Home > ஈழம்/தொடர்புடையன, பிறரது படைப்புகள், பொது > வெளிச்சக்கூடுகள் தேவைப்படுவோர் படிக்க வேண்டிய குறிப்புகள்…

வெளிச்சக்கூடுகள் தேவைப்படுவோர் படிக்க வேண்டிய குறிப்புகள்…

அகதி வாழ்வில்
அருவருப்பொன்றும்
அவ்வளவாயிருந்ததில்லை
csa-2006-04-07-085211

வாயுள் சலங்கழித்த

சமாதானச்சிப்பாயின் மூத்திரப்போக்கியை
கடித்தெடுக்க முடியாத
இயலாமையை விட….

–காருண்யன் சக்கரவர்த்தி


நான் தீபன் ராஜ் மூண்டு பேரும் ஒரு செட். நாவல் பழம் புடுங்க முனியப்பர் கோவில் காட்டுக்கு போறதிலயிருந்து பள்ளிக்கூடம் போய் வாறது வரை எங்களை யாரும் தனித்தனியாப் பாக்கேலா அவ்வளவு ஒட்டு. நாங்கள் செய்யுற குறளி விஷயங்கள் கனக்க இருக்கு. கெட்டப்போலால தியாகண்ணை வீட்டு மாமரத்தில மாங்காய் அடிக்கிறது வீட்டில சொல்லாமக் கொள்ளாம நீச்சல் பழகிறது பேப்பர் ரொக்கட் செய்து ரோட்டில போற வாற ஆக்களுக்கெல்லாம் விடுறது எண்டு நிறைய. ஆனா அதெல்லாத்ததையும் விட போன வருசம் நாங்கள் தெரிஞ்சு கொண்ட விசயம் சூப்பரான ஒண்டு.
போன வருசம் நாங்கள் ஆறாம் ஆண்டில இருந்தம். நாங்கள் முதலாம் ஆண்டு படிக்கேக்கை தான் ஆமி மாமாக்கள் எங்கடை ஊரை பிடிச்சவை. தீபன் வீட்டுக்கு முன்னால இருக்கிற யோகமன்ரி வீட்டை வைபோசா எடுத்து சென்ரிப் பொயின்ற் ஒண்டும் போட்டிட்டினம். கிட்டடியில கூட யோகமன்ரி சித்திராக்காவுக்கு கலியாணம் தள்ளிப் போகுது, சீதனம் குடுக்க வீடும் காணியும் வேணுமெண்டு ஆமிப் பெரியவரிட்ட கடிதம் குடுத்தவா.
ஆமி மாமாக்கள் வந்த புதிசிலை அவையின்ர தொப்பியளையும் துவக்குகளையும் கண்டு நாயள் வெருண்டது போலவே நாங்களும் பயப்பிட்டுப் போனம் – ஆனால் – போகப் போகப் பழகிற்றுது. காலமையில ரோந்து போகேக்க எங்களைப் பாத்து சிரிப்பினம். ஆமி மாமாக்கள் கன்ரீன் ஒண்டையும் இப்ப திறந்து போட்டினம். இப்பெல்லாம் அவையக் கண்டா நாயள் மாத்திரம் குலைக்கும்.
தீபன்ட அம்மா தூரத்து ஊரொண்டில ரீச்சராயும் அப்பா வீ.சீ கிளாக்காயும் இருக்கினம். என்ர அப்பாவும் தீபன்ட அப்பாவும் வெளி நாட்டில இருக்கினம். என்ர அம்மா லைபிறறியனா இருக்கிறா.
நான் ஆறாமாண்டுக்கு வந்த புதிசில பயப்பிடாம இருக்க காட்டித்தந்தது தீபன் தான். ஆனா கொஞ்ச காலத்திலேயே அவன் என்னை விட்டு பிரிஞ்சு போற மாதிரி – அதான் படங்கள்ல வருமே அது போல- இருந்துது.
தீபன்ட அம்மா சுயிங்கம் சாப்பிட விடுறேல்லை ஆனா அவன் நிறய சுயிங்க ஸ்டிக்கர் வைச்சிருந்தான். அதயெல்லாம் காட்டி சேட் கொலர தூக்கி
ண் காட்டுவான். போதாக்குறைக்கு முந்தின மாதிரி பட்டமேத்தவோ கெந்திதட்டு விளையாடவோ அவன் வாறேல்லை. முந்திரியம்பழம் ஆயக்கூட வாறேல்லை. எனக்குச் சரியான கவலையாவும் எரிச்சலாவும் இருந்துது. இவனிட்ட கண்ணக் கட்டி கோபம் போட்டா அன்டனி, ஜீட் ஆக்களோட தான் பழக வேணும். அவங்களோட கூட்டு சேந்தா அணில் முயல் வளக்கிறது சிப்பி சோகி சேர்க்கிறது எண்டு சந்தோஷமா இருக்கலாம். ஆனா தீபன் வீட்டில போய் அண்டிக்குடுத்தானெண்டால் திரும்ப மஞ்சள் தண்ணியும் உப்பு பிரம்பும் தான். கோபமா நேசமா எண்டு விரல் நீட்டினா நேசம் எண்டு தான் சொல்லுறான். ஆனா கதைக்க வேணுமெண்ட அவற்ற கெண்டிசனுகளுக்கு ஒப்ப வெணுமாம். அவருக்கு நான் ஏழு வயசு குறச்சலாம் அவருக்கு சிங்களம் தெரியுமாம் (எக்காய் தெக்காய் துனாய் கத்தா கறண்ட எப்பா) எனக்குத் தெரியாதாம்.அதால மரியாதை தர வேணுமாம்.
