேடல்களோ அல்ல- எந்த அடிப்படையுமற்ற -சில பெயர்கள்- ‘பட்டியலிடல்’களே சுலோகங்கள்போல கூறுவோர் நினைவிலிருந்து வரிசையாய்ச் சொல்லப்பட்டு வருகின்றன; அதிலும் சிலவேளைகளில், ஈழம், ஈழ எழுத்து என்று வருகிறபோது, வரிசைப்படுத்தப்படும் இந்தப் பெயர்கள் கூறுவோரின் குற்றவுணர்வு அல்லது மிகையுணர்வு சார்ந்து தூண்டப்படுதலின் விளைவாகவும் இருக்கிறது.

(பெப்.2006) தீராநதி இதழில் குட்டி ரேவதியின் நேர்காணலிலுள்ள (சந்திப்பு: தளவாய் சுந்திரம்) தொடர்பான கேள்வியும் பதிலும்:

கே:’தமிழ் பெண் கவிதையுலகில் பெண்ணிய தர்க்கம் தர்க்கமாகவே நின்றுவிடுகிறது. கவிதையாக உருமாற்றம் அடைவதில்லை. ஆனால் ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களிடம் தான், தனது காதல், தனது துயரம் என்பன போன்ற விஷயங்களைப் பற்றி எழுதும் போதுகூட, அவை தனிப்பட்ட ஆளுமையொன்றின் அனுபவங்களாக, அவதானிப்புகளாக மட்டும் வெளிப்படுவதில்லை. அவர்களது கவிதைகளில் சொந்தக் கதையை விரிவான தளத்திற்கு நகர்த்திச் செல்ல உதவும் அறிவார்ந்த தர்க்கம் இருக்கிறது’ என்று வ. கீதா எழுதியுள்ளார். இதனை ஏற்றுக்கொள்வீர்களா?:
குட்டி ரேவதி: இதனை முற்றிலும் நிராகரிக்கிறேன். அவர் குறிப்பிடும் கட்டத்தை இன்றைய பெண் கவிஞர்கள் கடந்துவிட்டார்கள். ஆனால் ஈழத்து பெண் கவிஞர்களின் பங்களிப்பை நான் மறுக்கவில்லை. பஹீமா ஜகான், சிவரமணி இவர்கள் இருவரையும் மிகப் பெரிய கவிஞர்களாக நான் கருதுகிறேன். போர் சூழலில் போராட்டத்துக்கு தங்களின் உடலையும் மனதையும் ஒப்புக்கொடுத்து, அங்கிருந்து தங்களது படைப்பியக்கத்தை இவர்கள் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். தமிழ் பெண் கவிதை என்று பேசும்போது, இவர்களைத்தான் நாம் முன்னிறுத்த வேண்டும்.

யாரும் யாரையும் ‘முன்னிறுத்துவதற்கு’ முன்னால், இங்கே குறிப்பிடப்படுகிற இந்த ‘பெரிய கவிஞர்கள்’ பற்றியும், மற்றும் இருவரையும் ஒரே இடத்தில் குறிப்பிடுவது தொடர்பாகவும் யோசனையாய் இருந்தது. இந்த இரு கவிஞைகளது எழுத்துக்களதும் வாசகியாய் *2கு.ரே.யின் இத்தகைய பதிலுக்குப் பின்னாலுள்ள மனோபாவத்தை இப்படித்தான் ஊகிக்க முடிந்தது:
1. மேலே குறிப்பிட்ட -ஈழம், ஈழ எழுத்து என்று வருகிறபோதான- உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலை (”உடலையும் மனதையும் யுத்தத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்து”) அல்லது/கூடவே;
2. நன்கு அறிந்திருக்கக் கூடியவராய் இருக்கக்கூடிய சிவரமணி என்கிற ஒரு பெயர்; அதைத் தனியே சொன்னால் “வேறு யாரையும் தெரியாது” என்றும் வாசிக்கலாம் என்பதாலோ இன்னொரு பெயர்: பஹீமா ஜகான். யார் இவர்? கு.ரே. ஆசிரியரான ‘பனிக்குடம்’ இதழில் கவிதைகள் பிரசுரமாகிய + ஈழத்தவர்.

ஆனால்!! ‘பனிக்குடம்’ இதழில் கவிதை எழுதிய காரணத்துக்காக ப.ஜகான் (சிவரமணியுடன் ஒப்பிடக்கூடிய) அல்லது சமகால ஈழத்தை வெளிப்படுத்துற -ஈழக் கவிஞர்கள் எல்லோரையும் படித்து தரம் பிரித்து, அவற்றுள் பெரிய கவிஞர் என முடிவு கட்டிய- ஒருவரல்ல (இது பா.ஜ.-ஐத் தரமிறக்க அல்ல). ஒரு ‘பெரிய’ கவிஞர் எனும்போது அது நாம் ”அறிந்த” எமது ”வாசிப்புக்கட்பட்ட” கவிஞர் அல்ல. ஆசிரியராய் இருக்கிற தனது இதழில்/சூழலுள் எழுதுகிற ஒரு கவிஞரே பெரிய கவிஞர் என அடையாளப் படுத்துவதற்கான தேடலின் வரையறை என்றால்?! என்ன செய்யலாம்? முதலில் (ஒரே காலத்தைப் பிரதிபலிக்காத) சிவரமணியையும் ப.ஜ.-ஐயும் சமகாலத்தவர்கள்போல எந்த விளக்கமும் அற்று ஒன்றாக சொல்வதே அவர்களை அணுக நியாயம் செய்யாதது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் சடங்குபோல நினைவுகூரப் படும் இறப்பு மற்றும் தவறாமல் பட்டியலிடுதல் தவிர சிவரமணி என்கிற ஒருத்தி எவ்வளவு தூரம் ‘புரிந்து’கொள்ளப் பட்டார் என்பது ஒரு புறமிருக்க, இன்னொரு புறத்தில் சிவரமணி என்கிற 15 வருடங்களிற்கு முன் தற்கொலை செய்துகொண்ட, தனது 22 கவிதைகளை மட்டுமே எரிக்காமலும் யாரும் எடுத்துச் செல்லாமலும் விட்டுச் சென்ற ஒரு கவிஞையைத் தவிர (அவரையொத்த ஆளுமையுடன் தனது சமூக சூழலைப் பதிவு செய்ய விழைகிற) எந்தப் பெண் கவிஞையை நம் தமிழ் இலக்கியவாதிகள் அறிந்துள்ளனர்?

“பெண் வழிகள்” (காலச்சுவடு, டிசம்பர் 2005) எனுகிற 10 மலையாளக் கவிஞைகளின் மொழிபெயர்ப்பு நூலை (மொ-பெ:சுகுமாரன்) கடன் தந்த நண்பி அது –வழமையான இந்தியக் இலக்கிய சஞ்சிகைகளில் வருகிற தமிழ்க் கவிதைகளிலிருந்து மாறுபட்டிருந்தமை- பிடித்திருந்தது என்று சொன்னார். இன்றைக்கு நாம் படித்து வந்த *3ஈழத்துக் கவிஞைகளில் (கவிஞன்களிடத்தே போலவே) போதாமைகளை குறிப்பிட்டளவு எல்லைகளை (limits) உணர்ந்தாலும், அவர்களது படைப்புக்களை -இந்திய தமிழ்க் கவிதைகளிலிருந்து வேறுபடுத்துவது- பலமோ பலவீனமாவோ இருக்கக்கூடியது –ஏற்கனவே அவதானிக்கப்பட்ட- அவற்றினது “வெளிப்படை”/”நேரடி”த் தன்மையே (காதல்/காமம் முதலிய எந்த உணர்ச்சிகள் சார்ந்தும், ஈழப் பெண் கவிகள் 80களின் இறுதியிலேயே முலைகள்,யோனி என உடல் உறுப்புகளை குறிப்பிட்டு எழுதியபோதும், அது இப்படி எழுதலாமா என ஒரு விவாதத்திற்கு உள்ளானதில்லை). இதற்கு அடக்குமுறைகளுக்கெதிராக ‘விளங்க’ எழுத வேண்டிய பின்னணி மாத்திரமே காரணமென்று தோன்றவில்லை; 80களிற்கு முந்தைய பல கவிஞர்களது கவிதைகளது பண்பாகவுங் கூட இந் நேரடித்தன்மை இருக்கிறது. முக்கியமாக மலையாளக் கவிதைகளில் தம் எல்லா உணர்ச்சிகளையும் (”என்ன பெரிய விசயம்” என்கிற அலட்சியத் தொனிபட) வெளிப்படுத்திற பாங்கு – ஈழத்துடன் தொடர்புடைய ஒன்று.

1990 களில் வந்த அஸ்வகோஸ், நட்சத்திரன் செவ்விந்தியன், பா.அகிலன் , மைதிலி (/கொற்றவை), என்.ஆத்மா, தேவ அபிரா, றஸ்மி – போன்ற கவிஞர்கள்; பிறகு, ஆகர்சியா, பெண்ணியா, ரேவதி (/கலா/சுந்தரி) சுல்பிகா போன்றவர்கள்ள; சரிநிகர் பத்திரிகை, “உயிர்வெளி” (2000) “தமிழீழப் பெண்களின் கவிதைகள்” (2002) போன்றவைகளில் எழுதியவர்கள்; வி.பு.அமைப்பிலிருந்து எழுதுகிறவர்களில் நெகிழ்ச்சியூட்டும் மலைமகள் போன்றவர்களின் கவிதைகள் – இவர்கள் தனிப்பட்டவொருவருடைய வாசிப்பு எல்லைக்குட்பட்டு நினைவு வருபவர்கள்.
சமகாலத்தில், பஹீமா ஜகானைவிடவும் அனார் (பனிக்குடத்தில் எழுதுவதில்லையே ஒழிய) பல இலக்கியச் சஞ்சிகைகளில் தொடர்ந்து எழுதுகிறார்; இலங்கை அரசின் 2005? ம் வருட சாஹித்திய மண்டலப் பரிசு (பரிசுகளின் அரசியலை மறந்துவிடலாம்!) இவருக்கே கிடைத்தது. (’பெண்மை’க்குரியது எனப்படுகிற) மென்மையான (”கலகமற்ற”) வார்தைகளாலேயே உருவாகிற போதும், அவரது கவிதை தனது சாத்தியங்களை மீறவே முனைகிறது. அதைவிட, கடந்த 5-6 வருடங்களுள் தமிழகத்தில் வெளிவந்த தொகுப்புகளெனில் ஆழியாள் (உரத்துப் பேச), மைதிலி (இரவில் சலனமற்றுக் கரையும் மனிதர்கள்) போன்றனவைக் குறிப்பிடலாம் – இத் தொகுதிகளை குட்டி ரேவதி போன்றவர்கள் படித்தார்களா தெரியவில்லை. குறிப்பிட்ட கவிஞைகளிடம் “ஈழ இலக்கியம்” சார்ந்த கூறுகளும் தொடர்ச்சியும் உண்டே. எனினும், இத் தொகுப்புகளுங் கூட சமகாலத்தை சமகால ஈழப் பெண்ணின் குரலைக் கொண்டிருப்பவை அல்ல; அனாருக்கு அப்பால் மேற்குறிப்பிட்ட கவிஞர்களுக்கு அப்பால் ‘பட்டியலிட’ ‘பட்டியல்களில்’ பெண் கவிஞர்களது பங்களிப்பு தேடலுக்குரியதாய் இருக்கிறது. தமது வெளிப்படைத் தன்மையாலும் அடக்குமுறை எதிர்ப்பாலும் நிறைந்திருந்த அவர்களது கவிதைகளை சமகாலத்தில் கேட்க முடிகிறதா?
2002 யுத்த நிறுத்தத்திற்கு பின்னராக- அமரதாஸ், கருணாகரன், நிலாந்தன், தானா.விஸ்ணு, சந்திரபோஸ் சுதாகர் (எஸ்போஸ்), சிந்தாந்தன் போன்றவர்களின் கவிதை/நூல்கள் வருவதுபோல (கிழக்கு/வன்னிப்பிரதேச) ஈழத்திலிருந்து பெண்களின் கவிதை/நூல்கள் வருகின்றனவா?

