Archive

Archive for the ‘அஞ்சலி’ Category

வலை

April 17, 2007 2 comments

தனது வாழ்க்கையை
எச்சிலாற் பின்னிக் கொண்டிக்கிறது சிலந்தி.
அது, கரைந்தழியும் ஒவ்வொரு பொழுதிலும்
தனது இரைகளுக்காகக் காத்திருக்கிறது.
சிலந்தியின் எச்சிற் கனவுகளில்
பூச்சிகளின் வண்ண வண்ணக் கனவுகள்
படபடக்கின்றன.
நீளமானதும் பேரச்சமூட்டக்கூடியதுமான
சிலந்தியின் கால்கள்
எச்சில் அடுக்குகளில் நீள்கின்றன
ஒரு ஆக்கிரமிப்பாளனின் கால்களைப் போல.

நாறிமணக்கும் சிலந்தியின் எச்சிலில்
உயிரற்றும் தலைகீழாகவும் தொங்குகின்றன
பூச்சிகள்
சிலந்தி பின்னிய கனவுகளில்
கருமையும் சாபமும் சூழ்கிறது:
கண்ணீரும் வேதனையும் துலங்குகிறது.
குழைந்துபோன அதன் சித்திரங்களை அழகுபடுத்த
எச்சிற் கனவுகளை வலிந்து வலிந்து சுரக்கிறது
சிலந்தி.

எச்சில் பின்னிய அதன் வாழ்க்கை
ஒளிமங்கி
தேவதைகள் சபித்துப்போன
நந்தவனமாயிருந்தது.

அழகும் இளமையும் ஒளிரும்
பூச்சிகளின் இறக்கைகள்
சிலந்தியின் கருமை மண்டிய வலையிலிருந்து
எப்போது காணாமற் போயின

09.10.98
எஸ்போஸ்
நன்றி: யுகம் மாறும் (தொகுப்பு 1999)
=

Chandrabose Suthakar (Esbose) was shot dead in Vavuniya last night. Radio reports have confirmed the death.
-நண்பரின் கடிதம்
ஏப்ரல் 17.2007

Advertisements

“கறுப்பு அல்லது வெள்ளை” என்பதற்கு இடையில்

February 26, 2007 2 comments

Hrant Dink (1954-2007)
hrant
i.
துருக்கியில் வாழ்ந்த ஆர்மினியப் பத்திரிகையாளரான Hrant Dink, யனவரி.19.2007 அன்று அவரது பத்திரிகையாலயத்துக்கு முன்னால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். Rakel-இன் கணவரும் 3 பிள்ளைகளின் தகப்பனுமான, 53 வயதான அவர், துருக்கியில் அரசாங்கம் மறுத்துவருகிற 1915-17 ஆர்மினிய இனப்படுகொலைகள், பேச்சுச் சுதந்திரம் மற்றும் அத் தேசத்தின் ஏனைய சிறுபான்மைகளிற்காகவும் அந்த மண்ணிலேயே தொடர்ந்தும் குரல் கொடுத்து வந்த ஒருவர். ஆர்மினியர்களுக்கும் துருக்கியர்களுக்குமிடையே உரையாடலை ஏற்படுத்த முயன்ற இருமொழிப் பத்திரிகையான Agos-இன் ஆசிரியர்.

“தெரிய வரும்” பாலியல் வன்முறைகளோ அல்லது இதுபோன்ற கொலைகளோ எந்த வன்முறைக்கும் ஒரு அடிமட்ட உறுப்பினனை “தண்டித்து”விட்டு விசயத்தை மூடிவிடுவதற்கு இணங்க – இந்தக் கொலைக்கும் பின்னிருந்து இயக்கியிருக்கக் கூடியவர்கள் (துருக்கிய தேசியவாதிகள், deep state (அரசின் நிழல் உலகம்?!)) தவிர்த்து- ஒரு 16-17 வயது இளைஞன் கைதாகியிருக்கிறார். இந்தக் கொலையைச் செய்திருப்பினுங் கூட யாரதோ பலியாடாகவே இருக்கக்கூடிய இந்த இளைஞர் -’செய்திகள் தெரிவிக்கிறபடி’- சம்பவம் நடந்த இடத்திலிருந்து ஓடியது security camera-வில் பதிவாயிருக்கிறது. உடனடியாக, துருக்கியில் பத்திரிகையாளர்களும் செயற்பாட்டாளர்களும் அதிர்ச்சி, கண்டனம் தெரிவிப்பு, எதிர்ப்பு, ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்ட மக்கள், Agos காரியாலயத்திற்கு முன்னால் ஆர்ப்பாட்டம், தலைப்புச் செய்திகள்: “Turkish-Armenian writer shot dead”, “It Was Turkey That Was Shot Dead”….. பொறுங்கள், எல்லாம் சீக்கிரம் ஓய்ந்துவிடும்.

ii.
(எனக்கு) பெரிதும் பரிச்சயமற்ற ஹிறான்ற் டிங்கின் மரணம் துப்பாக்கிமுனையில் வீழ்த்தப்பட்ட, வீழ்த்தப்படும் பல குரல்களையே நினைவூட்டிப் போனது; அதனால் மட்டுமே அதைக் கடந்து போகவும் முடியவில்லை. gunned down / shot down என்கிற சொல் சகல அதிகாரங்களின் முன் மிகச் சிறிய மனிதனாக (ஓர் அற்ப ஐந்துவாக) விழுத்தப்படுதலின் சொல்லாக, மிகப்பெரிய ஆயுதங்களின் முன் இயலாமைகளின் அடையாளமாக அர்த்தப்படுகிறது; தன்னைத் தாக்க வரும் ஒருவனிடமிருந்து தப்பத் தெரியாத சிறுவன்போல அச்சமூட்டுகிறது.

50களில் இருக்கிற தோழரொருவரும் அதே வயது அவரது ஆர்மினிய நண்பர் முராட் உம் பேசிக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவளாகவே வரலாற்றில் ஆர்மினியர்கள் பற்றிய, ஆர்மினிய இனப்படுகொலைகள் பற்றிய, அதன் பிறகு புலம்பெயர் ஆர்மினியர்கள் (Diaspora Armenian) இருப்பு பற்றிய எனது அறிதலும் நிகழ்ந்தது. மதச் சடங்குகள் பற்றியதாகத் தொடங்கிய அந்த உரையாடலில், எனது தோழர் ‘இந்து மதம்-ஐயர்கள்-சமஸ்கிருத மந்திரம்-புரிதலின்மை-அர்த்தமற்றது’ என்பதாகக் கூற, முராட்டும் “ஆர்மினியர்களது தேவாலயச் சடங்குமும் அப்பிடித்தான். மிக மிகப் பழமையானது. சடங்கு மொழி புரியாது. வணங்குதல் நேரம் நீளமாய் வேறு இருக்கும். நாங்கள் வேறு வழியில்லாமல் போயிருந்திற்று வருவோம். மகள்மார் வரவே மாட்டார்கள்” எனவும், தோழரும் சுவாரசியம் மேலிட, “ஓ அப்பிடியா, அப்பிடியா” என்ற கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். எங்கும், மனிதர்களுக்கு விளங்காத மொழிதான் கடவுளுக்கு விளங்கும்! அப்படியாகத்தான் மனிதர்களுடன் அவர் திறந்த உரையாடல்களுக்குத் தயாரானவராய் இருக்கிறார்!