எனக்கு எரிச்சல் எரிச்சலா வந்துது.ஆனா எனக்கும் சிங்களம் படிக்க விருப்பம்.அப்ப தானே இவனை மடக்கலாம்.எரிச்சலை அடக்கிக்கொண்டு எங்க தீபண்னா சிங்களம் படிச்சனீங்கள் எண்டு மரியாதயாக் கேட்டன்.நான் அண்ணை போட்டகொண்ண ஆளுக்குப் புளுகம் தலைக்கேறிப்போட்டுது. சனிக்கிழமை தன்ர வீட்ட வந்தா எல்லாம் சொல்லுறதா சொல்லீற்றுப் போயிற்றான்.
சனிக்கிழமையண்டு அவன்ட வீட்ட போனன். தீபன் எண்டு கூப்பிட உன்னின நாக்கை அடக்கி “தீபனண்ணா” எண்டு கூப்பிட்டன். “கேட் திறந்து தான் கிடக்கு திறந்து கொண்டு வா ” எண்டு பதில் வந்துது.கேட் கிறீச் சத்தம் போட எனக்கு பயம் பயமா வந்துது. தீபன் வாசல்ல ஒரு மாதிரியா சிரிச்சுக்கொண்டு நிண்டான்.உள்ள கூட்டிக்கொண்டு போய் கொம்பாசுக்குள்ளால நூறு ரூவாய்த் தாள் எடுத்துக் காட்டினான்.பிறகு விளயாட்டுத் துவக்கு கண்டோஸ் மின்னி எண்டு கனக்க காட்டினான். நான் எல்லாத்தையும் ஆவெண்டு பாத்துக்கொண்டிருந்தன். அன்ரி கண்டாலும் எண்ட பயத்தில எல்லாத்தயும் ஒளிக்கச் சொன்னன். அவன் அப்பாவும் அம்மாவும் யாழ்ப்பாணம் போயிற்றினம் எண்டும் மத்தியானச் சாப்பாடு பாண் தான் எண்டும் சொன்னனான்.
“எங்காலயடா தீபன் உனக்கு இவ்வளவு சாமான்?” எனக்குத் தெரிஞ்சு கிட்டடியில வெளிநாட்டுச் சொந்தக்காரர் ஒருத்தரும் வரேல்லை.
முறைத்தான். ‘போடா…
புcensored.”
”அன்ரி தீபன் தூஷணம் கொட்டுறான்” தீபன் கோள்மூட்டி எண்டு திட்டி தலயில குட்டினான். வீட்டில ஆருமில்லை எண்டது திரும்பவும் ஒருக்கா விளங்கிச்சுது.கண் எல்லாம் கலங்கி சொண்டு துடிக்கிறதப் பாத்து தீபன் சமாதானமா இறங்கி வந்து ‘சரி இனிமெ இப்பிடி அண்டிப் பழகாத’ எண்டான்.
கொஞ்ச நேரம் பேசாமல் இருந்த்தான்.பிறகு உள்ள போய் மயிலிறகு கொண்டு வந்து தான் சொல்லப்போறதை ஆருக்கும் சொல்லக்கூடா எண்டு சத்தியம் வாங்கினான். பிறகும் அவன் பேசாமலே இருந்தான். என்னைப் பாத்துக்கொண்டே அங்கயும் இங்கயுமா நடந்தான். பிறகு ஒரு நமுட்டுச் சிரிப்புச் சிரிச்ச படி கிட்ட வந்து
“நீ ஐஞ்சு ரூவாய்ச் சூப்புத்தடி வாங்கிச் சாப்பிடுறனியெல்லே……..’
“ஒமோம் அதுக்கென்ன”
“அதுமாதிரி…..அதுமாதிரி…ஆமி மாமாக்களின்ர
குஞ்censored சூப்பி விட்டா…இவளவும் கிடைக்கும்”
எனக்குப் பெரிய புதினமாய்க் கிடந்துது. ஆனா அருக்குளிக்கிற மாதிரி முகத்தை வைச்சுக்கொண்டு “ச்சீ! மூத்திரம்” எண்டு சொன்னன்.
“இல்லையடா மடையா!.. சின்னப்பிள்ளை மாரிக் கதைக்கிறாய். ஆமி மாமாக்களின்ர மணி எங்கட மாதிரியில்லை. அது பெரிசு ..இதரைப் பழமளவு இருக்கும் . அதைச் சுத்தி மயிரெல்லாம் இருக்கும் மூத்திரமெல்லாம் வராது.”
எனக்கு அந்த வித்தியாசத்தப் பாக்க வேணும் போல கிடந்துது. அதெப்பிடி.. இவன் புருடா விடுற ஆள்த் தானே. அதில மாத்திரம் ஆள் விண்ணன்.