*3இவை குறித்தெல்லாம் எமக்கு அக்கறையில்லை. ஆனால் 80களின் சிவரமணியும் எமது இதழில் எழுதிய பஹீமாவும் -சொல்லுவோம்!- ‘பெரிய’ கவிஞர்கள் – just like that! இன்னமும் தமிழக இ.சஞ்சிகைகளில் விமர்சகர்கள் செல்வி, ஒளவை, சங்கரி, ஊர்வசி ஈழத்தின் சிறந்த கவிஞைகள் என உருப்போட்ட வண்ணம் இருக்கின்றனர் (இவர்கள் அனைவருமே 80களில் எழுதியவர்கள்); ஏனெனில் நிர்ணயிக்கிற அதிகாரம் என்னிடமுள்ளது! நான் மெனக்கெட்டு எனது வாசிப்பின் எல்லையை சமகாலத்தை நோக்கி விஸ்தரிக்க வேண்டியது இல்லை!
குட்டி ரேவதி *4நே.காணலில் குறிப்பிடுகிற சமகால தமிழ் எழுத்தாளர்கள் பெயர் மட்டுமல்ல, அவர் குறிப்பிடுகிற, பாப்லோ நெருடா, சில்வியா பிளாத் என்போரும் மேற்கின் ‘சமகாலத்தை’ச் சேர்ந்தவர்கள் அல்லர். நேர்காணப்பட்டவர் யார் யாரைப் பட்டியலிடுவதென்பது அவரது உரிமைதான்’ பிரச்சினை, தனது தனிப்பட்ட விருப்பமாக அதை வெளிப்படுத்தாமல், தனது இருக்கையிலேயே எல்லாம் வந்து சேரும் அதிலிருந்துதான் (பார்வைக்கு வராத) ஏனைய சகலத்தையும் நிர்ணயிப்பர் என்கிற போக்குத்தான். தான் படித்ததை ஒத்துக் கொள்ளாத தான் படித்ததுள்ளிருந்து உலகைப் பாரக்கிற பெருந்தன்மை. இது ‘இன்றை’ இன்றுள்ளவர்களின் வெளியை, மறைத்து (வன்னியிலிருந்து கிழக்கிலிருந்து) எழுதுகிறவர்களது இருப்பை அசட்டையே செய்கின்ற காரியத்தையே செய்கின்றது. இப்போ இருந்துகொண்டிருப்பவர்களது குரலையும் இறந்த பிறகுதான் கேட்க விரும்புவார்களோ என்னவோ!!

தொடர்பான குறிப்புகள்:-
*1ஈழத்து இலக்கியம் குறித்த மற்றவரின் ‘புறக்கணிப்பை’ப் பேசுகிற ஈழத்தவர்கள் மலையக/கிழக்குப் பகுதி எனத் தம் கைக்கு வராத வாழ்க்கை/இலக்கியங்கள் குறித்த புறக்கணிப்பை நெடுங் காலம் செய்து வருகிறார்கள்.

*3பார்க்கிறபோது, சிவரமணி முதலாய ஈழத்துக் கவிஞைகளில் ‘சிறப்பாக எழுதிய’ ஒரு தலைமுறைதான் உண்டேயொழிய, அவர்களில் தனி நபர்களாய் பெரியளவு எண்ணிக்கையில் எழுதிய அல்லது தமது படைப்பாற்றலைப் பலவிதமான பரிசோதனைகளுக்குள் உட்படுத்திய படைப்பாளிகள் இல்லை. ஈழத்துக் கவிஞன்கள் போல பல நூறு கவிதைகளை அவர்களில் ஒருவரும் எழுதவும் இல்லை (சிவரமணியைவிட பல மடங்கில் உயிருடன் இருக்கிற ஊர்வசி போன்றவர்கள் எழுதவில்லை!).

*2சிலர் எழுதுவதுபோல, கு.ரேவதி சர்ச்சைகளால் அறியப்பட்டவர் என்பது தோன்றியதில்லை; முலைகள் க.தொகுப்பின் சர்ச்சைகளிற்கு முன்னாலேயே பூனையைப் போல் அலையும் வெளிச்சம் போன்ற நூல்களை நன்கு வாசிக்கிற நண்பர்கள் பிரேரிக்க கேட்டதுண்டு. இந் நேர்காணலிலும் – தனது கருத்துநிலைகளை தெளிவாக முன்வைத்து தொடர்ந்து உரையாடுகிற என்பதே- கவருகிற அம்சமாயிருக்கிறது.
தன்னை முன்நிறுத்திற, அதேநேரம் கவனத்திற்குரிய படைப்பாளராகவே அவர் தெரிகிறார்.

*4குறித்த (பெப். 2006) தீராநதியில் பா.செயப்பிரகாசம் “கு.ரேவதி என்ற மனுஷி பெண் குலத்தின் குறியீடு” என எழுதியிருந்தார்; அவரைக் குறித்த எஸ்.ரா.வின் -பெயரின் கீழ் வந்த!?- திரைப்பட வசனம், முழுக் குலத்தையும் அவமதித்த ஒன்றாகக் குறியீடாக்கப்படுவது பரிதாபகரமாகத் தெரிந்தது.

தீராநதி அடுத்த (மார்ச்) இதழ், குறித்த பேட்டிக்கான வினைகள், எதிர்வினைகளுடன் வந்திருக்கிற போதும் இப் பேட்டியில் முக்கியமாய் தெரிந்தது: இதுவரைகாலமும் “பட்டியலிடும்” தகுதி பெற்று ஆண்களே இருந்தார்கள்; பெண்கள் “சக ஆண் கவிஞர்களது எழுத்தைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்” என்ற அற்புதமான கேள்வியால் ஆசீர்வதிக்கப் படவில்லை. அனேகமாய் “நீங்கள் பெண்/பெண்ணிய எழுத்துக்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்” என்பது மட்டுமே கேட்கப்பட்டது – ஏதோ (சக) எழுத்தாளன்கள் எல்லாம் அற்முதமான சாதனைகளைச் செய்து கிழிப்பவர்கள் போல! அதிலும் தன்முனைப்பான, ஈகோ மிகு எழுதுகிற ஆண்களை, அவ் நடவடிக்கைகளை வித்துவ கர்வம் என்றும் என்னென்னவோ சொல்லி அவற்றில் தொங்கவில்லையா?
அப்படியொரு மேதாவித்தனமான தன்முனைப்பானவர்கள் பெண்களில் அவதரிப்பதும் நல்லதே.
ஆண்கள் விமர்சனங்களை எதிர்கொள்கிற விதம் எல்லாம் கு.ரேவதி மற்றும் மாலதி மைத்ரி போன்றவர்களிடம் தெரிகிறது. அந்தத் தோரணை ‘பெண்களிடம் இருப்பதால் ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும்’ என்கிற கடப்பாடு இல்லாததால், அதை அறிந்தபடியே அவர்களை எதிர்கொள்வது முடியுமாய் இருக்கிறது. அதே நேரம் குட்டி ரேவதியினது கருத்துக்கள் சர்ச்சைகளை வேண்டுவனவாகவும் சர்ச்சைகளால் அறியப்பட்டவர் என்பதிலுள்ள இரு பாலிற்குமான பாகுபாட்டையும் காண முடிகிறது.
—0—-

குட்டி ரேவதி:

  • சிபி.கொம் 2004? நேர்காணல்
  • பெப்ரவரி 2006 –தீராநதி நேர்காணல்
  • Categories: இதழியல்

    மூன்றாவது மனிதனின்…

    December 29, 2005 4 comments

    ஆக்கபூர்வமான முயற்சிக்கு ஆதரவு தாருங்கள்!

    நீண்டகால இடைவெளியின் பின், மீளவும் “மூன்றாவது மனிதன்” சஞ்சிகையை வெளிக்கொணர உத்தேசித்துள்ளோம்!

    ஈழத்து தமிழ் கலை இலக்கிய சமூகத் தளங்களில், அக்கறைக்குரிய பல்வேறு விடயங்களைப்பற்றி உரையாடுவதற்கான களம் இன்மைபற்றிய கவலையை நமது தமிழ்ச் சூழலில் அக்கறையுள்ள சக்திகளிடமிருந்து பல்வேறு தடவைகள் கேட்கக்கூடியதாக உள்ளது. இத்தகைய கவலையும் நிலைமையும், தனிமனிதர்களுடைய அங்கலாய்ப்பு மட்டுமன்று, ஒட்டுமொத்த ஈழத்தமிழ் இலக்கியத்தின் பின்னடைவு என்றே கொள்ளப்பட வேண்டியுள்ளது.

    கலை இலக்கிய நண்பர்களுடனான உரையாடலின் பின், மூன்றாவது மனிதனை வெளிக்கொண்டு வருவதற்கான ஆரம்ப முயற்சிகள் தொடங்கப்பட்டுள்ளன. எதிர்வரும் பெப்ரவரி மாதத்திலிருந்து மாத இதழாக வெளிவரவுள்ளது. ஒரு சிற்றிலக்கிய ஏட்டின் உயிர்வாழ்வும், அதன் காத்திரமும் அதன் பேசுபொருளிலேயே (படைப்புகள்) தங்கி உள்ளது என்பதை நாமறிவோம்!

    படைப்பாளிகள், திறனாய்வாளர்கள், பத்தி எழுத்தாளர்கள், அக்கறை கொண்ட வாசகர்களின் ஒருமித்த பங்களிப்பே, நமது முயற்சியை சாத்தியப்படுத்தும். தொடர்ச்சியான உரையாடலும், விரைவான பிரசுர வருகையும் இன்று அவசியமாகி உள்ளது.

    படைப்புகளை, கருத்துக்களை எமக்கு ஜனவரி 10ம் திகதிக்கு முன் தந்துதவுமாறு கேட்டுக் கொள்கிறோம். மேலதிக விபரங்களுக்கும் தொடர்புகளுக்கும் கீழ்வரும் குறிப்பு தங்களுக்குதவும்!

    617, Awisawella Road,

    Wellampitiya – Sri Lanka.

    Tel: 077 3131627

    Email: http://www.blogger.com/thirdmanpublication@yahoo.com

    நன்றி: ஊடறு

    ———————————————————————————————-
    லங்கையிலிருந்து வந்த காத்திரமான கலை-இலக்கிய (அரசியல்) சஞ்சிகை என்றவகையில் இதன் மீள்வருகை மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. இலங்கையிலுள்ள சிங்கள, தமிழ், முஸ்லிம், ஏனைய தேசீய இனப்பிரிவுகளுள் மூன்றாவதாக உள்ள இனத்தினைக் குறிப்பதான “மூன்றாவது மனிதன்” என்ற அடையாளப் பெயரில்/குரலில் கொழும்பிலிருந்து வெளிவந்தது.
    ஒவ்வொருமுறையும் மூ.ம. படிக்கக் கிடைக்கிறபோது, மூன்றாவது மனிதன்(இற்கு மட்டும்)தானா எனக் கேட்டுக்கொள்வதுண்டு.. ஒரு சமூகத்தில் அந்நியப்பட்டிருக்கிற எல்லாவகையான மூன்றாம் மனிதர்களிற்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒன்றே இது. அந்த வகையில வன்னியிலிருந்தோ மட்டக்களப்பிலிருந்தோ எழுதுகிற எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை, அங்கிருந்தெழுதுகிற புதிய எழுத்தாளர்களை அனேகமாக மூன்றாவது மனிதனூடாகவே (எனக்குப்) படிக்கக் கிடைத்தது.