இப்படியாய், ஆர்மினியா-கனடா, ஈழம்-கனடா என அவர்களது உரையாடல்களிடையே மாறி மாறிப் போய்க் கொண்டிருந்த பிறகு, ஒரு (புலம்பெயர்) ஆர்மினியனது வாக்குமூலமாகவே அவர், முதலாம் உலக யுத்த காலம் – தனது மாமா/சித்தப்பர் வயதுடைய இளைஞர்கள் ஒவ்வொருவராக “காணமல்போன கதை”யைக் கூறினார். பரிச்சய உணர்வுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்த தோழரிடம், ஒரு குறிப்பிட்ட வயது தலைமுறையே தங்கள் உறவு வட்டங்களில் இல்லாது போனதைக் குறிப்பிட்டார். ‘படுகொலைகளின் வரலாறு எல்லாக் காலத்திலும் ஒரே மாதிரி இருக்கிறது; நாம் அறிந்திராத இனமும் ஒத்த கதைகளுடனே திரிகிறது’ – இப்படியாய் அந்த உரையாடலின் சாரம் இருந்தது. பிறகு ஆர்மினியப் படுகொலைகள் பற்றித் தேடிப் படித்தபோது, சமகாலத்தில் எம்மைச் சூழ நடக்கிற வன்நிகழ்வுகளுள் (அல்லது “எனது துயரமே கொடியது” என்பதன் கீழ், சமகாலத்தில் எமது மக்கள் அனுபவிக்கிறவையின் முன்), இவர்கள் -ஏறத்தாள ஒன்பது தசாப்தங்களிற்கு முன்னார- 1915-17களில் நடந்த ஒன்றை தூக்கிப் பிடித்துத் திரிதல் முரண்டியது. ஆனால் “இலக்கங்களை” நேசிக்கப் பழக்கிய ஊடகங்களுள் இருந்து வந்தவளாய் “அன்று மில்லியன் கணக்கான ஆர்மினியர் கொல்லப்பட்டார்கள்” என்பது திருப்தியூட்டியது (நாம் வாழ்ந்திராத நிலத்தில் நிகழும் ஓர் குண்டுவெடிப்பில், போர்க்களத்தில் -எம்மிடம் அனுதாபம் பொங்கிவர – கொல்லப்பட்டவர்களின் கூட்டுத் தொகை எவ்வளவுக்கெவ்வளவு அதிகமோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு நல்லதுதானே?).
எனினும் – நிகழ்ந்த ஒன்றை மறுப்பது அதன் பேரான காயத்தை/கோபத்தை எப்போதும் ஆற விடாது மீளத் தாக்கும் ஒன்றாகவே இருக்க முடியும் என்பதுவரை எனக்குத் தெரிந்திருந்தது. பெண்களாய்-குழந்தைகளாய் மனிதர்கள் அனேகமானவர்கள் அறிவார்கள் தமக்குள் அடக்கி வைத்திருக்கவேண்டிய ஏதாவது ஒரு காயத்தை. பாலியல் வன்முறை போலவே, சிறுவர் பாலியல் ஒடுக்குமுறைகளும் குடும்பங்களில் மெளனம் ஊடாகவே அணுகப்பட்டிருக்கிறது. அந்த “துர்”சம்பவம் பற்றி பேசாதிருப்பது அதை மறக்கடிக்கும் என்றும், அல்லது அதனால் “தாங்களும்” பெற்றிருக்கக்கூடிய ”அவமானத்தை” ஆற்றும் என்றும் ‘பெரியவர்கள்’ நம்புகிறார்கள். அதைப் பேசாது விடுவதூடாக அதன் இருத்தலை (existence) இல்லாதொழிக்க முடியும் என்று, அவர்கள் தமது வசதிக்காய் அதனை மூடிவிட – ஒரு குழந்தையின் மனதுள் விசம்போல அவன(ள)து அத்தனை பருவங்களிலும் கூட வருகிறது அது. ஆகவே, யுத்தத்தை அறியாத ஒருவராய் இருப்பினுங் கூட, தம்மை ஒடுக்கிய நிகழ்ச்சிகளை பேச மறுக்கிற சூழலுள் வளர்ந்திருக்கக்கூடியவர்கள் அறிவார்கள், அது எப்படி தம்மை அழித்தது என்று. இன்றும், ஈழத்தில் இந்திய அமைதி(?)ப்படை செய்த மனித உரிமை மீறல்களை மறுக்கும் போக்கை (IPKF denials) இணையத்தில் காணலாம். தேசீய’வாதம்’ எத்தகைய வெறிமிக்க மனிதமற்ற ஈனக் குணம் என்பதை அதன்பேரில் சகலத்தையும நியாயப்படுத்தத் துணியும் பலரதும் போக்கைப் பார்த்தே தெரிந்து கொள்ளலாம். இத்தகைய போக்குகளை -பாதிக்கப்படாதவர்கள் ‘வேடிக்கை’ பார்க்கும்,- ஒரு சைட் எடுத்துப் பேசும் பழக்கத்தின் நோய்க்கூறாக விளங்கிக் கொள்ள முடியுமாயினும், காயங்களுடன் இருக்கிறவர்களை முழுப் பைத்தியக்காரர் ஆக்குவது போல – “நடந்ததை மறுப்பது” நடக்கும்.

ஹிறான்ற் டிங்க், அது, துருக்கிய தேசீயவாதிகளால் மறுக்கப்பட்ட -அதற்காய் சட்டத்தின்முன் நிறுத்தப்படுகிற – சூழலிலும், எதிர்ப்பு சர்ச்சைக்குள்ளானபோதும் ஆர்மினியப் இனப் படுகொலை பற்றி தொடர்ந்து பேசி வந்தவர், ஒன்றின் இருப்பை உறுதி செய்வதூடாகவே அதன் பேரான வலிகளையும் இழப்புகளையும் ஆற்ற முடியும் என நம்பியவர். “இப்படியானதொரு கொடுமையை தாங்கள் செய்திருக்க முடியாது” என நம்புகிற இயல்பில் ‘நல்லவர்களான’ மக்களை அணுகியவர்; அமெரிக்கா, ஐரோப்போ போன்ற பெரும் சக்திகளின் அரசியல் ஆதாயங்கள், தலையீடுகளின்றி தங்களிடையேயான பிரச்சினைகள் முடிவுக்குக் கொண்டு வர வேண்டும் என்று, இரு இனங்களிற்கிடையான உரையாடலை வளர்க்குமுகமாக ஆர்மினிய, துருக்கிய இரு மொழிப் பத்திரிகையைக் கொண்டுவந்தவர்.