‘பொய் சொல்லாதடா..’எண்டு கத்தினன்.
‘டா’ போட்டத இப்ப அவன் பெரிசு படுத்திற மாரித் தெரியேல்லை.
‘நீ வேணுமெண்டா ஜான் அண்ணையக் கேட்டுப்பார். அவரும் சென்ரிக்குப் போறவர். அவர் சொல்றார் அதுக்குப் பேர் குஞ்சாமணி இல்லயாம் உண்மையான பேர் சுண்censored”
‘அரியண்டமாயிருக்காதோ?” நான் மெல்லிய குரல்ல கேட்டன்.
‘முதல்ல அப்பிடித் தான்.. சூப்பச் சொல்லி பண்டா மாமா வெருட்டினவர்.துவக்கால சுடுவம் எண்டு கூட ஒரு மாமா சொன்னவர்.ஆனா பிறகு அப்பிடியில்லை. எனக்கும் உம்மை மாதிரி ஒரு மல்லி இருக்கு எண்டு சொல்லி கொஞ்சுவார் – அப்பா மீசை குத்தக் குத்தக் கொஞ்சுவாரே அப்பிடி நல்லா இருக்கும். சரியாக் கூசும். சிங்களம் சொல்லித் தருவார். என்னட்டத் தான் அவர் தமிழ் படிக்கிறவர். கன்ரீன் ரொபியள் எல்லாம் எனக்குத் தான்.’
தீபன் சொல்லச் சொல்ல எ
ங்கும் சரியான விருப்பம் வந்துது. எவ்வளவு நல்லாயிருக்கும் சுயிங்கம் ஸ்டிக்கர் ரொபி நூறு ரூவாய்த்தாள்………..ஒருக்காப் போய்ப் பாப்பம்.
பதினொரு மணியப்பிடி தீபன் ரோட்டடிக்குப் போய் தெரிஞ்ச முகங்கள் நடமாடுதோ எண்டு ரெக்கி பாத்தான். ஒருத்தரும் இல்லாத ஊட்டில சடாஸெண்டு பொயின்ற்றுக்குள்ள போட்டான் – என்னையும் இழுத்துக்கொண்டு. நான் முழி முழியெண்டு முழிச்சுக்கொண்டு நிண்டன். ஆமிக்கார மாமா என்னை ஆரெண்டு தீபனிட்ட கேட்டிச்சினம். ‘தீபன் மை பிரெண்ட்’ எண்டு இங்கிலிசு பேசினான். ஆமி மாமா என்ர கொட்டயப் பிடிச்சு நசிச்சு ”ஆ! குண்டு பொம்.” எண்டார். தீபனும் மற்ற மாமாவும் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சினம். தீபன் அவரை பண்டா அங்கிள் எண்டு கூப்பிடச் சொன்னான். பண்டா மாமா அதில நிண்ட இன்னொரு மாமாட்ட என்னமோ சொல்லிட்டு எங்கள் இரண்டு பேரையும் பங்கருக்க கூட்டிப்போனார். தீபன் சொன்னது மாதிரியே அவற்ற
குcensored வாழைப்பழம் மாதிரிப் பெரிசு தான். ஆனா அவற்ர நிறம் சிவப்பு ஏன் மணி மட்டும் கறுப்பு எண்டது தான் எனக்குப் பெரிய சந்தேகம். அதின்ர மணம் எனக்குப் பிடிக்கவே இல்லை. மாமா கொஞ்சினது தடவினது எல்லாம் நல்லா இருந்துது. ஆனா கடைசியா மணியிலேர்ந்து வந்தது தான் எனக்குப் பிடிக்கேல்லை.உண்மையாவே அரியண்டமா இருந்துது. துப்பிப் போட்டன். பண்டா மாமா கன்னத்தில தட்டிச் சிரிச்சுப் போட்டு ஒதுக்கப் போய் சூச்சா விட்டார். எனக்கு ஒங்காளம் ஒங்காளமா வந்துது. தீபனப் பாத்து நெருமினன். ‘என்னடா இது மூக்குச் சளி மாதிரி…..ச்சீ..!’ அவன் தனக்கும் முதல்ல இது போலத்தான் இருந்தது எண்டு சமாதானம் சொன்னான். எனக்கு அழுகை அழுகையா வந்துது. ஆனா ஆமி மாமா ஐஸ்கிறீமுக்கு காசு தந்தகொண்ண கோபமெல்லாம் காணாமப் போட்டுது.