    ஈழத்தின் முக்கிய படைப்பாளிகளுடைய நேர்காணல்கள், விவாதங்கள் என கனதியான உள்ளடக்கங்களுடன், பௌசரை ஆசிரியராய்க் கொண்டு கொழும்பிலிருந்து வெளிவருகிற “மூன்றாவது மனிதன்” புலம்பெயர் எழுத்தாளர்களை விட ஈழத்திலிருந்து வருகிற படைப்புகளையே முன்னிலைப்படுத்துவது குறிப்பிடப்படவேண்டிய அம்சம்.
    வுழமையான இலக்கிய சஞ்சிகைகளிற்குரிய ‘இயல்பாய்’ தனிநபர்களது இயலுமைகளுக்குள்ளாலேயே அவை வெளிவரவேண்டி இருப்பதாலும், பொறுப்பீனங்களாலும் இதழ்கள் வெளிவருவதும் இடையில் நின்றுவிடுவதுமே இயல்பாக இருக்கிறது.
    “மூன்றாவது மனிதன்” – ஈழத்து இலக்கியத்தில் ஆர்வமுடைய இந்திய மற்றும் புலம்பெயர்ந்த தமிழ் இலக்கிய ஆர்வலர்கள், தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டியதொரு குரல்.
    ———————————————————————————————-

    பயம்

    October 12, 2005 21 comments

    (ரோசாவசந்தின் பதவிற்கெழுதிய பின்னூட்டம், நீளங் கருதி இங்கே உள்ளிடுகிறென்).

    ம்மிடையே மார்க்சியர்கள்/இடது/முற்போக்காளர்கள் என தம்மைக் குறிப்பிட்டுக்கொள்பவர்கள் பலரும் தாங்கள் அப்படி ஒரு பட்டத்தைத் தமக்கு தந்திருப்பதாலேயே பெண்களது பிரச்சினை குறித்து, பிற தம்மால் ‘அனுபவித்தறிய’ இயலாத மனிதர்களின் பிரச்சினைகுறித்து ‘புரிந்துகொண்டேன் பேர்வழிகள்’ என (ஒரு –ஐயும் புரியாமல்) இருப்பதைக் காணலாம். இது புதிய ஒன்று அல்ல.
    இங்கே குஷ்பு சார்ந்த, பதிவுகள் படித்தபோது, “நாங்கள் இன்னஇன்ன இயர்களாக (மார்ச்சியர், பெரியாரிய, வட் எவர்!) இருப்பதால், படுபிற்போக்குத்தனமாக கருத்துக்களை காவுபவர்களாக இருக்கமாட்டோம்” எனகிற அசாத்திய நம்பிக்கையை அவதானிக்கக்கூடியதாக இருந்தது.
    இங்கே, ஒரு கட்சியாய் குறிப்பிட்ட கொள்கைகளின் கீழ் இணைந்திருக்கிறபோது, தனிநபர்களின் ‘உயரிய’ சிந்தனைகள் அடிபட்டுபோய்விடும்; ஆனா இங்க வந்து வலைப்பதியிற கட்சி சாராத அக் கொள்கைகள்சார் தனிநபர்கள், தான் இன்னஇயன் என என்ன யம்பிங் விட்டாலும், அது முடிய, என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதே பொருட்டு என்பதை அடிக்கடி நினைவுபடுத்தவேண்டி இருக்கிறது.

    திண்ணையில் படைக்கப்படுகிற சின்னக்கருப்பன் போன்றவர்களது பிற்போக்குத்தனங்களைவிட —அறிவியல்,நவீன இலக்கியம் என பரிச்சயமுடைய நபர்களின் மரபான பயத்தை (அதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை) த்தான் மிக ஆச்சரியமாகப் பார்க்க முடிகிறது.

    குஷ்புவினது பேட்டியைப் பார்த்து ‘இளம் யுவதிகள்’ (இளைஞர்கள அல்ல!) , ‘கெட்டு’ப்போய்விடுவார்கள் என்றும், குஸ்பு (திருமணத்திற்கு முன்பு வைத்திருக்கிறபோது) உரிய தற்காப்புகளுடன் உறவு வைத்துக்கொள்ள சொன்னதற்கு, ‘செய்த (செக்ஸ்) தவறிற்கான பின்விளைவை’ அனுபவிக்கத்தானே வேணும் என்கிறரீதியில் சொன்னது தனியே டோண்டு ராகவன் போன்றவர்கள் அல்ல. In fact, டோண்டு ராகவன் – அவர் நிச்சயம் அப்படிச் சொல்ல மாட்டார்! வேதங்களில் உள்ள பெண்ணடிமைத்தனத்தைப் பேச மாட்டாரே தவிர பெண்கள் குறித்து அவர் வைத்திருக்கிற கருத்துக்கள் இங்கே/எங்கேயும் எழுதுகிற பல ‘சிவப்புக்கட்சி/பெரியார்’ சார்பு அறிவியலாளர்களை விட உயர்ந்ததே. அதை ‘அவர்’ சொல்வதால் ‘சந்தேகத்துடனும்’ ‘நேர்மையற்ற’தாகவும் ‘சந்தர்ப்பவசமான’தாகவும் பார்க்க விழைகிற பலருக்கு தமது பின்னோக்கிய, மரபார்ந்த பயத்தை, ஒத்துக்கொள்ளும் நேர்மை கிடையாது.
    பிற்போக்கான மற்றவர்களைப் பார்த்து ‘சிரிப்பு வருகிறது’ என்று அத்தகையவர்களது நகைச்சுவையுணர்வில் புளகாங்கிதமும் தவறாது அடைந்து போகிறவர்கள், தம்மை மறுபரிசீலனை செய்யத் தயராய் இருக்க வேண்டும். அது இல்லாதவர்கள் பலராகத்தான் அறிவுத்துறை ஆண்கள் எங்கயும் இருக்கிறார்கள்.
    குஷ்பு வின் ‘அதீதமான’ கோபத்தையும் ‘அதிகமாகக் கூவியதை’யும் இந்த ‘அரசியல்’இற்கான காரணத்தைக்கூறி ”பெண்களே நீங்கள் இதை உங்களுக்கெதிரானதாக நினைக்கக்கூடாது” என்பவர்கள், பயத்துடன் பதிவுகளிற்கு மேல பதிவும் -குஷ்பு சொன்னதைப் படிக்க முன்னரேயே- , பத்திரிகைகளில் பரப்புரையும் செய்பவர்கள் அவர்களை ஒத்த ஆட்களே. எதற்காக பெண்கள் இதை ஒரு அரசியலென புரிந்துகொள்ளவேண்டும். தம்மை அவமதிக்கிற, உள்ளடக்காத ஒரு சாமானை அவர்கள் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும்?

    இந்தியா டுடெயில், குஷ்பு சொன்னதில் எதில் எதில் முரண்படுகிறார்கள் எல்லாரும்? குஷ்பு சொன்ன என்ன விடயம் “பிரச்சினைக்குரியது” “முரண்பாடானது” என்பதை வெளிநாட்டிலிருக்கிற முற்போக்காளர்கள் -குஷ்புவின் அந்த ஒரு பக்கக் கட்டுரையிலிருந்து மேற்கோள் காட்டி- விளக்கிக் கூறலாம். அந்த ஒருபக்க விளம்பலில் இருந்து எடுத்துப் போடுவது சிரமமான காரியங் கிடையாது. அதை செய்தால் உங்களது பயங்களின் நிலவரம் எந்த மட்டில இருக்கிறதென்பது தெரிய வரலாம்.

    குஷ்பு சொன்னதைப் படிக்காமலே ஒவ்வருவரும் எழுதிய கருத்துக்கள் + குஷ்புவினது அந்த சிறு கட்டுரையில், பாலியல் சுதந்திரம் போன்றன எங்கே பேசப்பட்டன என்பதையும் யோசிக்கிறேன்.
    “இந்தியா டுடெயில் இப்படிச் சொல்லுகிறவர் தன்னை விபச்சாரி என்றதற்கு முதல் ஏன் கூவினார்” என்றும் சிலர் திருவாய் மலர்ந்திருக்கிறார்கள். ‘விழுந்தடித்துக்கொண்டு’ பதிவதில் என்ன சொல்கிறார்கள் என்று அவர்களுக்கு புரிகிறதா என்ன?!

    குஸ்பு என்ன பெண்ணிலைவாதியா, அவர் ஏதும் செய்திருக்கிறாரா, என்கிறரீதியில் கேடகிறாகள்.

    செக்ஸ் பற்றிக் கருத்து சொல்ல குஸ்பு ஏன் பெண்ணிலைவாதியாய் இருக்கவேண்டும்? அவர் குங்குமம், தாலி, மெட்டி போட்டிருந்தா என்ன? – தெரியவில்லை.

    //படித்தவர்கள் தாங்கள் திருமணம் செய்யப் போகும் பெண்ணின் ‘கன்னித்தன்மை’ பற்றிக் கவலைப்பட மாட்டார்கள்//

    கட்டுரையிலிருந்து இந்த வரி (கட்டுரையிலில்லாத பல வரிகளைப்போலவே)நிறைய அர்த்தங்களைப் பலருக்கும் தந்துவிட்டது, நியோ என்பவர் எழுதிறார்:

    1. * படித்தவர்கள் தாங்கள் திருமணம் செய்யப் போகும் பெண்ணின் ‘கன்னித்தன்மை’ பற்றிக் கவலைப்பட மாட்டார்கள்
    HUHHHHH!!!!!! இந்த வாசகத்திலே இருக்கிற sweeping nature எத்தனை விசயங்களை பிறழ முன்மொழிகிறது என்று சொல்லத் தேவையில்லை!
    2. * இப்பொதெல்லாம் pre-marital sex கொள்லாத பெண்கள் இருக்கிறார்களா என்ன?
    jeez! What the *%%&%^

    யார் இவருக்கு இந்த அதிகாரமளித்தது – சமூகம் பற்றிய தன் கருத்தை இத்தனை பொறுப்பில்லாமல் சொல்வதற்கு?
    இதுதான் என்னுடைய எதிர்வினை! அதாவது இந்த வார்த்தைகளை குஷ்பூ இதே விதமாகச் சொல்லியிருக்கும் பட்சத்தில்.

    ————————————————————————–
    இதில பொறுப்பில்லாத தனம் என்ன இருக்கு? குஸ்பு எதே விதமாய் சொன்னார் என்பதே படிக்காமல், அப்படிக் கேள்விப்பட்ட உடனேயே ஒரு ஆண் பதறிப்போய் (அந்தத் தனது பதறலை ஒத்துக்கொள்ளாமல், அதை ‘சமூகம்’ பற்றிய கூற்றாக திரித்து), தன் பெண்களைப் பற்றி பயம் கொள்கிற ஒரு சமூகம் இல்லாதுபோனால் அத்தகைய வாசகங்களில் இருக்கிற sweeping nature இற்கு என்ன ஆகும்?
    “திருமணத்திற்கு முன்னால் உறவு கொள்ளாத பெண்கள் இருக்கிறார்களா என்ன” என்கிற கேள்வி குறித்த மேற்குறிப்பிட்ட எதிர்வினை, கற்பு என்கிற கருத்துருவாக்கத்தை இழக்க விரும்பாத ஒரு சமூக ஆண் தனிநபர(ர்கள)து குரலன்றி வேறென்ன? இங்கே இந்த விசயத்திற்கு துள்ள வேண்டிய அவசியம் என்ன? பெண்கள் pre-marital sex கொள்லாதவர்கள், இருக்கலாம், இல்லாமலிருக்கலாம், குஸ்பு, அதை இப்படிச் சொன்னால், அதனால் என்ன அழிந்துவிடும்?
    உண்மையில் இவர் தனது கவலை சமூகத்தைப் பற்றி குஸ்பு சொல்கிற கருத்தென நம்புகிறார்.

    தொடர்ந்தும் சப்பைக்கட்டுக்கட்டிக்கொண்டிருக்க இவர்களுக்கு, -பயம் போன்றே-ஆண் என்கிற தனது இன/சாதி என்கிற அரசியற் காரணங்கள் இருக்கலாம். இங்கே குஷ்புவை அழ அழ மன்னிப்புக்கேட்கச் செய்த ஆதிக்க செயலை தங்கர்பச்சன் மன்னிப்புக் கேட்டதுபோல ஒன்று என நினைப்வர்கள் அதைத்தான் தெரிவிக்கிறார்கள்.. (இதில் ‘குஸ்பு மன்னிப்புக்கேட்டது தப்பு’; தன்ர கருத்தில ஸ்றோங்கா நின்றிருக்கணும் எனவெழுதுகிறவர்களையும் குறிப்பிடவேண்டும்.).