அவர்: புலம்பெயர் ஆர்மினியர்களை அக் கொடிய நாட்களின் வலியிலிருந்து வெளிவருமாறும் துருக்கியர்மீதான ஆத்திரம் ஆர்மினிய இரத்தத்தில் விசமாய் இருப்பதாகவும் கூறி, அடுத்த கட்டமாக, அவர்களை சுதந்திர ஆர்மினியாவில் கவனம் செலுத்துமாறு எழுதினார். சொன்னதில் உள்ளடக்கத்தை விட்டுவிட்டு சொன்னது தவிர மீதி “எல்லாவற்றையும்” திரித்து, விளங்கிக் கொள்கிறவர்களாய் தேசீயவாதிகள் “துருக்கிய இரத்தம் விசம்” என்றெழுதியதாக எடுத்துக்கொண்டு – “துருக்கித்தன்மைகளை” (Turkishness) அவமதித்ததாக (Article 301 Turkish penal code இன் கீழ்)- அவர்மீது வழக்குப் போட்டார்கள். அதனூடாக வழக்கறிஞர்களான தேசீய வெறியர்களால் கடும் கேள்விகள் கேட்கப்படுவதற்கு நிறுத்தப்பட்டார்.

இறுதியாய் டிங்க் சம்பந்தப்பட்ட பிற இரு வழக்குகள், துருக்கியில் பள்ளிக் குழந்தைகள் தினமும் எடுக்கிற சத்தியப்பிரமாணம் மற்றும் துருக்கிய தேசீய கீதத்திலுள்ள வரிகள் குறித்தது. “எனது சிறு வயதிலிருந்து உங்களுடன் சேர்ந்து நான் இந்த தேசீய கீதத்தை பாடினேன். சமீபத்தில், இதிலுள்ள ஒரு பகுதியை என்னால் தொடர்ந்து பாடவோ அமைதியாயிருக்கவோ முடியாது. நீங்கள் பாடுங்கள், நான் பிறகு இணைந்து கொள்கிறென். எனது வீர இனத்தில் நான் புன்னகைக்கிறேன்… இந்த இனத்தின் வீரம் எங்கிருக்கிறது? நாங்கள் பிரஜாவுரிமை குறித்த கருத்தியலை தேசீய ஐக்கியம், மற்றும் வீர இனத்தின்மேலாக உருவாக்க முயலுகிறோம். உதாரணத்திற்கு, கடின உழைப்பாளிகளான எனது மக்களை நோக்கி புன்னகைக்கிறேன் என்றிருந்தால்… உங்கள் எல்லோரையும்விட உரத்து நான் அதைப் பாடுவேன், ஆனால் அது அப்படியில்லை. “நான் துருக்கியன், நேர்மையானவன், கடின உழைப்பாளி” – இதில் நேர்மையும், கடின உழைப்பும் பிடித்திருக்கிறது, அதை உரத்து கத்துகிறேன். நான் துருக்கியன் என்ற வரியை புரிந்துகொள்ள முனைகிறேன், நான் துருக்கியை சேர்ந்தவன் என்பதாய்.{”Since my childhood, I have been singing the national anthem along with you. Recently, there is a section where I cannot sing any longer and remain silent. You sing it, I join you later. It is: Smile at my heroic race…. Where is the heroism of this race? We are trying to form the concept of citizenship on national unity and a heroic race. For example, if it were Smile at my hard-working people…, I would sing it louder than all of you, but it is not. Of the oath I am Turkish, honest and hard-working, I like the ‘honest and hard-working’ part and I shout it loudly. The I am Turkish part, I try to understand as I am from Turkey.” (hurriyet, துருக்கிய பத்திரிகை)}

இனம் என்பதில் தரப்படுகிற அழுத்தம் பாகுபாடின் ஒரு வடிவம், ஆகவே அத்தகைய வரிகளில் தனக்கு உடன்பாடில்லை என்று விமர்சித்திருந்தார். {கனடிய தேசீய கீதத்தைப் பகடி செய்யும் “o..canada! my home and on native land” “எனது நாடு பூர்விகக் குடிகளின் நிலத்தின் மீது” என்ற எதிர் வரிகளை குறிப்பிடத் தோன்றுகிறது. எந்த தேசீய கீதம்தான் பாகுபாடற்றது? -சங்கிலியன் கோட்டை, சோழர் ஆட்சி செய்த பூமி இத்தியாதிகளுடன்- எமது வரலாற்று இனத்தின் மீது மனம் கிறங்கிக் கிடக்கையில் இவற்றின் பின்னிருக்கும் வன்முறைகளின் இழிந்த வரலாற்றை நினைவுபடுத்திக் கொள்ளலாம். முக்கியமாக மதம் மாறிய குற்றத்திற்காக சங்கிலிய மன்னன் கொன்றொழித்த உயிர்கள்).

டிங்க் கொலைசெய்யப்படும்வரை இத்தகைய வழக்குகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டிருந்தார். வெறுப்பைக் கக்கும் கடிதங்களால், கொலை அச்சுறுத்தல்களால் நிறைந்த மின்னஞ்சல்களாலும், தொலைபேசியாலும் அவரும் அவரது குடும்ப அங்கத்தவர்களும் மனஅமைதியின்மைக்கு உள்ளானபோதும், அது குறித்து அதிகாரிகளிடம் முறையிட்டபோதும் அவை தொடர்பாய் -ஆச்சரியத்திற்கிடமின்றி- எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. CPJ-இற்கான பேட்டியில் கூட ‘துருக்கியிலுள்ள deep state, தன்னை அமைதியாய் வைத்திருக்கவே விரும்புகிறார்கள், தான் ஆர்மினியன் ஆகையால் தனக்கு பாடம் கற்பிக்க முயலுகிறார்கள்’ என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். டிங்கின் கருத்தியல் -புலம்பெயர் ஆர்மினியர், ஆர்மினிய தேசத்தின் பிரஜைகள், துருக்கிய ஆர்மினியர்கள் மற்றும் துருக்கிய பிரஜைகள் ஆகியவர்களை உள்ளடக்கிய- “four way mirror”என்கிற நான்கு தளங்களில் இயங்கியதாகக் குறிப்பிடுகிறார்கள். சகல பக்கங்களினதும் எதிர்ப்பை பெறக் கூடிய டிங்கின் இவ் வேறுபட்ட அணுகுமுறைக்கு பழக்கப்படாத சூழலே அவரது முடிவினதும் காரணமாக அமைந்திருக்கிறது; தங்களை நோக்கிய நேர்மையான உரையாடலை நிறுத்துவதற்கு கொலை விசையை அழுத்துதல் மட்டுமே மிக இலகுவான காரியமாக இருக்கிறது.