இதுக்குப் பிறகு கிழமையில இரண்டு மூண்டு தரம் நான் சென்ற்றிக்குப் போகத் தொடங்கீட்டன். ஒரு நாள் பண்டா மாமா சிங்களத்தில என்ர பேரை எழுதித்தந்தார். வகுப்பில அத்தனை பேருக்கும் காட்டி சேட் கொலரைத் தூக்கி விட்டன். தீபனை விட நான் நல்ல பாஸ்ராவே சிங்களம் படிச்சிட்டன். பண்டா மாமா சில நேரம்தான் சூப்பச் சொல்லுவார். பிறகு சின்னப்பிள்ளயள் தமிழ்கதைக்கிற ஸ்ரைல்ல கதை சொல்லுவார். மடியில ஏத்திவச்சு முள்ளுத் தாடியால உரஞ்சி உரஞ்சி சிரிப்பார். பிறகு பேசாமல் இருப்பார். ஒருக்கா கட்டிப் பிடிச்சு அழுதவர். அவர் சொல்லித்தந்த பாட்டுப் போல எங்கட மிஸ்ஸும் ஒரு பாட்டுச் சொல்லித்தந்தவா – குருவிக் குஞ்சே குருவிக் குஞ்சே எங்கே போகிறாய்…. நான் சிங்களப் பாட்டை தமிழில கொப்பின்ர பின்பக்கம் எழுதி வச்சிருந்தன்,

குருளுப் பஞ்சோ குருளுப் பஞ்சோ
கோய்பத யன்னே..
கொட்டல கொட்டல தான்ய கபலி
கன்னட்ட யன்னே.

புஞ்சிலன் பட்டியோ புஞ்சிலன் பட்டியோ
கொய்பத யன்னே
கொந்தட்ட இதுனு அம்பக்கொட்டியக்
கன்னட்டயன்னே

எலுபட்டியோ எலுபட்டியோ
கோய் பதயன்னே
நுக கொல கலாத்துறுன்
கன்னட்ட யன்னே


புஞ்சி பபோ புஞ்சி பபோ
கொய்பத யன்னே
ஸ்கோலட்டக் கொஸ்பாட கிய
கரனட்ட யன்னெ

*
நானும் தீபனும் இதயெல்லாம் ராஜிட்ட சொல்ல அவன் கள்ளச் சிரிப்புச் சிரிச்சுக் கொண்டே கிணத்தடிக்கு குளிக்க வாற ஆமி மாமாக்கள் பற்றிச் சொன்னான். அசுகிடாக் கள்ளன்.
நிறய விளையாட்டுச் சமான்கள் ரொபியள் கண்டோசுகள். எங்களுக்குச் சரியான சந்தோஷம்.
ஆமி மாமாக்கள் ஜான் அண்ணாவுக்கு நிறய வீடியோ கொப்பியள் குடுத்திச்சினம். ஜானண்ணா அதயெல்லாம் எங்களுக்கும் போட்டுக் காட்டினான். ஆம்பிளயளும் பெம்பிளயளும் உரிஞ்சாங் குண்டியோட வருவினம். அவை செய்யுற ஒவ்வொண்டுக்கும் ஜானண்ணா பேர் சொல்லித் தந்தான். அவனோட ஓ.எல் படிக்கிற அண்ணை மாரும் வந்திருந்து படம் பாக்கிறவை. அந்தப் படங்கள்ல வாற மாதிரி ஜானண்ணா ஒருநாள் ஆட்டிக் காட்டினான். எங்களுக்கு அது ஏலாமப் போட்டுது. நாங்கள் சாமத்தியப் படேல்லை எண்டு எல்லாருஞ் சேந்து நக்கலடிச்சாங்கள்.
எங்களுக்கு கோபம் கோபமா வந்துது. ஆமிக்கார மாமாட்டப் போய் அவனச் சுடச் சொன்னம். ஆமி மாமா சிரிச்சிட்டு எல்லாருக்கும் சுயிங்கம் தந்தார். அவர்லயும் எங்களுக்கு கோபம்.
இந்தக் கோபம் பண்டா மாமா வெளிச்சக் கூடுகளைத் தந்த கொண்ண எந்தப் பக்கமா போச்சுது எண்டே தெரியேல்லை. வெள்ளை நிறத்தில நல்ல வடிவான வெளிச்சக்கூடுகள்.
சரி அதை விடுங்கோ. விஷயத்துக்கு வருவம் உங்களுக்கு வெள்ளைக்கலரில வடிவான வெளிச்சக் கூடுகள் வேணுமெண்டா அடுத்த சனி தீபன் வீட்ட வாங்கோ………
நாங்கள் உங்களை ஒரு இருண்ட பங்கருக்கை கூட்டிப் போவம்.