    இந்த மாதிரி சந்தர்ப்பங்களில் எல்லாம் நவீன ‘அறிவூட்டப்பட்ட’ மூளையையுடையவர்களது பிற்போக்கு வாதங்களை சகித்துக்கொள்ளும்தன்மையை வளர்த்துகொள்ள முயலவேண்டி இருக்கிறது. இல்லாவிட்டால் பெண்களை தாம் இழிவாக்கி வைத்திருக்கிற சொல்லாடல்களால், தமது இழிவெண்ணங்களைக் கொட்டித் திட்டுபவர்களிடம் எல்லாம் ‘அரசியல் ரீதியாக’ மிகச் சரியாகவும், பொறுப்புடனும் பேசும் தன்மையை வளர்த்துக்கொள்ள இயலாது. (இது குறித்து குழலி ஒரு பதிவு போடலாம்; முற்போக்கான பெண்கள் எவ்வளவு கூவலாம், சாதாரண பெண்கள், ‘குடும்ப’ பெண்கள், நடிகைகள், இதர தொழில் வர்க்கப்பெண்கள் எவ்வளவு இத்தியாதி என ) …

    கற்பு பற்றி ‘வெளிப்படையாய்’ பயப்படுகிற பிற்போக்குவாதிகளையும்
    மறைமுகமாய் அதை வைத்திருக்க விரும்பிற முற்போக்குஇயங்களைக் காவுகிற பிற்போக்குவாதிகளுமான ஆண்கள்,
    அவர்களது அரசியல் தலைவர்கள், கொண்ட ஒரு சமூகத்தில் “காலாவதியாகும் கற்பு” என்றொரு தலைப்பில்,
    அவங்ககளைப் போன்ற ஒரு ஆளை,
    அவங்களுடைய அரசியல் கட்சியை/ அவங்களுடைய சாதியைச் சேர்ந்த ஆணை
    நாலுபேருக்கு முன்னால மன்னிப்புக் கேட்கச் செய்தவள், “விபச்சாரி” என்று உன்ர அம்மாட்ட போய் சொல்லு என்றவள், பெண், அதுவும் (இயக்குநர்கள் டிஸ்கஸன் என்ற பெயரில் நடப்பது உலகிற்கே தெரியும் என்கிற ‘புரிதலுக்குரிய’)
    ஒரு ‘நடிகை’ எழுதினது பெரும் பிரச்சினையே.. (என்ன எழுதினார் என்பதை முழுமையாப் படிக்காவிட்டாலுங் கூட!!!!!!)

    பாப்லோ நெரூதா: ஒரு நூற்றாண்டுத் துரோகம்

    July 15, 2005 8 comments

    யிர்மை (பிப்ரவரி 2005) ‘பாப்லோ நெருதாவின் துரோகம்’ என்கிற கட்டுரையில் யமுனா ராஜேந்திரன் எழுதுகிறார்:

    பாப்லோ நெருதா நூற்றாண்டின் போது நெருதாவின் மீது வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள், அனைத்துவகையான மார்க்சியர்களின் மீதும் காலம் காலமாக வைக்கப்பட்டு வரும் இருநிலை விமர்சனங்கள்தான். முதல் விமர்சனம் நெருதா பல பெண்களோடு உறவு கொண்டு பிற்பாடு அவர்களை நிராகரித்தார், அவர்களுக்குத் துரோகம் செய்தார் என்பதும், பாலியல் ரீதியில் அவர் பல பெண்களக் கடாசினார், என்பதாகவும் இருக்கிறது. … பாலியல் குற்றச்சாட்டுக்களுக்கு கார்ல் மாரக்ஸ், சே குவேரா, ஸார்த்தர், மாவோ என எவரும் தப்பவில்ல. இவ்வகையில் மிகவிரிவாக ஆவணப்படுத்தப்பட்ட ஒரு கலைஞரது வாழ்வு பாப்லோ பிச்காசோவினுடயதாகும். பாப்லே பிச்சாசோவோடு உறவு கொண்டிருந்த பற்பல பெண்களின் புத்தகங்கள் தற்போது வெளியாகிவிட்டது. …ஆனால் பாப்லோ நெருதாவோடு உறவு கொண்டிருந்த பெண்களால் எழதப்பப்பட்ட அப்படியான நூல்கள் எதுவும் இன்னும் வெளியாகவில்லை. நெருதாவுக்கும் பிக்காஸோவுக்கும் பல வகைகளில் ஒற்றமையுண்டு. தம்மோடு உறவு கொண்டிருந்த பெண்கள் குறித்து தமது படைப்புகளில் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட்டவர்கள் அவர்கள். பெண்களின் மீதான தமது தீராத வேட்கையை வெளிப்படையாக முன்வைத்தவர்கள் அவர்கள். …முதல் மனவியரை அடுத்து அவரோடு உறவு கொண்டவர்கள் அனைவரும், இவர்களது முதல் மனைவியர் குறித்தும் இவர்கள பல பெண்களுடனான தொடர்பு குறித்தும் அறிந்தவர்கள்தான். அதனைத் தெரிந்து கொண்டே இவர்கள் தம்மை இந்த ஆளுமைகளோடு பிணைத்துக் கொள்கிறார்கள். வயது ரீதியில் ஒப்பிடுகிறபோது சமூக அங்கீகாரம், புகழ் போன்றவற்றறோடு, பற்பல அரசியல் சமூகக் காரணங்களாலேயே இத்தகைய மனிதர்களோடு வாழ அப்பெண்கள் தம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். இத்தகைய சூழலில் சம்பந்தப்பட்ட ஆணின் மீது மட்டுமே கடுமையான விமர்சனங்கள முன்வைப்பதிலுள்ள பிரச்சினைகள் மிகவும் சிக்கலானவை. பிரச்சினையின் ஒரு பக்கம் மட்டுமே மிகைப்படுத்துப்படும் ஆபத்தும் இதில் உள்ளது.

    தஸ்லிமா நஸ்ருதின், ஃப்ரீடா உள்ளடங்கலாகப் பல பெண்ணியப் பிரதிகளை தமிழில் கொண்டந்தவர்களில் ஒருவரான திருவாளர் யமுனா ராஜேந்திரன் இவ்வளவு சுத்தி வளைத்து பலப் பல குறிப்பிடல்களூடாக இங்கே எழுதுகிற வரிகளின் சாரம் இதுதான்:

    “பெண்களும் தெரிந்து/விரும்பித்தான் அவரிடம் போனார்கள். அவர்களை விட்டுவிட்டு அவரை மட்டும் குற்றம் கூறுவது பிழை.”

    தமிழ் இலக்கிய உலக கர்த்தாக்களே! இத்தகையதொரு ‘அபிப்பிராயதை’க் கூற ஒரு மார்க்சியர்தானா வரவேண்டும்? எத்தகைய வரலாற்றுத் தரவுகளுடன் குறிப்பிடப்பட்டாலும் இத்தகைய தொனிகளில் இருக்கிற ஆதிக்க சிந்தனையை மூடி மறைக்க முடிவதில்லை. இதே வசனத்தை முன்வைத்துத்தான் ‘கண்ணன்கள்-கவிஞன்கள்-நித்தியகாதலன்கள்’ எழுத ஆரம்பித்து, அதற்காக அவ்வப்போது எழுதி வைத்த குறிப்புகள் என் கண்ணுக்கே தூர்ந்து, அந்நியமாகி, கொடுமை செய்யத் தொடங்க தள்ளிப்போட்டிருந்தேன். இப்போதுவரையில், நசுங்கி நசுங்கி நம் காலத்தின் ‘சொல்லப்பட்ட’ முற்போக்காளர்கள் கூறுகிற கருத்துக்களை/கூத்துக்களைக் கேட்டால் வட்டக் கிணற்றில் (கிணறு வட்டம்தானே!) தேங்காயை உடைப்பதுபோல மண்டையை உடைத்து சிதறடிக்கவேண்டும்போல இருக்கிறது.

    1980களின் இடையில் ஈழத்திலிருந்து விடைபெற்றுப்போன புலம்பெயர்ந்தவர்களும், தமிழ்நாட்டு இலக்கியவாதிகளும் the good old days இல் வாழ்பவர்களாக, பா.நெருடா முதல் எந்த திருவுருவையும் சிறிது விமர்சித்தாலும் அனுங்கிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஒரு நூற்றாண்டிற்குப் பிறகும் அவரைப் பற்றி சிறு மறுப்பும் பலத்த உணர்ச்சிவசப்படல்களை உருவாக்குகிறது. இதில், தாம் காவுகிற உன்னதங்களை குறித்து சிறு களங்கமும் வேண்டாத –மறுபரிசீலனைக்கு தயாரில்லாத- ஒரு மரபு மனமே வெளிப்படுகிறது. பெண்கள் மற்றும் ஏனைய சிறுபான்மையினர் குறித்த தமது பயங்களை அடிப்படைவாதிகள்/மரபுவாதிகள் மதங்களால் பாதுகாத்துக்கொள்வதுபோலவே இத்தகையவர்களும். அதற்கு சிவப்பு முலாம் பூசிவிட்டால் எல்லா ஆதிக்கத்தனங்களையும் நியாயப்படுத்துவதற்கான தகுதி தமக்கு வந்துவிடுகிறதென நினைத்துக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் இவர்களது இத்தகைய நடவடிக்கையானது மீளமீள அவர்களது அச்சப்படும் மரபுமனத்தையே அம்பலப்படுத்துகிறது. மக்களுக்கான அரசியல் தத்துவம் எதுவென்றாலும் சிறுபான்மையினரின் நலனிலிருந்து தன்னை மறுபரிசீலனை செய்ய அது தயாராக இருக்க வேண்டும். அதுவே மாற்றத்திற்கான/மாற்றத்தை வேண்டிற பண்பு. அல்லாதுவிடில் அதுவே கடுமையான விமர்சனத்துக்குமுரியது. `காலம்காலமாக’ யாரோ ஒரு பக்கத்தை யாரோ ஒரு பக்கம் பயன்படுத்தி வருவதற்காக யாரும் உண்மையை பேசாமல் விடுவதில்லை; அதை மூடி மறைத்து, ‘அவள்கள் மட்டும் என்ன யோக்கியம்’ என பதின்பருவ ஆண்களது மனோபாவத்தோடு உண்மையை அணுகுவதில்லை. அப்படி செய்தபடி, மிகவும் அறிவார்த்தமான விவாதத்தை நடத்திக்கொண்டிருப்பதாக மனப்பால் குடிப்பதில்லை. வரலாற்றில் எந்த கொம்பரும் விமர்சனங்களிற்கு அப்பாற்பட்டவன்(ள்) இல்லை என்பதை ய.ரா. இற்கு புதிதாக சொல்ல வேண்டியதுமில்லை.

    இந்தக் கட்டுரையில், தான் சார்ந்த ஒரு மனிதரை ‘நியாயப்படுத்தும்’ பொருட்டு, தன்னை நன்கு அம்பலப்படுத்திக்கொண்டுள்ளார் திரு.யமுனா ராஜேந்திரன். அவர் மேலும் எழுதுகிறார்:
    இலத்தீனமெரிக்க கலாச்சாரத்திலும், மேற்கத்தியக் கலாச்சாரத்திலும் ஆண் பெண் உறவு தொடர்பான பார்வை என்பது கிழக்கத்திய சமூகங்களின் பார்வை போன்றதல்ல. ஸார்த்தர் எனும் எழுத்தாளரதும் ரிவரோ எனும் ஓவியரதும், வாழ்வை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டால், திருமணம் மீறிய நிறைய உறவுகளை அவர்கள் கொண்டிருந்தார்கள். இவர்களோடு சமகாலத்தில் வாழ்ந்த ஸீமன் தீ பூவாவும் பிரைடா கோலாவும் அதேகாலத்தில் பற்பல ஆண்பால் உறவுகளை மேற்கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். ஒருவனுக்கு ஒருத்தி, துரோகம், திருமணம் போன்ற கருத்தாக்கங்கள் இவர்களது வாழ்வில் எந்தவிதமன புனித அர்த்தமும் பெறுவதில்லை. இன்று இவ்வகையிலான விவாதங்களை கத்தோலிக்கக் கிறித்தவக் கருத்தியல் ஆதிக்கத்துக்குள்பட்ட அமெரிக்க இலக்கியவாதிகளும், பழமைவாதக் கருத்துருவப் பாதிப்பு அதிகமுமள்ள பிரித்தானிய இலக்கிய விமர்சகர்களுமே முன்னிலைப்படுத்கிறார்கள். வைதீக இந்திய மரபுகளில் ஊறிப்போனவர்களாக இருக்கும் இந்திய எழுத்தாளர்களும் இவ்வகையிலேயே இந்தப் பிரச்சினைகளை முன்வைக்கிறார்கள். பாப்லோ பிகாஸோ போலவே, பாப்லோ நெருதா குறித்த பெண்நிலைவாத வாசிப்புகளும் அவரது கலைஆளுமையில் எந்தவிதமான புதிய வெளிச்சத்தையும் பாய்ச்சிவிடப் போவதில்லை. இரட்டை நிலைப்பாடும், சுரண்டலும், சுயநலமும் கொண்டவர்களாக ஆண்கள் மட்டுமே இல்ல. பிராங்காய்ஸ் ஜில்லெட்டினதும் பிரைடா கோலாவினதும் ஸீமன் தி புவாவின் வாழ்வுண்மைகளும் இதனையே தெளிவுபடுத்கின்றன. பாப்லோ பிக்காஸோவையும் நெருதாவையும் மார்க்ஸைப் போல, குவேராவைப் போல மனிதர்களாக விட்டுவிடுவதே நல்லது.