iii.
எதையும் விவாதிக்கப் பயந்த அல்லது விமர்சனங்களை மட்டுமே “சந்தேகிக்கிற”
விவாதத்தின் ஆரம்பத்திலேயே அதன் முடிவையும் அறுதியான ‘ஒரு’ பதிலையும் கேட்கிற – யாரும்
சரி அல்லது பிழை
கறுப்பு அல்லது வெள்ளை
இதற்கு இடையில் வேறெதையும் பேச விரும்புவதில்லை (அப்படி பேசுபவர்கள் அந்த ‘ஒத்துக்கொள்ளப்பட்ட’ இரண்டு பக்கத்தினதும் சந்தேகத்திற்குள் வருவார்கள்!);
இதற்கு இடையில் எந்தக் குரல்களும் இல்லவே இல்லை, இருக்கவே முடியாது!
இருந்தாலும் அவை தவறானவை என்று ‘அடித்து’ச் சொல்கிற பெரும்பான்மைச் சூழலில்
-அப்படி ஒரு சூழலையே எனது மொழியிலும் பகிர்கிறவளாக – “I challenge the accepted version of history because I do not write about things in black and white. People here are used to black and white; that’s why they are astonished that there are other shades, too.” {வரலாற்றின் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வடிவத்தை நான் கேள்விக்குட்படுத்துகிறேன். ஏனெனில் வெள்ளை அல்லது கறுப்பு என்கிற ரீதியில் நான் விசயங்களை எழுதுவதில்லை. இங்குள்ளவர்கள் அதற்கே பழகிவிட்டிருக்கிறார்கள்; அதனால்தான், அவை தவிர வேறு நிறக் கலவைகளும் உண்டென்பது அவர்களிற்குத் திகைப்பூட்டுகிறது} என்ற டிங்கின் குரல் முக்கியமாகப் படுகிறது. உண்மையில் அத்தகைய குரல் ‘அர்த்தமற்றது’ எனில் [40-60 000 ஆர்மினியர் இருக்கிற துருக்கியில்] ஆகக் குறைந்த 6000 பிரதிகளே விற்ற ஒரு பத்திரிகையின் ஆசிரியரது இருப்பு ஏன் அதிகாரமையங்களை அச்சுறுத்தியது? பேசப்படுவதற்கு இலாயக்கற்ற என அவர்கள் கருதிய வரலாற்றை அவர் பேசிக் கொண்டே இருந்தார். அத்துடன் பேச்சுரிமை, பதிப்புச் சுதந்திரம் – இவற்றின் முக்கியத்துவத்தை அதன் முழு அர்த்தத்தோடு விளங்கிக் கொண்டவராக இருந்தார். ஆர்மினியர்களுக்கு சார்பாக, ஆர்மினியப் படுகொலைகளை யாரும் மறுப்பதை ஒரு ‘குற்றமாக’ ஆக்கும் பிரெஞ்சுப் பாராளுமன்ற மசோதாவைக்கூட எதிர்த்திருந்தார் (”If this draft becomes a law, I will be among the first who will travel to France to try to break it. And let Turkey and France compete over who’s going to throw me in jail first”). துருக்கியில் வெளிப்பாட்டு சுதந்திரத்தை மறுப்பவர்களும் பிரான்ஸில் மறுப்பவர்களும் ஒரே மனநிலையில் இருப்பதையே அது காட்டுவதாக அவர் விமர்சித்தபோது -அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில்- புலம்பெயர் ஆர்மினியர்களாலும் ‘தவறாகவே’ விளங்கப்பட்டிருந்தார்.

-உரையாடல்கள்/விவாதங்கள்/விமர்சனங்கள் இல்லாமல் மாற்றங்கள் கிடையாது
-அவற்றுக்கான தடை அதை விதிப்பவர்கள் தவிர்த்து யாருடைய நலனினதும் பெயரில் அல்ல
-குடும்ப, அரசியல், சகல தளங்களிலும் எதிர்/மாற்று/பிற/மற்றைய கருத்துக்களை அனுமதிக்கப்படவேண்டும்; -எந்த அனுமிக்காகவும்- மனித உரையாடல் காத்திருப்பதும் இல்லை. அந்த வெளி ஒரு கட்டாயம். ஒரு (அடிப்படைத்) தேவை.

இவற்றை வலியுறுத்துவது போல, தனது “இன” நலனின் பொருட்டு ஒரு சட்டம் கொண்டவரப்படுமாயினுங் கூட அதன் பிரதிபலன் (பேச்சுச் சுதந்திரத்திற்கு எதிரானதென்பதைக்) கருதி, அதை “விமர்சிக்க’த் தயங்காத ஒருவருக்கு எனது அஞ்சலிகள். யனவரி 23: இஸ்ரான்bபூலில் ஆயிரக் கணக்கான மக்கள், Agos காரியாலயத்திற்கு முன்னால் அவரது இறுதி ஊர்வலத்தில் துருக்கிய, குர்திஸ், ஆர்மினிய மொழிகளில் “நாங்கள் எல்லோரும் ஆர்மினியர்கள்” “நாங்கள் எல்லோரும் Hrant Dink” “301தான் கொலையாளி” போன்ற குரல்களைத் தாங்கியபடி குழுமியிருக்க, அவரது மனைவியும் மகள்களும் புறாக்களைப் பறக்க விட்டார்கள்.

வரலாற்றில் Hrant Dink: ஆக இன்னொரு பெயர்! அப்படியாகக் கொலைகளைப் பழகிப்போன வரலாறு மேலும் பெயர்களையே கூட்டிக்கொண்டு நகர்கிறது; கண்டனங்களும் எதிர்ப்பும் ஒவ்வொருவர் சார்புகளைப் பொறுத்து உடனடியாகவோ தாமதித்தோ பதியப்படலாம்; இறுதியில் பெயர்களே எஞ்சுகின்றன.

கொலை செய்யப்படுவதற்கு முன் வழங்கப்பட்ட செவ்வியொன்றில், “உங்களுடைய பத்திரிகையில் நீங்கள் சிறுபான்மை ஆர்மினியர்களுக்காக மட்டுமல்ல, துருக்கியிலுள்ள எல்லா சிறுபான்மைகளிற்காகவும் குரல் கொடுக்கிறீர்கள். உங்களுக்குப் பயமாய் இல்லையா?” எனக் கேட்கப்பட்டபோது டிங்க் கூறினார்: “நிச்சயமாக, இருக்குத்தான். உண்மையைச் சொன்னால், நாளும் பொழுதும் நான் அச்சுறுத்தலை உணர்கிறேன். புறாவைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அது தொடர்ந்தும் தன் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டிருக்கிறதைப் பாத்திருக்கிறிங்களா? ஒரு சிறு சத்தத்திற்கும் அருண்டு, எக் கணமும் பறந்து போகத் தயாராய் நிற்கும். அத ஒரு வாழ்க்கை என்று கூறுவீர்களா? வேறுபாடு என்னவெனில் என்னாற் பறந்து போக முடியாது.”

சரியாய் இரு தினங்களிற்குப் பிறகு, பட்டப் பகலில், தெருவில் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டுக் கிடக்கிற ஒரு தகப்பனின்/கணவனின் உடல் வெள்ளைத் துணியால் மூடப்பட்டுக் கிடந்தது. Dink was gunned down in broad daylight. அவ்வளவுதான்!