அதுக்குப் பிறகு வடிவான வெள்ளை நிற வெளிச்சக்கூடுகள் உங்களுக்குக் கிடைக்கலாம்,

(
அமௌனன் [சிறுகதை]
நன்றி: முரண்வெளி, மற்றவர்கள்
photo: http://www4.army.mil/
Advertisements
  1. peddai
    April 18, 2009 at 12:15 am
    35 Responses to “வெளிச்சக்கூடுகள் தேவைப்படுவோர் படிக்க வேண்டிய குறிப்புகள்…” 1. Mathy Kandasamy Says: March 10th, 2007 at 11:18 pm பொடிச்சி, என்ன சொல்லுறதெண்டு தெரியாம ஆத்திரமா வருது. கையாலாகத்தனமான இந்த ஆத்திரத்தை வச்சுக்கொண்டு என்ன செய்யிறது. 2. Snegethy Says: March 11th, 2007 at 12:45 am உங்கட பதிவை வாசிச்சதால நான் எழுதினது. 3. Snegethy Says: March 11th, 2007 at 12:53 am காருண்யனின் கவிதையைப் படித்ததும் என்னுடைய ஆசிரியர் ஒருவர் சொல்லிய ஒரு சம்பவம் கண்முன்னே வந்து போனது. அந்த ஆசரியருடைய வாயை இருவர் பலாத்காரமாகத்திறந்து பிடிக்க மூன்றவாதாமி அவருடைய வாயுக்குள் சலம் கழித்தானாம் பிறகு அதை விழுங்கச்செய்தார்களாம். 4. பொடிச்சி Says: March 11th, 2007 at 1:13 am நன்றி மதி & சிநேகிதி: “முரண்வெளி” வலைப்பதிவை முன்வைத்து பேசுவதற்கு முதலாக இதனை உள்ளிட்டேன். கதை: நிச்சயமாக என்னையும் பாதித்தது, “ஏன்டா வாசிச்சம்” எண்டும் அல்லது அதை எப்படி எதிர்கொள்வது என்றும்… மீதி பிறகு எழுதுகிறேன். உங்கட பதிவைப் படிக்கிறேன் சிநேகிதி. நன்றி. 5. வி.ஜெ.சந்திரன் Says: March 11th, 2007 at 1:17 am இந்த கதை ஒரு சிறு துளி மட்டுமே. அதுவே இப்பிடி இருந்தா மிகுதிகள்…. 6. வரவனையான் Says: March 11th, 2007 at 5:13 am உறைந்தநிலையில் இது குறித்து கருத்து எழுது முடியவில்லை. ஆற்ற இயலாநிலையில் வழக்கம் போல் வருத்தங்களை மட்டுமே வெளிப்படுத்த முடிகிறது 😦 7. தமிழ்நதி Says: March 11th, 2007 at 8:16 pm நிறையச் சொல்லவேணும் போலை இருக்கு. ஆனா… ‘எளிய நாயள்’எண்டதை மட்டும் எழுதிட்டுப் போறன். வளர்ந்து இதையெல்லாம் உணர்ற போது இந்தப் பிள்ளையள் எவ்வளவு மனவுளைச்சல்படும்… இது வெறுத்துப் போறபோது பெரியாக்களைப் பற்றின இந்தப் பிள்ளையைளின்ரை மதிப்பீடு எப்பிடி இருக்கும்…! குழந்தைமை வலுக்கட்டாயமாகத் திருடப்படும் இவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் அதே கண்களால் பார்க்கும் மனம் வாய்த்துவிடப்போகிறதே என்று நினைக்கும்போது ‘எளிய நாயள்’எண்டுதான் மீண்டும் பேசத் தோன்றுகிறது. 8. `மழை` ஷ்ரேயா Says: March 11th, 2007 at 11:00 pm சினேகிதியிட பதிவைப் பாத்திட்டுத் தான் இங்கே வந்தேன். ஆத்திரம் ஆத்திரமா வருகுது. சின்னப்பிள்ளைகளின்ட உலகத்தைச் சிதைக்க பெரியாக்கள் யார்? நிறையச் சொல்லோணும் போல இருக்கு.. சொல்லி என்ன? :O( 9. Thurumavalavan Says: March 12th, 2007 at 12:25 am அகதி வாழ்வில் அருவருப்பொன்றும் அவ்வளவாயிருந்ததில்லை வாயுள் சலங்கழித்த சமாதானச்சிப்பாயின் மூத்திரப்போக்கியை கடித்தெடுக்க முடியாத இயலாமையை விட…. –காருண்யன் இது சக்கரவர்த்தியின் கவிதை. யுத்தத்தை தின்போம் தொகுப்பில் சாஸ்வதம் என்ற தலைப்பிலுள்ள கவிதையின் ஒரு பகுதி. காருன்னியனுடையது அல்ல. நீங்களும் அத்தொகுப்பில் ஒரு கவிஞர். எப்படி உங்கள் அவதானிப்பிலிருந்து தவறியது. திருமா 10. பேர் சொல்ல விருப்பம் இல்லை Says: March 12th, 2007 at 12:36 am எனது அனுபவம் : நான் O/L படிக்கே 11. பேர் சொல்ல விருப்பம் இல்லை Says: March 12th, 2007 at 2:25 am எனது அனுபவம் : நான் O/L படிக்கேக எனர வீட்டு கிணறு சரியான ஆழமும் வாயில வைக்கேலாத உப்பு தண்ணி. சவர்காரம் நுரைக்கவே நுரைக்காது பக்கத்து வளவுக்க இருக்கிற கிணத்துக்கு குளிக்க போறனான்.