    ய. ராஜேந்திரனின் விருப்பம் எதுவெனப் புரிகிறது. ‘இரட்டை நிலைப்பாடும் சுரண்டலும் சுயநலமும் கொண்டவர்களாக ஆண்கள் மட்டுமே இல்லை’ என்பதும் உடன்பாடானதே. ஆனால் இவையூடாக ய.ராஜேந்திரன் நிலைநாட்டியுள்ள ‘உண்மை’தான் முக்கியமானது. அதிலும், இலத்தீனமெரிக்க/மேற்கத்தியக் கலாச்சாரங் குறித்த இவரது பார்வை புல்லரிக்கிறது. இலத்தீனமெரிக்கர்களதும் மேற்கத்தயர்களதும் ஆண் பெண் உறவு தொடர்பான ‘பார்வை’ நம்மிலும் வேறு என்பதற்காக, ‘அவர்களை’ துரோகங்கள் ‘அவ்வளவாய்’ப் பாதிக்காது என நிறுவுவது அக் கலாச்சாரங்கள் பற்றிய புரிதல் இன்மையால்தான். அப்படியான ‘பரந்த கலாச்சாரத்தவர்’ என்றால் அவர்களிடம் ஷோப் ஒப்பறாக்களும் துரோக கவிதைகளும் இல்லவே இல்லையா?
    கட்டிறுக்கமான, பாலியல்ரீதியாக ஒடுக்குகிற சமூகமாக இல்லையென்றால், துரோகங்கள் எமக்குப் போல ‘எந்த ஒரு புனித அர்த்தமும் பெறாததால்’ அதை இலகுவாக எடுப்பர் என அர்த்தங் கொள்ளலாமா?
    திருமணம் என்கிற உறவும் காதல் என்கிற பன்ரஷியும் அந்த சமூகங்களில் இல்லையா? (சரி/தவறு விவாதங்களிற்கு அப்பால்) அறங்கள் அற்ற மனிதர்களா அவர்கள்?
    பல பெண்களை/ஆண்களைக் கூடிய ஃபிரீடாவால் தீகோ தன் சகோதரியைப் புணர்ந்ததை –அந்த துரோகத்தை- இலகுவாக எடுத்துக்கொள்ள முடிந்ததா, எந்த புனித/அறத்தினதும் தலையீடும் இன்றி???? நெஞ்சிலறைந்த வலியின்றியா அவள் அதை எதிர்கொண்டாள்?

    ஃபிரீடா பற்றி மொழிபெயர்த்தவர் மொழியை மட்டும் பெயர்த்ததால் வந்த புரிதல் இது. அதனாற்தான் ‘ஃபீரீடாவிற்கும் சிமோனிற்கும் பிற உறவுகள் இருந்தன ஆகவே…’ என வாதாடுகிறார். ஆனால் பாலியல் குறித்து ‘அவர்களிடம்’ குறுகிய எண்ணமில்லை ‘பரந்தது’ என்பதன் அர்த்தம்: அவர்கள் ‘பாய்ஸ்’ படம்போன்ற ‘வெளிப்படையான’ நடவடிக்கைகளில் அதிர்ந்தும் ‘திருடா திருடி’ வகையறாக்களை இயல்பாக எடுத்துக்கொள்வதுமான ‘பாசாங்கை’ விரும்புகிறவர்கள் இல்லை என்பதே. எமது நாடுகளது போல பாலியல் குறித்த இறுக்கம் இல்லை, திருமணம் வரையில் (அனேகமாக பெண்கள்) தமது பாலியல் தேவையை ஒடுக்கிற நிலைமை இல்லை என்பதே பொருள். ஆனால் அவற்றுக்கெல்லாம் எனது கணவன்/மனைவி இன்னொரு ஆ/பெண்ணைப் புணரலாம் துரோகிக்கலாம் என்றர்த்தமல்ல. குடும்பம், திருமணம் போன்ற நிறுவனங்கள் உள்ள எந்த கலாசாரங்களிலும் ஒரு ஆண் ஒரு பெண் என்கிற கருத்தாக்கம் மாறப் போவதில்லை. ய.ரா எடுத்துக் காட்டுகிற ‘பெண்ணீயவாதி’யான சிமோன்கூட பின்னர் சார்ற்ரேபோல ‘இலக்கங்களில்’ ஆர்வமற்றுப் போய்விடுவதையும், ‘உடமை’ உணர்ச்சி என்பது வரிக்குவரி தொனிக்க நெல்சனென்கிற அமெரிக்கக் காதலனிற்கு எழுதிய கடிதங்களும் என்ன சொல்கின்றன?
    மனித உடல் சார்ந்த சிக்கல்களை கலாச்சாரங்களுள் ஒதுக்கி ய.ரா தன்னுடைய கருத்தை, தன்னுடைய கருத்து வழி மனிதனை ‘நியாயப்படுத்த’ இவ்வளவு மெனக்கெட்டால் குறுகிய, தனது மத, இன அடையாளத்தை விட்டுவராத சனாதன மனம் எவ்வளவை நியாயப்படுத்தும்? என்னென்ன காரணங்களை அடுக்கும்?
    பெண் குறித்த புரிதலில் ஜெயமோகனோ இன்ன பிறரிலிருந்தோ ய.ரா பார்வை வேறுபடவில்லை; பிரிய எதிரிகள் இந்தப் புள்ளியில் ஆரத் தழுவிக் கொள்ளலாம்.

    பாப்லோ நெருடா எத்தனை மனைவிகள் கண்டார், எத்தனை பெண்கள் சிநேகிதிகள் கொண்டார் என்பதல்ல பிரச்சினை. அவருடைய படைப்புகளூடாக வெளிப்படுகிற ஆணாதிக்கம், அவரது காதலிகளில் குறித்த எந்தப் பெண்கள் குறித்த அவரது பார்வை என்னவாக இருந்தது? அவர் எப்படி குறிப்பிட்ட அவர்களை ‘பார்த்திருக்கிறார்’ அப்புறம் அது ஏன் முக்கியமானது பொருட்படுத்தப்பட வேண்டியது என்பனவெல்லாம் அலசப்படவேண்டியன. அதிலும், புரட்சிகரமான ஒருவருடைய எண்ணங்களே மிக முக்கியமாகப் பொருட்படுத்தவேண்டியதும் ஏனெனில் சமூகம்/மக்கள்/பெண்கள்/சிறுபான்மையினர் பற்றின அக்கறையை முதலாளித்துவ தலைவர்களிடமோ அதைப் பிரேரிக்கிறவர்களிடமோ நாம் எதிர்பார்த்து நிற்கமுடியாது; அவர்களுடைய எண்ணங்கள் எவ்வளவு ஆபத்தானதோ அவ்வளவு வெளிப்படையானவை.

    இங்கே பிரச்சினை: இந்த புகழ்வாய்ந்த கவிஞர்களைப்போல இவர்களோடு இணைகிற பெண்கள் கலைஞர்கள் அல்ல. அந்த வகையில் குரலற்றவர்கள். உலகம் கவிஞர்களது (சோடிக்கப்பட்ட) ஒரு பக்கத்தையே கேட்டு தன் முடிவுகளை எடுப்பதோடல்லாமல் ‘அவர்கள்’ விரும்பித்தான் போனார்கள் என்றும் சொல்கிறது. சார்த்தரைப் பற்றி சிமோனது எண்ணங்களோ, ஃபிரீடாவின் தீகோவின் துரோகம் பற்றியதோ அவர்களும் படைப்பாளிகள் அல்லாதுபோயின் எப்படி பொதுவிற்கு வந்திருத்தல் சாத்தியம்? யாரோ ஒரு மொடலின் (Model) சகோதரியை டீகோ புணர்ந்திருந்தால் அதுபற்றி பொதுவில் பெறுமதிதான் என்ன?

    இது, இந்த ‘உன்னத’க் கலைஞர்களின் படுக்கையறையைத் துழாவி ஒரு இன்பம் பெறுவதற்காக அல்ல, தொழிலாளியைச் சுரண்டுவது பற்றிய பிரக்ஞைகொண்டவர்கள் சக தோழரின் உடலை சுரண்ட தமக்கு உரிமை இருப்பதாய் நினைக்கிற, அதுகுறித்து அக்கறைப்படாத உளவியலை விமர்சனத்துக்குள்ளாக வேண்டியே. அது மிகத் தேவையானதே (தேவையில்லை என்று பார்த்தால், எதுதான் தேவை?).
    அந்தப் பிண்ணணியில் பா.நெருடா போன்றவர்கள் – கார்ல் மாரக்ஸ், சே குவேரா, ஸார்த்தர், மாவோ, ரோட்ஸ்கி போன்ற- ஏனையவர்களுடன் விமர்சனத்துக்குள்ளாகுகிறார்கள். அதை வலதுசாரிகள் ‘உபயோகிக்கிறார்கள்’ மார்க்சியத்தின் மானத்தை வாங்குகிறார்கள் என்பதற்காக அவர்களது ஆதிக்கத்தை கொண்டாடிக்கொண்டிருக்க முடியாது. அத்துடன் தத்துவங்களை அதைக் கொண்டு சென்ற மனிதர்களுடன் இணைத்து பார்ப்பதும் நிராகரிப்பதுமானவர்களின் பொருட்டு விமர்சனங்களை முன்வைத்துக் கொண்டிருக்க முடியாது.

    ய.ரா அத்தகையவர்களுக்கு பதிலுறுக்கிற வேகத்தில், தானும் மார்க்சியத்தை இந்த பிம்பங்கள் ஊடாகப் பார்க்க விரும்புவதையே வெளிப்படுத்துகிறார். அவர்களுடைய தவறுகளை எந்த வித்தியாசமும் இல்லாமல், பலரிடமிருந்தும் ஏலவே கேட்டுக் கேட்டுப் புளித்துப்போன வகையிலையே நியாயப்படுத்துகிறார்:

    …நெருதாவோ பிக்காஸோவோ யாரையேனும் பாலியல் பலாத்காரத்துக்கு உள்ளாக்கியிருந்தாலோ, அல்லது கள்ளங்கபடறியா சிறுமியரை அறியாமயத் தமது பாலியல் சுரண்டலுக்குப் பலியாக்கி இருந்தாலோதான், இன்று அவர்கள உறவுகள் மீதான தார்மீகக் கேள்விகளை எவரும் எழுப்ப முடியும். …

    சரிதான். படைப்பாளியல்லாதவர்கள், வெகுசனத்தின் வெளிச்சத்துக்குள் இல்லாதவர்கள், வந்து தம்மை பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்திய கதைகளை சாட்சிகளுடன் இனிமேலைக்கு வாக்குமூலந்தந்தால்தான் உண்டு உய்வு. கலைஞர்கள் யாரை பாலியல் வன்முறை செய்கிறார்கள், யார் விரும்பிப் போகிறார்கள் என உளவாளிகளை நியமிக்க முடியாது. படைப்புகளும் சுயசரித ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களிலும் ஊடாக, ‘ஆஹா கவிஞன் எவ்வளவு வெளிப்படையாக இருக்கிறான்’ என அப்படியே பிரமித்துப்போய் மெய்சிலிர்த்து நின்றுவிடுவதால் எழுகிற கேள்விதான் மேலுள்ளது.