இப் பத்திக்கு உதவியவை:
(1) “Bad Blood in Turkey” கட்டுரை, spring – summer 2006, cpj[community to protect journalists] இதழ்
(2) செவ்வி: Hrant Dink: “I have the right to die in the country I was born in
(3) விக்கிபீடியா
(4) ஆர்மினியபீடியா
~~~~~~~~~~~~
(Hrant Dink கொலைசெய்யப்பட்டபோது எழுதியது, எனது கணிணியின் ஒத்துழைப்பின் காரணமாக இன்று ஒரு மாதத்திற்கும் மேலான பிறகு வலையேற்றப்படுகிறது, சில திருத்தங்களுடன்).


In Memoriam

December 29, 2006 Leave a comment

~written by Robin Oakley
dhuruva

Veerasingan Dhuruvasangary, 1950-2006

Veerasingan Dhuruvasangary passed away on 2 December 2006 in Scarborough General Hospital in Toronto, Ontario. A scientist, an inventor, writer, artist, internationalist and a beloved friend, we called this modest, unassuming man Dhuruva or, more often than not, Inventor.

Born in Point Pedro (Jaffna), Sri Lanka in September 1950, he used to say “I had two fathers: my birth father, and Russia.”
Dhuruva was the last of 12 children and he said that by the time he was born, his parents were old and struggling to provide for the family. “Other than love, my parents did not have anything to share with their youngest son.” They named him Dhuruvasangary after a poor child who was transformed by the Hindu Lord Siva into the pole star “Dhuruvan Natchathra”, that has helped fishers, traders and seafarers for thousands of years to navigate the oceans.

His parents were story tellers; by the age five, he would have listened to thousands of stories ranging from the Ramayana, the Mahabharata, the Greek Odyssey, and numerous other classical literatures rendered lovingly into inspiring tales for a small child. This created a solid social foundation by providing the treasure of humanity’s knowledge accumulated over millennia, and set the stage for his life long interest in demonstrating the logic and the science behind these ancient myths. Like many other parents in Jaffna at the time, Dhuruva’s parents encouraged him to study and especially to experiment with the world around him. Consciousness is above all, an act of finding out: “We were very poor and we had a clock and I loved to break it and fix it and break it and fix it (laughing). My father would say ‘aiooo!’ and then he would look up in the stars to tell the time – okay it is 4am now, and he would wake my mother to make tea for me and then he woke me up and I would study. He never said, ‘don’t do this, don’t do that.’ Eleven of my inventions have used clocks.”

Dhuruva’s father had himself authored five academic text books. In Sri Lanka, teachers are esteemed, and Dhuruva could recall all of his teachers effortlessly. He admired that they would be in school hours before lessons writing meticulous mathematics and physics on the blackboard for the students who memorized their notes in advance. Teachers, he said, loved their students, were in turn inspired and taught by them, and were very dedicated to their work.

Jaffna was a renowned centre of learning for this highly literate people. Imagine the imprint on his young mind visiting Jaffna town from Point Pedro and exploring, reading and studying in its splendid public library, considered a patrimony of humanity. It housed some 93,000 priceless and rare books, manuscripts and ola [dried palm] leaf documents, – “this monument to the learning and culture and the desire for learning and culture of the people of Jaffna.” (Report of the Movement for Inter Racial Justice and Equality [1981]) The Jaffna Public Library, inaugurated in 1941 was extensively used and entirely financed by ordinary working people as well as children, intellectuals, teachers, students and international scholars; it was turned into ashes on 2 June 1981 by the Sri Lanka police force under supervision of two cabinet ministers of the government. In that barbaric act much of the accumulated knowledge and history of the Tamil people, an ancient people, was lost. Nor was this the first time such a savage destruction has happened. (1)

Point Pedro, on the northeastern end of the Jaffna peninsula, according to Dhuruva, was a coastal community where his parents, who were farmers, migrated to so that their children could access the excellent educational opportunities there. He indicated, “I was born in Sri Lanka, Point Pedro, they were a fishing community. Other than fishing, of course agriculture is not possible; of course they tried agriculture, but it didn’t come very well, because of the soil conditions the soil and water salinity. Therefore, their main preoccupation was education. My mother said that when she was young, raw rice was a staple food in Sri Lanka. Jaffna people, rarely ate rice because thry will be getting for one yield, 20 bushels, it is 1/6 of the yield from rest of the island. But in the rest of the island, they could get two yields or three yields, that is 180 bushels so sometimes 9 times more than in one season they get. So our main investment was education. Actually, my father came from a farming village, and he had to walk 20 miles up and down to get his education. He said that on the way he did all his homework on his way to school, and he liked the place because his children can get good education.

“So for an example, you come to my village, after six o’clock we didn’t have any electricity everyone is shouting and studying you know, you can just hear the noise! One will be studying science, another will be studying maths it was so interesting. We didn’t have anything to do other than study, so we were forced to study. My mom will come and say, ’see other man is studying, you are playing, you cannot.’ In the 1960s when the universities only took 250 science students, 200 of them would have come from Point Pedro, so much an information-based economy was it.”

At the age of 16, Dhuruva wrote a research paper entitled “Explosive Mechanism of the Ruella Fruits” which won him a scholarship for higher studies leading to the M.Sc. degree in Moscow State University. In his second year, he invented a device to measure all types of atmospheric precipitation including snow and hail. His invention is still prominently displayed at Moscow State University. Dhuruva spent seven years in Russia, each year winning a scholarship to continue throughout the 1970s, and was invited to do his PhD in the faculty of agriculture.