பக்கதில ஒரு camp இருந்தது. அவங்களும் இருந்துட்டு அந்த கிணத்துக்கு வார்வனுகள். அதுல ஒருத்தர் காலேல நான் போற நேரத்துக்கு வந்திடுவான். அத காட்டி நாலு நாள் போக இதென்னண்டு தெரியுமோ ண்டு கேட்டான் பரதேசிப்பயல். கிணத்தடிய விட்டுட்டு தம்பினக்காணம் எண்டு ஒரே ஓட்டமாய் வீட வந்து சேர்ந்தன். இத அர சொல்லி என்ன செய்யிறது. அண்டயில இருந்து வீட்டு உப்பு தண்ணியில தான் குளிப்பு. ஒரு வாளிய ஊத்திட்டு அடுத்த வாளிய அள்லகிடயில மேல் காய்சிடும். சனி, யிறு தோட்டத்துக்கு போய் ஆச திர குளிக்கிறது. இதுகளுக்கு என்ன முடிவு. இன்னொடு: பத்து ரூபா ரொபி (இலேகியம்) & சிகரட் ஐ ரொட்டல பொற சின்ன வயசு பெடியள பிடிச்சு வாங்க விடுவாங்கள். இதெல்லாம் எங்க போய் முடியும்?? 12. பொடிச்சி Says: March 12th, 2007 at 12:33 pm //இதெல்லாம் எங்க போய் முடியும்??// தெரியல நண்பரே. இத்தகைய அனுபவங்கள் ஊடாக வந்தவர்கள் ‘தற்சமயம்’ இவற்றை ஒத்த + பிற சிக்கல்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறவர்களது குரலைக் கேட்பதையாவது செய்ய வேண்டும். இணையத்தின் சாத்தியம், யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து படிக்கிற மாணவர்களில் ஒருவரால் எழுதப்பட்ட இந்தக் கதையை நாங்கள் எங்கெங்கெல்லாமோ இருந்து படிக்க முடிந்தது. நீங்கள் இங்கு பகிர்ந்துகொண்டதற்கு மிக்க நன்றி. 13. Mohandoss Ilangovan Says: March 12th, 2007 at 3:44 pm படிச்சதில் இருந்து மனசே சரியில்லை. போர்கள் நம்மிடம் விட்டுச்செல்லும் மிகக் கொடூரமான விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று. நினைவுகள், இவை பெரிய ரணங்கள். Sexual Abuse என்பது அந்தக் காலத்திலிருந்தே போரின் ஒரு பரிமாணமாகயிருக்கிறது. வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையைப் பற்றிய தீர்மானங்களைப் புரட்டிப்போடும் விஷயங்கள் இவைகள். 14. பொடிச்சி Says: March 12th, 2007 at 8:38 pm //இது சக்கரவர்த்தியின் கவிதை. யுத்தத்தை தின்போம் தொகுப்பில் சாஸ்வதம் என்ற தலைப்பிலுள்ள கவிதையின் ஒரு பகுதி. நீங்களும் அத்தொகுப்பில் ஒரு கவிஞர். எப்படி உங்கள் அவதானிப்பிலிருந்து தவறியது.// அறியத் தந்ததற்கு நன்றி திருமாவளவன். முன்பு வந்த ‘ரோஜா’ இதழில் கூட சக்கரவர்த்தியின் ‘சாஸ்வதம்’ படித்தது நினைவிருக்கிறது. காருண்யனாய் இருக்காது போல தோன்றியதுதான்… ஆனால் கதை படித்த பிறகு அது குறித்து யோசிக்க முடியவில்லை. இத்தகைய தவறவிடல்கள் நடப்பதுதானே! நீங்கள் இங்கு குறிப்பிட்டது இன்னொரு விடயத்திலும் நல்லதாய்ப் போனது. நெடுநாளாய் ‘வைகறை’யின் கவனத்துக்கு தட்ட வேண்டியிருந்த மின்னஞ்சலை அனுப்ப அவசியமற்றுப் போய்விட்டது. வைகறையில் நீங்கள் ஈழத்தைச் சேர்ந்த பல கவிஞர்களின் கவிதைகளை தேர்ந்தெடுத்துப் போடுகிறீர்கள் என நினைக்கிறேன். அப்படி ஒரு வாரம் “துர்க்கா”வின் கவிதைகள் சில வந்திருந்தன. அதில் மிக நீளமாய் இருந்த கவிதை அவர் எழுதியது இல்லை. இதை தெரிந்திருக்கக்கூடிய என்னைப் போன்ற அவரது நண்பர்களால் உடனடியாக இதை கவனப்படுத்த முடியவில்லை. அந்த வாரப் பத்திரிகை தாமதமாகவேதோழர் ஒருவள் வீட்டில் படிக்கக் கிடைத்ததோடு, பிறகு எங்களுடைய அன்றாட பிரச்சினைகளுள் சுழன்றதில், குறிப்பிட்ட வைகறையும் என்னிடம் இல்லாததாலும், வைகறை