    தம்மைச் சூழ்ந்துள்ள அரசியல்வாதிகளதும் கலை இலக்கியவாதிகளதும் படைப்புகள், நடவடிக்கைகள் குறித்த பெண்ணிலைவாத வாசிப்புக்களை தாம் வாழ நேர்நத சூழலில், மொழியில் துவங்கி வைப்பதுதான், நெருதா மீதான பெண்ணிய வாசிப்பைக் கோருகிறவர்கள், செய்ய வேண்டிய முக்கியமான பணியாகும். அவ்வாறான வாசிப்புகள் மேற்கொள்ளப்படுகிறபோது மகத்தான படப்பாளிகளின் படைப்புகள் மற்றும் வாழ்வின் மீதான பெண்ணிலைவாத வாசிப்புகள் என்பது பொய்த்துப் போவதை இவர்கள் காணவியலும். ஏனெனில் மனித உறவுகள் கருத்தியல் வரையறைகளுக்கு அகப்படாமல் நழுவுவதை இவர்கள் அப்போது காணமுடியும்.
    இரண்டாவது விமர்சனம் பாப்லோ நெருதா, ஹங்கேரி மீது 1953 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சோவியத் படையெடுப்பைக் கண்டிக்கவில்லை என்பதோடு, ஸ்டாலின அத்மீறல்களை நெருதா வெளிப்படையாகக் கண்டிக்காதது மட்டுமல்ல, ஸ்டாலின் மரணத்தின் போது அவரை விதந்தோதி ஒரு அஞ்சலிக் கவிதையையும் எழுதினார் என்பதாக இருக்கிறது.

    அவரைப் பற்றி ‘துவக்கி வைப்பதே பணி’ என்று சொல்லி அவரே ஒரு முடிவுக்கும் வந்திருக்கிறார், அதாவது அவர் வந்த முடிவே அனைவரும் வருவர் என!

    பாப்லோ நெருடாவின் சில கவிதைகள் ஊடாக, அவர் பற்றிய (வலதுசாரிகளின் அவதூறுகள் அல்லாத) வாசிப்புகள் ஊடாக ய.ரா சொல்கிற முடிவிற்கு வரமுடியவில்லை. அவருடைய எல்லாப் படைப்புகளையும் சுயசரிதத்தையும் முன்வைத்து ஒரு விமர்சனம் எழுமாயின் அஃதில் பா.நெருடாவின் இடமே இல்லாது போகலாம். இதில், பா.நெருடா மீதான ‘இன்னொரு’ விமர்சனமான ஸ்டாலினிற்கு அஞ்சலிக் கவிதை விதந்தோதி எழுதியது குறித்து பெரிதாய் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை. ஒரு நூற்றாண்டிற்குப் பிறகும் ஒரு கவிஞனை இப்படி தூக்கிப் பிடித்துத் தாங்கோ தாங்கென்று தாங்க முடியுமெனில், அது ஒரு அல்ப விசயம். அது ஒரு வலு இயல்பான சின்ன விசயமுங்கூட. எங்காவது மரணக்குறிப்பில் “இந்த ஆண் இன்று இறந்து போனான். ஏலவே திருமணமான ஒரு பெண்துணையுடன் வாழ்ந்தான். சிறந்த மனிதாபிமானி. இவனது சக தோழரான ஒரு பெண்ணை வாக்குவாதத்தில் ‘வேசை’ என்று விளித்தான். இறக்கும்போது சில சொச்சம் வயதுதான். மிகவும் நல்லவன். ஒரு போது மதுஅருந்துகையில் வாழ்நாளில் ஒருபெண்ணினது கன்னிமையாவது தான் உடைக்கவேண்டுமென குறிப்பிட்டான். பாவம்! அது நடைபெற முன்னவே இறந்தான்” என்கிற ரீதியில் யாரும் ‘உண்மை’ எழுதுவார்களா. தான் சார்ந்த, தான் -ய.ரா போல- நியாயப்படுத்தின ஒரு கட்சி விசுவாசத்தில் ஸ்டாலினுக்கு அஞ்சலிக் கவிதை எழுதுவதெல்லாம் ஒரு விடயமா? எல்லாவிடயங்களையும் ‘முதலாளித்துவ அவதூறுகளையும்’ தாண்டி கிடைக்கக்கூடிய தகவல் யுகத்தில் இருந்துகொண்டு இன்னமும் அதே பழைய துருப்பிடித்த –பேரீச்சம் பழக் காரனுக்குப் போடவேண்டிய- மரபின் எச்சங்களுடன் நூற்றாண்டுக்கு முந்தையவனை ஒருவர் நியாயப்படுத்தும்போது, பா.நெருடா ஸ்டாலினுக்கு அஞ்சலிக் கவிதை எழுதியதை அவருக்கெதிராக நிறுத்தும் இந்த நாசங்கெட்ட வலதுசாரி, முதலாளித்துவ விமர்சகர்களைத்தான் என்ன செய்ய முடியும்?

    …கிறித்தவ அறவியலால் உந்தப்பட்ட தாந்தேவின் கனவு ஒரு துரோகமாகும் எனில், சோவியத் யூனியனால், உந்தப்பட்ட நெருதாவின் புரட்சிகர அறவியல்சார் கனவும் ஒரு துரோகம்தான். நெருதாவின ஸ்டாலினிய ஈடுபாடும் சந்தேகமில்லாமல் ஒரு துரோகம்தான். ஆனால் நெருதா முன்வைத்த, சகல மானுடருக்கும் விடுதலையெனும் நெடுங்கனவில் அவருக்கு இருந்த ஈடுபாடும், ஒரு ஆத்மார்த்தமான கம்யூனிஸ்ட்டாக சுயவிமர்சனத்தில் நெருதாவுக்கு இருந்த ஈடுபாடும் அவரது துரோகத்தை வரலாற்றின் மீது சுமத்திவிட்டு தன் மீதான விலங்குகளை உதறிவிடுகிறது.

    இறுதியாக, அந்த நெடுங்கனவில் (‘சகல மானுடருக்கும் விடுதலையெனும்’ என்பதற்குள்) பெண்கள் அடங்கமாட்டார்கள் என்பதோடு, யமுனா ராஜேந்திரன் -வசீகரமான, ஆத்மார்த்தம் கம்யூனிஸம், சுயவிமர்சனம் ஆகிய, சொற்களின் துணையுடன்- உதறப்பட்டுள்ளதாக சொல்வது வேறொன்றைத்தான் என்பதையும் இங்கு மிகவும் நாகரீகமாய் எழுதிக் கொள்கிறேன்.

    மேலும், ஒரு சுற்றுலாப் பயணிபோல தஞ்சை பெருங்கோவில் செல்கிற யமுனா ராஜேந்திரன்களிற்கு அங்குள்ள சிற்பங்களின் ‘கலை’நேர்த்தி மட்டுந்தான் தெரியும். ஆனால், அரண்மனைகளது அந்தப்புரங்களது அழுகுரல்கள் அதைக் கடந்து சென்ற சிலருக்குத்தானும் கேட்டிருக்கவே செய்யும். உங்களை அவை அடைந்ததில்லை என்றால் உங்களுக்கு அதைக் கேட்கிற தன்மை/விழைவு கிடையாது என்றே அர்த்தம்.
    0

    சூர்யா செ.மோ.வின் ‘நல்ல’ வாசகன்

    January 20, 2005 17 comments

    Setting

    நகரின் புறமாக இருக்கிற ஒரு பீட்ஸாக் கடை. அது ஒரு business plaza வின் கீழ்த்தளத்தில் அமைந்திருக்கிறது. அனேகமாக அங்கே வருகிறவர்கள் அதிகம்பேர் வெள்ளையர்கள், அதிலும் நடுவயது வியாபாரிகள், ஓய்வுபெற்ற முதியவர்கள்… இங்கே நாங்கள் பீட்ஸாவை ஓடர் பண்ணிவிட்டு பெரிதாய்க் கதைத்துச் சிரித்தபடி அது வந்ததும் ஒவ்வொருவரும் தம்தம் துண்டுகளை எடுத்து சோஸ் இல் தொட்டுச் சாப்பிடுவம். எம்மில், எவளுக்காவது பீட்சாவின் crust பகுதிதான் பிடிக்குமென்றால் மீதியைத் தின்றுவிட்டு அவளிடம் அதைத் கொடுக்க, அவளும் dipping sauce இல் crust ஐ நல்லாத் தொட்டுத் தொட்டு “ம் யம் யம்” எண்டு சொல்லிச் சொல்லிச் சாப்பிடுவாள்.

    Fork and knife

    எங்களுக்கு பக்கவா அந்த வெள்ளைக் கனவான்கள் கத்தியை ஒரு கையிலும் முள்ளுக்கறண்டியை இன்னொரு கையிலும் வைத்து, ஒரு கையால கத்தி துண்ட வெட்ட, மறு கையால முள்ளுக்கறண்டி அதக் குத்தி எடுக்க… எண்டு, என்ன லாவகம்! மெதுமெதுவாக வாய்மூடி மென்றுகொண்டிருக்க, நாங்கள் இப்ப எங்கள் விழுங்கலில் இரண்டாவது துண்டில் இருப்போம்.

    Interruption 1: Blacks Vs. whites

    அவர்கள் எங்களை ஒரு மாதிரியாய்ப் பார்ப்பினை, அப் பார்வையில கட்டாயம், ‘நாகரிகமற்றவர்கள், ‘ஒழுங்காய்’ச் சாப்பிடத் தெரியவில்லையே!’ இப்பிடி ஏதாவதொரு முறையிடல் இருக்கும். அந்த அற்புதமான timing இல எங்களில் எவளாவது வேணுமென்று சற்றுப் பெரிதாக இன்னமும் எரிச்சலூட்டும் சேஷ்டைகளைச் செய்வாள்கள், விரல்களில் படிந்திருக்கிற சீஷை நக்குவார்கள், வாயுக்கு வெளிய பரவி இருக்கிற சோசுகள எல்லாம் விரலால துடைச்சு வாய்க்குள்ள கொண்டு போவாளவ. இப்பிடி ஏதாவது!

    இப்ப அவர்கள் பார்வையில் வடிவாய்த்தெரியும் அருவருப்பான ‘இப்பிடியும் இருக்குதுகளே’ ‘கறுப்புகள்!” என்ற கணிப்பீடு. இதனால் எங்களுக்கு நட்டமொன்றும் இல்லை. SOOOO What?! விடுவோமா சிங்கிகள்… நாங்களும் அப்படித்தான் அவர்களைப் பார்ப்பது ‘இப்பிடியும் இருக்குதுகளே!’

    குறுக்கீடு 2: ஆழமற்றவர்கள் Vs. ஆழமானவர்கள்

    யமுனா ராஜேந்திரன் பதிவுகள் இணையத்தளத்தில் ஸைபர் வெளியும் மனித உடல்களும்! என்றொரு விவாதத்தைத் தொடங்கியிருந்தார். அதைத் தொடர்ந்து ரவி ஸ்ரிநிவாஸ் உம் தனது கருத்தைத் தந்திருந்தார். இவற்றுக்கு பொதுவான எதிர்வினை ஜெயமோகனிடமிருந்து “யமுனா ராஜேந்திரனின் கட்டுரை கண்டேன். நான் யமுனா ராஜேந்திரன் ரவி ஸ்ரீனிவாஸ் போன்ற ஆழமற்ற, உள்நோக்கம் கொண்ட கட்டுரையாளர்களை பொருட்படுத்த விரும்பவில்லை. ஆனால் இது அவதூறு என்பதனால் மறுப்பு.“ என்பதாக இருந்தது. உண்மையில் பார்த்தால் வழமையாக மார்ச்சிய, மற்றும் பிற ‘இன்னார்கள்’ சொன்னதை திருப்பி (தமிழில்) தருகிற யமுனா ராஜேந்திரன் இம்முறை மிக நிதானமாக, முன்னோர்களின் உதவியற்றுத்தான் எழுதியிருக்கிறார். அத்துடன், சூர்யாவை முன்வைப்பதூடாக, ய.ரா, ரவி ஸ்ரீனிவாஸ் இருவருமே புனைபெயரில் எழுதுவது தவறென்று நிறுவவுமில்லை.