At that time the Soviet Union was still seen as a land of hope for humanity. One of his favourite themes was his love of Russia and its people. He could never say enough about how warm and kind the Russians had treated this student youth from Sri Lanka. A life long vegetarian, Dhuruva recounted how his hosts always tried to see that he had enough nutritious foods without meat so he could maintain his dearly-held values. He spoke proudly of the oral defence of his doctoral thesis he conducted before more than 200 students and professors who attended and grilled him on his knowledge of the subject matter; his M Sc. Thesis was deemed the best of the batch.

In the late 1970s, Dhuruva returned to Sri Lanka at the request of his father who passed away soon after. The late 1970s and early 1980s evidenced the development of a quota system that was designed to allow more Sinhalese students into universities by lowering grades and developing criteria that restricted Tamils with higher grades from attending university as well as entering the civil service. He worked as an agronomist for the Sri Lankan government conducting field researches, travelling freely amongst Sinhala and Tamil communities alike, but faced vicious discrimination from the government. Imagine the impact the burning of the Jaffna Public Library had on his young scientist in 1981.

Like tens of thousands of other Tamils in the Diaspora, Dhuruva emigrated to Canada after the state-organized Black July pogroms in 1983, but found a society in which his scientific credentials and accomplishments were dismissed rather than valued, which impoverished him according to the racist criteria of capital rather than uplifting him. As a result he was forced to eke out a meagre living according to circumstance. His scientific output was limited only by the material constraints which he faced in common with many other independent scientists, researchers and artists. Dhuruva had to solve on his own the problems of technical resources, accessing his subject matter, patenting his inventions, and ensuring publishing outlets for his scholarly work.

Dhuruva once told a story that encapsulates the culture of capitalism that discourages consciousness thinking and investigation. He spoke of a man who was down by the ocean picking up pebbles ands looking for gold. Dhuruva said: “He would pick up a pebble look at it, ‘not gold’ and then he’d throw it back into the ocean. He did this with thousands of pebbles for days and days. Then he actually picked up a gold nugget one day and he threw it back into the ocean – out of habit! Train their mind… Lenin had written a volume of books – to educate the youth to be act and to be conscious.”

In Toronto Dhuruva actively took up co-editorship of a weekly tabloid during the early 1990s, and militated in the ranks of the Canadian people, taking a stand on numerous political issues. He participated in the many demonstrations held during Ontario’s Days of Action through the 1990s, the movement against US-NATO aggression in Yugoslavia, the ongoing bombing and invasion of Iraq through the 1990s and in 2003, and numerous events too many to mention. Through this political experience, Dhuruva came to know and participate in the work of the Communist Party of Canada (Marxist-Leninist) and enthusiastically supported it until his untimely death.

Dhuruva was the author of three books: Research Articles on Palmyrah Palm (1979): Lost Aviation Technology (1994) and En Muliyan Tamil (The Story of my Language; 2005), the latter two being published during his years in Canada. He also wrote many articles on science, archaeology, religion and history. These original works took up the defence of the knowledge and achievements of ancient civilizations and the erasure of historical identity by the imperialists. Dhuruva tackled some of the great problems facing all humanity, the great power and strength of his scientific and linguistic scholarship.

After the Indian Ocean tsunami of 26 December 2004, Dhuruva wrote about how ancient techniques could be simply applied to ward off the damage of such predictable environmental occurrences, protect the coastal communities from natural and social disaster, and be freely made available on the internet. The refusal to modernize and apply such suppressed technologies of his people to provide solutions to the ecosystem and the problems faced by the coastal communities astride the Indian Ocean arose because of their lack of control over their neo-colonial governments. An anti-imperialist scientist, Dhuruva strongly believed that ideas, being social, should be shared freely.

The theses of Lost Aviation Technology was that ancient civilizations practised science in the true sense of the word, in that science, for them, involved a process of verification, which placed the human factor first as opposed to capitalist era pseudo science that priortizes profit over human-centered verification. Such developed civilizations as the Indus Valley (Nagas People), Egypt, Sumeria, Armenia, Greece, the Aztecs and Mayans and Sri Lanka had sophisticated mathematics, science and technology; their material culture, far from the metaphysical interpretation, utilized practical and common sense messages to convey science and technology to the masses. Aviation was one such ability.

The Story of My Language was initially published in Tamil, an ancient and classical language; Dhuruva had recently completed the English translation and it was set for publication in the near future. He did not see this work as an isolated work in linguistics, as an instrument for self-advancement, as an argument for the value of linguistic diversity in the great “melting pot” of the Anglo-American world, nor as an assertion of Tamil chauvinism. What was to him important was the defence and the right-to-be of oppressed languages and culture against reaction. As a vehicle of over four thousand years of his people’s history, memory and intelligence, the Tamil language was for him precious beyond measure.

Humanity has suffered great losses these days; among the losses are some of the oldest languages in the world. In this era of “globalization” and the dictate of Eurocentrism by mega powers – with their colonial thesis that only the European nation states have “history”, i.e., “memory” and “intelligence” – the Tamil people, irrespective of their religion, caste, creed, citizenship or place of residence – be in their homeland or in the Tamil Disapora – are denied their nation, their rights and their own thought material. They have been demanding their language and culture for over one hundred years, and have resisted all attempts both to sanskritize it and its use as a tool to divide the peoples. Although the resilient Tamil language is one of the largest in the world, and has remained close to the Dravidian character in its lexicon, its very existence is barely tolerated if even acknowledged due to the grip of Eurocentrism and neo-colonialism. Outside the state of Tamil Nadu in India, the Tamil language, philosophy, culture, music, art, etc., are not recognized.