தொடர்ந்து நான் வசிக்கிற பகுதியில் கிடைப்பதில்லை ஆகவே படிப்பதில்லை ஆகையாலும் – அதை கவனப்படுத்த முடியவில்லை. முடிந்தால், அதை வரும் வைகறையில் பிரசுரித்து, இறுதியாய் போடப்பட்டிருந்த கவிதைக்குரிய கவிஞர் யாரென்பதையும் அறிய தந்தால் மகிழ்ச்சி. இது தவிர, நான் ‘பொடிச்சி’ என்கிற பெயரில் இங்கே எழுதுகிறேன். அந்தப் பெயரில் நான் எந்தக் கவிதைத தொகுப்பிலும் கவிதை எழுதவில்லை + நான் எப்போதும் ‘கவிஞர்’ எல்லாம் கிடையாது. மீண்டும், கவனப்படுத்தியதற்கு நன்றி. இந்தக் கதை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. 15. பொடிச்சி Says: March 12th, 2007 at 8:56 pm இது தொடர்பான சிநேகிதியின் பதிவுக்கான சுட்டி:http://snegethyj.blogspot.com/2007/03/blog-post_10.html 16. தமிழ் வலைப்பதிவு » என்னைச்சுற்றி – 1 Says: March 14th, 2007 at 4:46 pm […] கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய இடுகை. ‘முரண்வெளி’யிலிருந்து: வெளிச்சக்கூடுகள் தேவைப்படுவோர் படிக்க வேண்டிய குறிப்புகள் […] 17. amaunan Says: March 15th, 2007 at 11:57 pm திருமாவளவன், பின்னூட்டத்துக்கு நன்றி. யுத்தத்தை தின்போம் உள்ளிட்ட பல புகலிடத் தொகுப்புகள் இங்கு கிடைக்கவில்லை. கறுப்பு தொகுப்பில் சூரியனிலிருந்த்து வந்த்தவர்கள் தொகுப்பிலிருந்தே காருண்யன் கவிதையின் அப்பகுதி கிடைத்தது. தவறுக்கு வருந்ந்டுகிறேன். ஆமிக்காரரில் கோபப்படுகிற சினேகிதி போலநண்பர்கள் போல கொஞ்சநாளா யோசிச்சன். பிறகுதான் விளங்கிச்சுது… அவங்கள் பாவமெண்டது. மகிந்ந்டவை எளியநாய் எண்டு சொல்லுங்கோ ஒப்புக்கொள்றன். ரணிலை சொல்லுங்கோ ஒப்புக் கொள்றன். ஆனா இவங்கள் சத்தியமா பாவம். வெறும் மூளைச் சலவை செய்தெடுத்த கருவிகள் தானே? 18. பொடிச்சி Says: March 16th, 2007 at 1:17 am அமெளனன்: வருகைக்கு நன்றி. //ஆமிக்காரரில் கோபப்படுகிற சினேகிதி போலநண்பர்கள் போல கொஞ்சநாளா யோசிச்சன். பிறகுதான் விளங்கிச்சுது… அவங்கள் பாவமெண்டது. மகிந்ந்டவை எளியநாய் எண்டு சொல்லுங்கோ ஒப்புக்கொள்றன். ரணிலை சொல்லுங்கோ ஒப்புக் கொள்றன். ஆனா இவங்கள் சத்தியமா பாவம். வெறும் மூளைச் சலவை செய்தெடுத்த கருவிகள் தானே?// இப்படிச்சொல்லவும் ஒரு முதிர்ச்சி/மனநிலை வேண்டும் என்று தோன்றியது. சொல்லப் போனால் உங்களுடைய சிறுகதையில் இருந்த இதுபோன்ற குற்றஞ்சாட்டலற்ற தன்மையைத்தான் என்னால் -முக்கியமாய்- எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. “முரண்வெளி” குறித்து எழுதிய ஒரு பதிவூடே சிலவற்றை முன்வைத்து மேலும் பேச விருப்பம். தொடர்ந்தும் நாம் உரையாடுதல் சாத்தியப் பட வேண்டும். உங்களுடையதை ஒத்த குரல்களைக் கேட்க வழிவிடுகிற இணையத்தின் இந்த ஒரு சாத்தியம்தான் எல்லையற்ற சந்தோசத்தைத் தருகிறது மீண்டும் நன்றி அமெளனன்! 19. sanan Says: March 19th, 2007 at 5:09 am முதல்ல பெட்டைக்கு என் நன்றிகள். குறித்த கதை கவனப் படாமல், சாதியம் பற்றிய ஹரியின் குறிப்புகள் முரண்வெளி சார்ந்து அதிக கவனம் பெற்றது குறித்து எமக்கு சில ஏமாற்றங்கள் இருந்தன. இது பெரும் பலவீனங்களைக் கொண்ட சிறுகதையெனினும் ஆவணப்பதிவு என்ற அளவில் விவாதத்தை கோரி நிற்கிறது. அதை அடையாளம் கண்டு கொண்ட இரண்டாவது நபராக இருக்கிறீர்கள் (முதலாவது ஆள் கய – மற்றவர்கள் பதிவர்) இருவரும் பெண்களாக இருப்பது குறித்த வியப்பும் ஒருபுறம் போகட்டும். ஆண்கள் தமது குறிகளைப் பேணுகிற