    விவாதங்களை செ.மோ எதிர்கொள்கிற விதம் இவ்வாறுதான். இதாவது பறவாயில்லை, வேறு இடங்களில், தானாக ஒரு விவாதத்தில் பங்குகொண்டுவிட்டு, ‘உங்களுடன் விவாதித்ததற்காக வருந்துகிறேன்’ என்றெல்லாம் போடு போடுவார்.

    முன்பு, பதிவுகள் விவாதக் களத்தில் இடம்பெற்ற விவாதத்தில் சூர்யா என்பவர் எழுதிய பதிவு எனக்கு படிக்கக் கிடைத்திருந்தது. அது பற்றி ஏதாவது எழுத எண்ணிவிட்டு, ‘இதுகளுக்கெல்லாம் என்ன எழுதுவது’ என்றொரு சலிப்பில் அது போய்விட்டது. இன்று யமுனா ராஜேந்திரன் மீள இப்பிரச்சினையை எடுத்துப்போடவும், சூர்யாவின் எழுத்துகளை திண்ணையில் படித்தபின், இதுபற்றி -‘சூர்யா’ என்கிற தமிழ் இலக்கிய சூழலுக்கு அநாமதேயமான ஒரு பெயர்/நபர் தொடர்பான எனது சிக்கலை எழுதத் தோன்றியது. எழுதக் காரணமான அந்த சூர்யா = செயமோகனா (இருக்கலாம்) என்பது சுவாரசியம் சேர்க்கிறது.

    குறுக்கீடு 3: தன்னைப் பற்றித் தானே சொல்லுதல்

    01.

    …ஒரு தளத்தில், அது இலக்கியமோ கலையோ, அதில் ஆழ்ந்து செயல்படுபவர்களுக்கு தங்கள் அறிதல் என்று சொல்வதற்கு பல இருக்கும். அதை பிறரும் கவனிப்பார்கள். அவரது செயல்தளமே அதற்கு அடிப்படை. ஆகவேதான் ஒருமுறை எஸ்ரா பவுன்ட் சொன்னார், ஒரு நல்ல படைப்பாவது எழுதாதவரின் இலக்கியக் கருத்தை பொருட்படுத்த வேண்டாம் என்று . அது பொருத்தமற்றதாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு துறையில் நீண்டநாள் ஈடுபாடு உழைப்பு சாதனை என்பவை மிக முக்கியமானவை என்றும் இலக்கியம் கலை போன்ற சப்ஜெக்டீவான தளங்களில் இம்மாதிரி அடித்தளம் இல்லாதவர்கள் எதையாவது அங்கே இங்கே படித்துவிட்டு எதைவேண்டுமானாலும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம் என்றும் பொதுவாகக் காணலாம். கூடவே ஒரு உள்ளீட்டற்ற சவடாலும் சேர்ந்துகொண்டால் கேட்கவே வேண்டாம்.

    -சூரியா

    02.

    …தீராநதி இதழிலே விக்ரமாதித்யனின் பேட்டி. வழக்கம்போல விக்கி தன்னையும் தன் கவிதையையும் தூக்கி, தன் பலவீனங்களையும் சிக்கல்களையும் பலங்களாக நியாயப்படுத்தி, தண்ணிவாங்கித்தரும் அன்பர்களையெல்லாம் பெருங்கவிஞர்களாகத் தூக்கி சிலம்பமாடியிருக்கிறார். பட்டியலில் இடம்பெறும் லட்சுமி மணிவண்ணன், என் டி ராஜ்குமார், பாலைநிலவன் எல்லாம் என்னதான் அப்படி எழுதினார்கள் என்பதை தேடிப்பார்த்தும் தட்டுப்படவில்லை.

    -சூரியா

    03.

    “…எஸ் ராமகிருஷ்ணனின் நெடுங்குருதி நாவலை படித்து முடித்தேன். ஆழமற்ற அகலமான நாவல். ஒரு திருடன் வாழ்வின் நிறைய சம்பவங்கள் என்று சுருக்கமாகச் சொல்லலாம். …வெம்பாலை ஒரு உருவகமாக மாக்கெண்டா போல விஷ்ணுபுரம் போல இருக்கவேணும். அதுவும் இல்லை. சம்பவங்கள் எல்லாமே நுட்பமான ஆழங்களை காட்டவேணும் அதுவும் இல்லை. சும்மா நிறைய சம்பவங்கள். எதிலும் கவித்துவமும் இல்லை அனுபவ உக்கிரமும் இல்லை. படித்தபடியே போகலாம் அவ்வளவுதான். …”

    -சூரியா

    04.

    ‘இந்த மூன்றுமாதங்களில் தமிழில் என்னைப்பற்றி முப்பத்துஎட்டு வசை, அவதூறுக் கட்டுரைகள் வந்துள்ளன என்று ஆய்வுமாணவரான நண்பர் ஒருவர் சொன்னார். ஒருவேளை நவீனத் தமிழின் ஐம்பதாண்டுகால வரலாற்றிலேயே ஒரு எழுத்தாளரைப்பற்றி இந்த அளவுக்கு தாக்குதல்கள் வந்தது இல்லை.

    முதல் அவதூறு என்னை நானே வேறுபேரில் புகழ்கிறேன் என்பது. என் தலைமுறையில் என் அளவுக்கு விமரிசன அங்கீகாரம் பெற்ற எவரும் இல்லை. என்னைப்பற்றி எழுதப்படாமல் ஒரு மாதம் கூட தமிழில் இல்ல. எந்த இலக்கியக் கூட்டத்திலும் ஒருவாசகர் எனக்காக பேசுவார்.

    -ஜெயமோகன், ‘அவதூறுகள் தொடாத இடம்’, திண்ணைக் கட்டுரை

    சூரியா, செயமோகன் இருவருமே மற்றவர்களுடைய கட்டுரைகள் ஆழமற்றவை என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். கவலைக்குரிய வகையில், மற்றவர்களைப் பற்றி சொல்லுவது எல்லாம் அவர்களில் ஒருவருக்கே பொருந்தியும் போகிறது.

    சுந்தர ராமசாமி பற்றி “எழுத அமர்ந்ததுமே அவர் மிக மிக ஜாக்கிரதையாகிவிடுகிறார் . பழங்கால ஆட்கள் போட்டோவுக்கு போஸ் அளிப்பதுபோல தசைகளை இறுக்கி விடைப்பாக உட்கார்ந்து விடுகிறார். அதை மறைத்துக்கொள்ள செயற்கையானதும் பெரியமனிதத்தனமானதுமான ஒரு நகைச்சுவையைக் கையாள்கிறார்” என செ.மோ எழுதுவது அவருக்கே பொருந்துகிறது (தன்னை முன்னிலைப்படுத்தல், பெரியமனித நகைச்சுவை (ஆனால் சிரிக்க முடிவதில்லை) இத்தியாதி). மற்றப்படி, செயமோகன் பற்றி 38 விமர்சனங்கள் வருவதில் அவரைப்போல எனக்கு ஆச்சரியமொன்றும் தோன்றவில்லை. இரு பெரும் கனதியான (கிட்டத் தட்ட ஒவ்வொன்றும் 750 (*2 = 1500 பக்கங்கள்) நாவல்கள், பிற நாவல்கள், சிறுகதைகள், அப்புறம் பேசுவதை எல்லாம் புத்தகமாக்கி வந்துகொண்டேடடடடடடடடட(ஏ) இருக்கும் நூல்கள் (குமரி உலா 1, 2, 3, …). யாரோ, எப்படியோ, இதில் ஏதேனும் ஒன்றைப் பற்றியேனும் பேசித்தானே ஆகவேண்டும்? எங்கேனும் எழுதத்தானே வேண்டும்? மேலும், இத்தனை காலமாக (எத்தனை?) எழுதுகிற ஒரு நபருக்கு இந்தளவு கூட –வசையோ விமர்சனமோ- எழுதாத ஒரு சூழலில் இருந்தால் எனக்குச் செரியான கவலையாக இருந்திருக்கும்.

    இப்போ, எனது கவலை அந்த 38 பேரையும் முன்வைத்துத்தான். எதிர்நிலையில் நின்று நான் இலகுவாக சொல்லலாம்: ‘தங்களது நால்களைஅந்த 38 பேரும்தான் படித்தனர்’ என (ஆஹா!). செயமோகனே அவர்களது எல்லாம் வசைகள், அவதூறுகள் ‘ஆழமற்றவை’ என எழுதினால், ‘அட! அவங்களும் முழுதாகப் படிக்கவில்லை’ எனலாம். இறுதியில் சூர்யா (தனது எழுத்துக்களில்) அடிக்கடி செயமோகனை மேற்கோள் காட்டிறார் என்றால் “அவர்(மட்டும்)தான்’ அவற்ற எழுத்த படிக்கிறார் எனக் கொள்ளலாம். மேலும்,அவரே செ.மோ தான் என்றால் செ.மோ மட்டும்தான் அவரது எழுத்துக்களைப் படிக்கிறார் என்று…ம் சொல்லலாம்.

    நிலமை இவ்வாறிருக்க, சூரியா எஸ்.ராவின் நாவல்களில் வேண்டிநிற்கும் அனுபவத்தின் உக்கிரம் ‘சொந்த அனுபவம்’ கவித்துவம் எல்லாம் ஆச்சரியப்படுத்துகிறது. ஜெயமோகன், குறிப்பிடும்படியான புனைவுகளை உருவாக்கியிருந்தாலும், அவருடைய பெரும் நாவல்கள் அதிகம் தட்டையானாவை, வரட்சி மிகுந்தவை.

    சூர்யா, குருவின் “ஆழமற்றவை’ என்ற கூற்றைத் தன(குருவு)க்கெதிராக எழுதுபவர் எல்லோர் மீதும் எற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் அவருடைய (குருவினுடைய) பெரும்பாலான எழுத்துக்கள் மீதெல்லாம் தான் நீரள்ளி ஊத்தவேண்டும்போல இருக்கிறது, அப்பிடி ஒரு வரட்சி.

    பின் தொடரும் நிழலின் குரல் அச்சொட்டாக உண்மைக்கு நெருக்கமானதாக இருக்கலாம். இப்படியான ‘தகவல் சேகரித்து’ நாவல் எழுதுதல் முறை நம்மிடை அரிதென்றாலும், மேற்கில் இது சாதாரணமானவிடயம்தானே. ஆனால் அதில் எங்க அனுபவத்தின் உக்கிரம்? செ.மோ வெறுப்பதாகக் கூறும் சனாதன மார்க்ஸ்ஸியரின் எழுத்தாகியல்லோ வந்துள்ளது அது. மருந்துக்கேனும் எள்ளலுண்டா, மனைவியிடம் ‘மார்க்ஸ் சொல்லண்டி’ எண்டு வதைப்பது தவிர, வேறு ம்ஹீம். பி.தொடரும் நிழலின் குரல் இன் பிரதான பாத்திரம் அருணாச்சலம் போல செயமோகனும் ஹாஹாஹா என்றுதான் சிரிப்பரா?! அதுவும் இல்லையா? இப்படி எண்ணுமளவுக்கு வரட்டுத்தனமும் தன் தர்க்கத்தை தனக்குச் சாதகமாய் கொண்டுசெல்வதில் குரூரமானதொரு இன்பமும் உள்ளதே பிரதியெங்கிலும். குரு நித்ய சைதன்ய யதியின் உரையாடல்களிலோ படைப்புகளிலோ இத்தகைய வன்மம் இல்லையே!

    செயமோகனது வாசிக்கக்கூடிய புனைவுகளைத்தவிர மீதியெல்லாம் வரட்சிதான். கட்டுரைகள்? சுனாமி பற்றிய அவரது முதற் கட்டுரையை அவருக்குப் பிடித்த புராணகாலைய கதையொன்றோடுதான் பார்க்கமுடிகிறது. அது: தர்மரும் துரியோதனனும் நகர்வலம் போன காதை! பாடம்: உங்களது பார்வையின் அடிப்படையில்தான் எல்லாம் தென்படும். துரியோதனன் பார்வைதான் சனாதனவாதிகளால் தீயதாய் சொல்லப்பட்டுவந்தது. அதை எவ்வளவு அழகாய் உடைத்தார் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் உபபாண்டவத்தில்?