His third and last work, The Story of My Language, was an innovative tour de force in which Dhuruva traced the classical Tamil language and its lexicon back more than four thousand years to its early beginnings, which, according to him, was based on a pictographic system. Dhuru traced the origins of early Tamil to the Indus Valley pictographs and later ideograms in systematic and careful analyses. In this sense, the Tamil language, moulded by the thought of two hundred generations of his forebears, a storehouse of the accumulated experience and rich, practical wisdom of a people, is older than Hindi and Sinhala, the official languages (together with English) of India and Sri Lanka respectively, as are other suppressed languages of India such as Punjabi. Even before the Grecian and Roman civilizations, this people were already cultured and living in a well-organized society. That great egalitarian civilization lacked any evidence of religious leaders or monumental public works to ruling elites, but it did have sophisticated technology such as hydrology and the ability to wield water in a dry environment. For Dhuruva, too, the dignity and affirmation of the Tamil language, science and national identity was closely linked with the freedom and emancipation of his people.

Dhuruva was also fond of critiquing the pseudo-scientific practises of capitalist medicine. For example, Dhuruva told about a physician in Toronto prescribing a pill for him. After taking it, he swelled up, and nearly died. After that he did not take any more pills. “I have lived with diabetes for 23 years and a kidney infection for several years but I took no medication for it. I drink lots of water, water at 0 degrees decreases the weight because of the energy the body needs to heat the water for 37 degrees Celsius for digestion. No doctor will understand this or tell you this”.

Nevertheless his convictions and scientific work led to a great collaboration with his fellow Canadians. For instance, he spent a month in Halifax, Nova Scotia, during the summer of 2005 translating The Story of My Language in conjunction with the editor, Tony Seed, and staff at the New Media Services Inc. and shunpiking magazine office and in particular with C. Radhakrishnan, a beloved friend and a colleague with whom he discussed and developed many of his ideas over the years. He looked forward to returning to Halifax from Toronto and actively taking up a responsibility with shunpiking as science editor. Dhuruva loved to talk with people, all people, especially those who were seeking what Dhuruva referred to as quenching an “intellectual thirst” – a thirst that characterised his entire life.

In addition to science, and writing, Dhuruva completed a number of inventions while in Canada such as a coconut tree climbing device, a world clock, solar oven, and a complex assembly system for cleaning products. He had established several patents for his original inventions and was also working on a telescope that could be converted into a microscope. He was also a very good artist and many of his original paintings were featured in his first book, Lost Aviation Technology.
A soft, kind and unassuming man, Dhuruva had no prejudices and treated everyone equally. He loved to cook the renowned Point Pedro Thosai, Idles and hot coconut sambar for his friends. “I am a free thinker,” he used to say. His dream was to start a learning Institute for all free thinkers, to make a contribution to society, as he always said. He was adamant that those people he had worked with over the years should carry on his ideas after his death; this was a theme he often emphasized. His two immediate goals were to return to Point Pedro to locate two pillars that he believed held vital information about ancient Tamil script, and to prove that Sigriya, an ancient fortress over 600 metres high atop a massive rock in central Sri Lanka, now a UNESCO world heritage site, was developed using kite technology.

The last time we met with him, he asked: “Tell me what is the most dangerous weapon in the world?” His answer: “Love.” Indeed, here was a man who could express his love for humanity by tirelessly working on, testing the validity of and sharing his ideas, putting them into words, for the lay person. The rich cultural and social heritage provided from the rendering of humanity’s store of knowledge through myths by his loving parents, his education by dedicated teachers in Jaffna and Russia, his collegial collaboration with new colleagues in Canada, enabled Dhuruva to rise above his own individual suffering that could have rendered others bitter, apathetic or cynical. In spite of many hardships, Dhuruva continued to show empathy to others and lend a hand where he could, as well as research and work on scientific problems up until the very end of his life, because together we stand for a just cause, a historic cause, bound up with the future of the Tamil people worldwide, who number in their millions, but with the fate of humankind itself.

Dhuruva’s passing leaves a large empty gap; he left us too soon and with so much unfinished brilliant work. But we will go on with the conviction that his ideas will be carried to fruition to make a contribution to the Tamil nation and to the advancement of society and humankind, as he worked toward in his too-short lifetime.

Halifax, Nova Scotia, Canada

Endnote
(1) It is important to realize the profound significant the burning of the Jaffna Public Library has for a people as well as Dhuruva, a young scientist in 1981. The burning of the Library was devastating, a barbaric act of deliberate destruction comparable to the torching of the great library of Alexandria, the libraries in Baghdad in 1258 by the Mongols under Genghis Khan, and the burning of the National Library in Iraq and the looting of the Museums of Baghdad, Mosul, Basra, Uruk and Babylon among others on 12-13 April 2003 by the American invaders. The same occurred in Bosnia and Herzegovina when in that war the National library was intentionally burned. For Dhuruva, it became a motive force to defend his people’s historical identity, the erasure of which was the sole purpose of the destruction of the Library; to destroy the grandeur of Tamil culture and history.

ஊழி

May 18, 2005 7 comments

– சேரன்

Riders of the Apocalypse
ங்களுடைய காலத்தில்தான்
ஊழி நிகழ்ந்தது.
ஆவிக் கூத்தில் நிலம் நடுங்கிப்
பேய் மழையில் உடல் பிளந்து
உள்ளும் வெளியும் தீ மூள
இருளின் அலறல்.
குழந்தைகளை, மனிதர்களை
வெள்ளம் இழுத்து வந்து
தீயில் எறிகிறது.

அகாலத்தில் கொலையுண்டோம்
சூழவரப் பார்த்து நின்றவர்களின்
நிராதரவின்மீது
ஒரு உயிரற்ற கடைக்கண் வீச்சை
எறிந்துவிட்டு
புகைந்து புகைந்து முகிலாக
மேற் கிளம்பினோம்

காஃப்காவுக்குத்தான் தன்னுடைய எழுத்துக்களைத்
தீயிலிட வாய்க்கவில்லை
ஆனால் சிவரமணி எரித்து விட்டாள்
அந்தர வெளியில் கவிதை அழிகிறது
மற்றவர்களுடைய புனைவுகள்
உயிர் பெற மறுக்கின்றன.

எல்லோரும் போய் விட்டோம்
கதை சொல்ல யாரும் இல்லை

இப்பொழுது இருக்கிறது
காயம்பட்ட ஒரு பெருநிலம்
அதற்கு மேலாகப் பறந்து செல்ல
எந்தப் பறவையாலும் முடியவில்லை
நாங்கள் திரும்பி வரும் வரை.
0

( ஊழி, பக். 201, ‘நீ இப்பொழுது இறங்கும் ஆறு’)

கவிதை – சிவரமணி

March 8, 2005 10 comments

அவமானப்படுத்தப்பட்டவள்

உங்களின் வரையறைகளின்
சாளரத்துக்குப் பின்னால்
நீங்கள் என்னைத் தள்ள முடியாது.
இதுவரை காலமும்,
நிரந்தரமாக்கப்பட்ட சகதிக்குள் கிடந்து
வெளியே எடுத்து வரப்பட்ட
ஒரு சிறிய கல்லைப் போன்று
நான்
என்னைக் கண்டெடுத்துள்ளேன்
என்னுடைய நாட்களை நீங்கள்
பறித்துக் கொள்ள முடியாது.
கண்களைப் பொத்திக் கொள்ளும்
உங்கள் விரல்களிடையே
தன்னைக் கீழிறக்கிக் கொள்ளும்
ஒரு குட்டி நட்சத்திரம் போன்று
எனது இருத்தல்
உறுதி பெற்றது.

நிராகரிக்கப்பட முடியாதவள் நான்
இனியும் என்ன
தூக்கியெறியப்பட முடியாத கேள்வியாய்
நான்
பிரசன்னமாயுள்ளேன்
என்னை
அவமானங்களாலும்
அநாகரிக வார்த்தைகளாலும் போர்த்துங்கள்

ஆனால்,
உங்கள் எல்லோரினதும்
நாகரிகம் வாய்ந்த கனவுகளின் மீது
ஒரு அழுக்குக் குவியலாய்
பளிச்சிடும் உங்கள் சப்பாத்துகளை
அசுத்தம் செய்கிறேன்.

என்னுடைய நியாயங்கள்
நிராகரிக்கப்படும் வரை
உங்களின் எல்லாப் பாதைகளும்
அழுக்குப் படிந்தவையே.

(1990)
~சிவரமணி, வயது 22
தற்கொலைக்கு ஒரு வருடம் முன்.

நரகத்துக்குச் சென்றுகொண்டிருக்கிறவர் தொடர்பாக…

November 12, 2004 Leave a comment

இன்று மிக, மிகத் துயரமான நாள். நான் பிறந்த கணம்முதல் அரபாத்தை எனக்குத் தெரியும்.

பலஸ்தீனியர்களது எல்லாச் சாதனைகளும், அவர் அவர்களுக்காகச் செய்து தந்தவை. அவரது வாழ்நாள் பூராவும் பாலஸ்தீனத்திற்காகவும் எமது விடுதலைக்காகவும் போராடினவர் அவர்.

அவரில்லாமல் ஒரு எதிர்காலத்தையும் என்னால் காணமுடியவில்லை- அது … மிக மிகக் கடினமானதாயும் இருக்கும்.

இகாப் ஜோஆன் (Ihab Joaan), 22 வயது பலஸ்தீனியன், வாகன ஓட்டி

நன்றி: BBC இணையத்தளம்

வகுப்புக்குச் சென்றுகொண்டிருந்த ஒருநாள், வாகன முன் இருக்கையில் கிடந்தது அன்றைய தினசரி. சக்கரநாற்காலியில் இருந்தபடி ஒரு வெளிர்நீல நோயாளி உடையில், முதியவர்களுக்குரிய அப்பாவம் பூசிய சிரிப்புடன் யசீர் அரபாத் – 40 ஆண்டுகளுக்கு மேலாய் உலகில் உள்ள விடுதலை இயக்கங்களின் போராளிகளதெல்லாம் ஆகர்ஸம். மிகவும் உற்றுப் பார்த்து எதையோ அறிய விரும்புவது போல வெறித்துக்கொண்டிருந்தேன். பயணத்தினூடே மேலோட்டமாக –பாரிஸ், சிகிச்சைக்காக, அவருக்கு உடல்நலக்கேடு என- வாசிப்பு முடிந்தது.

வகுப்புக்குச் சென்றபின்னும், தரப்பட்ட இடைவேளையின்போது, ஏதோ அருட்டலுடன், எடுத்துப் பார்த்தது அந்தப் படத்தைத்தான் (வழமையாக ஹோலிவூட் நடிகர்களைப் பற்றிய பக்கத்தைப் படிப்பேன்).

யசீர் அரபாத் மரணமெய்திவிட்ட செய்தியறிந்தபோது, (நவம்பர் 11) உலகப் போர்களில் மரணமெய்திய கனேடிய இராணுவ வீரர்கள் நினைவாக ‘Remembrance Day’ (நினைவுகூரும் நாள்) மரியாதை அணிவகுப்புகள் பிரிட்டிஷ் கொலம்பியாவின் பல நகர்ப்புற மையங்களில் இடம்பெற்றுக்கொண்டிருப்பதை தொலைக்காட்சியில் காட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். முதலாம், இரண்டாம் உலகப் போர்களிலும்; கொரிய யுத்தத்திலும் மரித்தவர்களை நினைவுகூர இவ் நாள் அனுஸ்டிக்கப்படுகிறது.

எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது – ஒவ்வொரு ஆண்டும், இந்த குறிப்பிட்ட நாளில், தரம் 5 இல் ஆரம்பித்து தரம் 10 வரையேனும் John McCrae இன் புகழ்பெற்ற In Flanders Fields என்ற கவிதையை ஆசிரியர்கள் வகுப்பறைகளில் விநியோகிப்பார்கள். இங்கு படிக்கிற ஒவ்வொரு மாணவர்களுக்கும் அக் கவிதை ஏறத்தாள பாடமாயிருக்கும். அதை வாசித்தலும் ‘காலை அறிவித்தலில்” நினைவுகூரல் பற்றிய சிறு குறிப்புடனோ, அல்லது ஒரு அசெம்பிளியைக் கூட்டி, மேடையில் பழைய ‘வீரர்களை’ கொண்டுவந்து பேசவிட்டோ அன்றைய நாள் முடிவடையும். இந்தப் பரிவாரங்களின் துணையுடன், இதை ஒரு சம்பிரதாயமாக ஒவ்வோர் ஆண்டும் செய்துவருகிறார்கள், சோர்வின்றி.

வயது முதிர்ந்த அந்த இராணுவ வீரர்கள் பேசுகையில், அவர்கள் நீட்டி முழக்கி, இன்னும் அதிகமாகப் பேசினால் நல்லம் என மாணவ மனம் அவாவும், ஏனெனில் அப்பத்தான் அடுத்த பாட நேரம் சுருக்கப்படும்!

பிள்ளைகளிற்கும் தமக்குமான இடைவெளி தெரியாமல் அந்த ‘ஒருகால” வீரர்கள் பேசி ஓய்வர். அவர்கள் போட்டுவந்த பழைய இராணுவ உடையும், இடதுபுற(வலதுபுற?)த் தோளிலே குத்தியுள்ள நட்சத்திரங்களுமாய் ‘ஜம்’ என்றிருந்தாலும், இறுதியில், நடுங்கிய குரலில், வந்தவர்கள் யாரேனும், ‘யுத்தம் நீங்கள் நினைப்பதுபோல அல்ல” சொல்லாமல் போகார்கள். சரிதான், ‘அப்படியே.. அப்படியே இன்னுங் கொஞ்சம், கொஞ்சம்! பேசுங்கள்” என்பதுபோல உட்கார்ந்திருப்போம் நாம்.

உணர்வுரீதியான உறவற்றுப்போனால் நாட்கள், நினைவுகூரல்கள் எல்லாமே யந்திரக்கதிதான். யூதர்களது இங்குள்ள தளையெடுக்கிற தலைமுறைகள் ‘யூதப்படுகொலை’யை மறந்துவருவதால், அதை அவர்கள் நினைவு வைத்திருக்க பெரும் பிரயத்தனப்படுகிறார்கள் பழைய தலைமுறையினர் இங்கே. ‘வரலாறை மறந்தாலும் பறவாயில்லை ஏனெனில் அது திரும்பவும் திரும்பவும் வரும்’ என்று வரலாற்றாசிரியர் படிப்பித்தார். உண்மைதான். கொலைகள் தருகிற வன்மத்தை யூத இளம் தலைமுறையைவிட அதிகமாக –நிகழ்வாக, நேரடையாக, பலஸ்தீனிய இளந் தலைமுறையினர் அறிவார்கள்.

எனக்கோ அன்றைக்கு தினசரியில் பார்த்த அரபாத்தான் கண்முன் நிக்கிறார். சிவப்பு ‘பொப்பி’ (poppy) களை சட்டையில் குத்திக்கொண்டு தொலைகாட்சியில் செய்திகள் வாசிக்கிறார்கள்; “மகா யுத்தங்களில் இறந்தவர்களை மட்டுமல்ல சமீபத்தில் ஆப்கானிஸ்தானில் ‘அமைதிகாப்பு பணி’ யில் மரித்தவர்களையும் நினைவுகூருங்கள்” என வேண்டுகிறார்கள். “யுத்தம் மிகக் கொடூரமானது. நீங்கள் நினைப்பதுபோல அல்ல” ஏதோ சொல்லத் தொடங்குகிற பழைய ‘வீரர்’ தலையை ஆட்டிவிட்டு தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொள்கிறார். தொலைக்காட்சியில் சிலவற்றைச் சொல்லக்கூடாது (முக்கியமாக உண்மைகளை!).

அன்றைய தினம், அரபாத்தின் நோயாளி முகந் தந்த அருட்டலில், பெருந் தலைவர்களின் முதுமை, அவர்களுக்குத் தருகிற விநோத முகத்தைப் பற்றி எழுதத் எண்ணியிருந்தேன். இறுதிக் காலங்களில் அரபாத்தின் முகத்தில் தெரிந்தது வீரம் அல்ல. களைப்பாற ஒரு இடம். அந்த இடம் ஜெருசலேம் என்கிறார்கள்:

இணைய செய்தி ஒன்று இவ்வாறு சொல்கிறது:

வியாழன் இரவு அரபாத்தின் மரணத்தை இஸ்ரேல் ஊடகங்கள் அறிவித்தபிற்பாடு, பழமைவாத யூத இளைஞர்கள் சிலர் ஜெருசலேத்தில் பாடி, ஆடி, இனிப்பு விநியோகித்து அறிவித்துக்கொண்டார்களாம் ‘எமது மிகப்பெரும் எதிரிகளில் ஒருவர் நரகத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கிறார்” என்று!

அரபாத்தோ இறுதிப் பயணத்தில் மிகவும் களைப்புடன் கையசைக்கிறார்.