    அவரிடம்போய் ‘விஷ்ணுபரம்போல எழுது’ என ஒரு குறிப்பு (அவர் நல்லா எழுதவே கூடாது என்று முடிவுபண்ணியாச்சா!). தனது (செயமோகனின்) நாவல்களைப் பற்றி எதுவுமே பேசாது, மோனத் தவம் புரிந்துகொண்டிருக்கும் சுந்தர ராமசாமி, எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் ‘நெடுங்கருதி’யைக் (காலச்சுவடில்) புகழ்ந்த எரிச்சலில்தான் இதை எழுதியிருப்பார். அல்லாமல்,

    செயமோகனால் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனில் இப்படி சொந்தப்பெயரில் எரிய முடியுமா?

    செ.மோ தனது எதிர்வினையில் ஒரு அரசூழியனுக்கு சொந்தப் பெயரில் எழுதுவதில் இருக்கிற சிரமங்கள் பற்றி அழுதிருந்தாலும், எஸ்.ரா வையோ என்.டி.ராஜ்குமார் போன்றவர்களை போகிற போக்கில் சாடுவது, செயமோகனுக்கு எதிரானவர்களை எதிர்ப்பதால் எல்லாம் ஒரு அரசு உத்தியோகத்தில் இருப்பவருக்கு என்ன தீங்கு என்று தெரியப்படுத்தவில்லை. (மற்றப்படி, மணிரத்தினம் பற்றி, இன்ன பிற சினிமாக்காரர் பற்றி கிசுகிசு எழுதுவது என்ன பேரில் எழுதினால் யாருக்கென்ன).

    மிகவும் வெளிப்படையாகத் தெரிகிற விடயம்,

    என்.டி.ராஜ்குமாரைப் பற்றியெல்லாம் போகிறபோக்கில் செ.மோ என்கிற brand name ஆல் எழுத முடியாது என்பதும், இதுவே இஸ்லாம் தொடர்பான விவாதங்களிலும் அவருடைய நிலைப்பாடு என்பதும் தான்.

    செயமோகனுக்கு அல்லது சூர்யாவிற்கு எஸ்.ராமகிருஷ்ணனில் இருப்பது எரிச்சலொன்றால், என்.டி.ராஜ்குமாரிடத்தே என்ன பிரச்சினை இருக்க முடியும்?

    என்.டி.ராஜ்குமாரின் எந்தக் கவிதையில் என்ன இல்லை?

    என்.டி.ராஜ்குமாரின் எழுத்துக்கள் பற்றி எழுத விருப்பம். அவர் தலித் என்பதால் மட்டும் அல்ல (பிறகு அதனாலதான் அவர் பேசப்படுகிறார் என சொல்லுவாகளே), அவருடைய கவிதைகள் தந்த அனுபவம, அவற்றை வாசிக்கையில் உணர்ந்ததில் எழுந்தவற்றில் கொஞ்சமேனும் பதியக்கூடியதாய், சிரத்தையெடுத்து எழுதவேண்டும். இந்த சுயமோக எழுத்தாளர்களைப் பற்றித்தான் விட்டேற்றியாக தெருவில் நின்று சண்டை போடலாம்.

    இவர்கள் சொல்லுகிற மதசார்பின்மை/தான் சொல்வதற்குப் பொறுப்பெடுப்பவன்/நேர்மையாளன் இத்தியாதி எல்லாம் தான் வாய்ச் சவடால்கள். எழும்பி நடக்க ஆரம்பித்தால் மதசார்பின்மையும் இன்ன பிறவும் மடியால விழுந்திரும் என்பதேதான் ஒரே உண்மை.

    இதுநாள்வரையில் கவித்துவம், கவிஞன் இத்தியாதிகளை தம்மகத்தே வைத்திருக்கிற கூட்டத்தினருக்கு என்.டி.ராஜ்குமாரின் கவிதைகள் எப்படி இருக்குமென்று தெரியாதா என்ன! ‘நாங்கள் ஒரு கவிதைக்காக மோனித்திருக்கிறோம்’ என்கிற றேஞ்சில இவர்கள் இன்றையநாள் வரை, (கவிதை தோன்றுவதை) கருத்தரிப்பு என்றார்கள், பின் அதன் பிரசவம் என்றார்கள், அதில் பிறந்த மரபுவழிக் குப்பைகள்தான் மீதி எல்லாம். இவங்கள விலத்தி,‘காணுமடா சாமி’ என்று,

    என்.டி.ராஜ்குமார்,

    ஊளமூக்கன் சிந்திப்போட்ட சளிபோலக் கிடக்கும்

    வெண்பொங்கல்

    நோய்வந்த பூனையின் கிளுகிளுத்த பீபோல இருக்கும்

    சக்கரைப் பொங்கல்

    சௌவரியமாயிருந்து வழித்துநக்கி

    தீட்டுகாக்கும் நீ

    சூண்டிப் பேசாதே

    ஆட்டம் வந்தால் அறுத்துத் தள்ளுவேன்

    ரணத்தில் முளைத்தவள் ரணதேவதை

    அவளுக்கு வேண்டியது குருதிபூசை

    பூசணிக்காயை வெட்டி தோலைசெதுக்கியெடுத்து

    சின்னச்சின்த் துண்டுகளாக்கி சோப்புத் தண்ணியில் முக்கி

    உனது குண்டிக்குள் சொருவிக்கொள்

    மலமாவது ஒழுங்காப் பொகும்.

    (காட்டாளன், என். டி. ராஜ்குமார்)

    என்றால், அதை எப்படித் தாங்கிக் கொள்ள முடியும், ஒரு சனாதன கனவான் மூளையால், இதயத்தால்? இது எத்தகைய அதிர்ச்சி!

    Climax

    வெள்ளைக் கனவான்களால், கறுப்பர்களையும் அவர்கள்தம் களியாட்டங்களையும் கவலையற்ற வாழ்வையும் நக்கலையும் (அவர்களிடமிருந்து முழுமனே வேறுபடுகிற) பண்பாட்டையும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அவர்களைத் ‘திருத்த’ அல்லது அவர்களுக்கு திறமான பழக்கங்கைளப் ‘பழக்க’ தான் கனவான்கள் பெரு விருப்புக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் கத்திசிரித்துக்கொண்டு அன்றைய நாள் அழுத்தங்களை கரைக்க முயன்றபடி, ஆடிப்பாடி நடந்துபோகிற அவர்களுக்கோ எங்களுக்கோ எங்களது பழக்கங்களை அவர்களுக்கு ‘பழக்க’ ‘நெறிப்படுத்த’ ஒரு பேரவாவும் இல்லை. அந்தவகையில் செயமோகன் மற்றவர்களிடம் எதிர்பார்க்கும் ‘ஆழமான’ விமர்சன ஙானங்கள் குறித்து எனக்கொரு விமர்சனமுமில்லை. செயமோகன் = சுயமோகம் என்பதுதவிர அவர்குறித்து மனப்பதிவில்லை. தன்னிடம் ஒரு வரம் தரப்படுமாயின் செயமோகனானால் எல்லா முரண்பாடானவர்களையும் ‘ஆழம்’பெறச் செய்துவிடுவார் (அதாவது அவரை முரண்பாடற்று ஏற்கல்). ஆனால் எமக்கு அவர் அவராகவே இருந்து, எழுதிவிட்டுப் போகட்டும்! தமிழ் இலக்கிய சூழலில் செயமோகனின் இடம் ஒரு வெள்ளைக் கனவானின் இடம்.

    கொசுறு: கவலை

    எனக்கு கனவான்களில் பிரியம் அதிகம். நான் செயமோகன் பக்கமிருந்து யோசிக்க விரும்புகிறேன். நீங்கள் ஒற்றைப்படையாய் யோசிப்பதைவிடுத்து பற்படையாய் யோசித்தால் புரியும். பீட்ஸா தின்பது என்பது தனியே அதைத் தின்பது மட்டுமல்ல. இந்த இடத்தில்தான் செ.மோ + சூர்யா வருகிறார்கள். சுகாதார முறைப்படி பார்த்தால், உணவு சமிபாடடைய கத்தி + முள்ளுக்கறண்டி முறைதான் சிறந்தது. நீங்கள் அவசரப்பட்டு அவக் அவக் கென்று விழுங்கிறபோது உணவு மெல்லுப்படாது.

    கனவான்கள் என்ன செய்தாலும் அதிலொரு ஆழமான அர்த்தம் நிறைந்துள்ளதாய் உணர முடிகிறது. இதனால இன்றைய என்ர ஒரே கவலையெல்லாம்,

    தனது எல்லா உழைப்பையும் (எழுத்து) புத்தகமாக்குகிற செயமோகன், சூர்யா என்ற பெயரில் எழுதுபவற்றை என்ன செய்யப் போகிறார்? சிலவேளை “செயமோகனின் ரசிகரான சூர்யா செயமோகனாகவே(ஏ!) அறியப்பட்டவர்” என்று பின்னட்டையில் போட்டா?! அதைத் தவிர, அவர் வேறெப்படி (IF)தான்தான் அவர் என காட்டப்போறார்? ‘அவர்’தான் ‘இவர்’ என்றெழும்பும் ‘ஆழமற்றவர்களின்’ வாதங்களே போதுமானதா? இல்லாவிட்டால், அவரைப்பற்றி இன்னமும் எழுதுங்கள் மக்காள். செயமோகனுக்கு உதவுங்கள்.

    முடிவு

    தம்மைப் பற்றித் தாமே பேசுவதுபோல ஒரு கொடுமை வேறொன்றும் இருக்கமுடியாது. 1999இறுதியில் பின்தொடரும் நிழலின் குரல் என்றொரு புதினம் வந்தது – அது பற்றிய அனேக வியாக்கியானங்களை நான் செயமோகனது பேட்டிகளில், கட்டுரைகளில் உரையாடல்களில் தான் படித்திருப்பேன். விஷ்ணுபரம் தொடங்கி அவரது பல படைப்புகளது நிலமை அதுதான் – அவை செயமோகனால் அதிகம் பேசப்பட்டது. இன்றைக்கு அவருக்குத் துணையாக, அவர் ‘புனையக்கூடிய’ ஒரு இணைய நபரால்கூட அவரைப் பற்றி ‘ஒரு சின்ன’ முரணும் கொள்ள முடியாதிருக்கிறது.

    ஒரு மனிதன் -அனேகமாக முதுமையில்- தன்னைப் பற்றி தானே பேச வேண்டியதான சந்தர்ப்பத்துக்குள்ளாகிறான். தனித்திருக்கிற நமது வீட்டிலே, அப்போது பேசுவதற்கும் யாரும் இருப்பதில்லை, கேட்பதற்கும். வயதேற ஏற இது கூடிக்கொண்டே போகும். செயமோகன் இவ்வளவு கெதியாய், அதை ஆரம்பித்ததும், சேயமோகனும்/செயமோகனது ‘நல்ல’ வாசகனும் தான் அவரைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள் என்பதும் இன்னொருவகையில் மிகவும் துயரம் தருகிற செய்தி. …அது என்னை துயரிலாழ்த்துகிறது’ என்று சொல்லி நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

    0

    (இந்த கட்டுரை வடிவத்தால் கவரப்பட்டீர்களென்றால் சூர்யாவினது ‘சில குறிப்புகள்’ கட்டுரையையும், நேசகுமாரின் ‘பதிவுகள்’ இணைய இதழ் எதிர்வினைக் கட்டுரையையும், செயமோகனின் சில கட்டுரைகளையும், அவற்றின் வடிவத்தையும் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் (நேரம் இருந்தால்!). மற்றப்படி மேலுள்ள எழுத்துபூராவும் ஒட்டியிருக்கிற வரட்சியை உணர்ந்தீர்களென்றால், அதை அப்படியே செயமோகனின் எழுத்துக்கு சமர்ப்பித்துக் கொள்ளுங்கள்.)

    Categories: இதழியல்