அரசியலில் மாத்திரம் அக்கறையுடனிருக்கிறார்கள், அதிகமும் பெண்கள் தான் இக்கதையின் மனித வலியைப் புரிந்து கொண்டார்கள். மதி கந்தசாமி, கய, பெட்டை எல்லாருக்கும் எமது நன்றிகள். * உண்மையிலேயே இக்கதை இராணுவம் செய்கிற அட்டூழியத்தை, அது குழந்தமை மீது செலுத்துகிற தாக்கங்களை / உடல் அனுபவித்திருக்கக் கூடிய வலியை சரியான விதத்தில் வெளிப்படுத்துகிற ஒன்று எனக் கூற முடியாது. பின்னூட்டமிட்டிருந்தவரான ‘பெயர் சொல்ல விருப்பமில்லை’ போன்றவர்களது பதிவுகளும் மிக மேலோட்டமானவையே. 96இன் பின்னர் யாழ்ப்பாணத்தின் தெருக்களில் திரிய நேர்ந்த ஒவ்வொரு சிறுவனும்/சிறுமியும் இவ்வாறான கதைகளுடன் தானிருக்கிறார்கள். அதிலொன்றாக இதைக் கொள்ள முடியும். இதைவிட கொடுமையான அனுபவங்கள் என் சக மாணவர்களுக்கு உண்டென்பதை நான் அறிவேன். மனவிகாரம், குழப்பங்கள், இன்னபிறவற்றுக்கு ஆளாகும் குழந்தைகளைப் போல இக்கதையின் கதை சொல்லி இல்லை. ஒரு குழுவாக ஈடுபடுவதால், அப்பாதிப்பு குறைந்து போயிருக்கலாம். ஆனால், கைவிடப்பட்ட வீடுகளுக்குள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு குதப்புணர்ச்சி செய்யப் பட்ட சிறுவர்களும், தயாராகாத யோனி கிழிக்கப் பட்ட சிறுமிகளும் கொண்டிருக்கக் கூடிய பயங்கர அனுபவங்களுக்கு முன்பாக இக்கதை ஒரு சிறு பொறி மட்டுமே. இக்கதை கொண்டிருக்கக் கூடிய வலிமையான அம்சங்களில் ஒன்றாகவும் இதைக் கொள்ள முடியும் தான்.. தனக்கு நடக்கும் பாதிப்புகள் பற்றிய அறிதலின்றி அதில் ஈடுபடுதல் என்பதாக வாசித்துப் பார்க்கலாமா? தான் எதை இழந்து கொண்டிருக்கிறான் என்பது பற்றிய அறிதலின்றியே / தான் அனுபவிக்கப் போகிறவை எவை என்பது பற்றிய புரிதலின்றியே அக்குழந்தை இதெல்லாவற்றுக்கும் பலியாகிறது என்று கொள்ளலாமா? இன்னொரு முக்கியமான விடயத்தை அபிப்பிராயம் தெரிவித்த தோழர்கள் காணத்தவறியிருக்கிறார்கள். கதை சொல்லி இராணுவத்தின் மீதான பரிவுப்பார்வை கொண்டவனாக இருக்கிறான். குறித்த சிப்பாயின் பல செயல்கள் ஒருவித அனுதாபத்துடன் சித்தரிக்கப் பட்டிருப்பதை காணலாம். அமௌனன் இட்டிருந்த பின்னூட்டம் சரியாகவே சொல்கிறது. மூல காரணங்கள் எவை? உண்மையில் எங்களது உடம்பின் துவாரங்களை ஆக்கிரமிக்கிற குறி பயந்து நடுங்குகிற சிப்பாய்களினுடையதா? இல்லை, மகிந்தவினதும் இதர பேரினவாத சக்திகளினதுமா? சிப்பாயின் ஆண்குறியை தனியே சிப்பாயின் ஆண்குறியாய் காணவியலாது.. அது மகிந்தவின், மல்வத்த பீடாதிபதிகளின் ஆண்குறி. * கதைசொல்லி சிப்பாயுடனான புணர்ச்சியின் சில அம்சங்களை விரும்புவனாகத் தான் காட்டப் படுகிறான். இன்னுமொரு சிறுவன் அவர்களது அணைப்புக்கு ஏங்குபவனாக இருக்கிறான், //பிறகு அப்பிடியில்லை. எனக்கும் உம்மை மாதிரி ஒரு மல்லி இருக்கு எண்டு சொல்லி கொஞ்சுவார் – அப்பா மீசை குத்தக் குத்தக் கொஞ்சுவாரே அப்பிடி நல்லா இருக்கும். சரியாக் கூசும். சிங்களம் சொல்லித் தருவார். என்னட்டத் தான் அவர் தமிழ் படிக்கிறவர். கன்ரீன் ரொபியள் எல்லாம் எனக்குத் தான்.’// //பிறகு சின்னப்பிள்ளயள் தமிழ்கதைக்கிற ஸ்ரைல்ல கதை சொல்லுவார். மடியில ஏத்திவச்சு முள்ளுத் தாடியால உரஞ்சி உரஞ்சி சிரிப்பார். பிறகு பேசாமல் இருப்பார். ஒருக்கா கட்டிப் பிடிச்சு அழுதவர். அவர் சொல்லித்தந்த பாட்டுப் போல எங்கட மிஸ்ஸும் ஒரு பாட்டுச் சொல்லித்தந்தவா – குருவிக் குஞ்சே குருவிக் குஞ்சே எங்கே போகிறாய்…. நான் சிங்களப் பாட்டை தமிழில கொப்பின்ர பின்பக்கம் எழுதி வச்சிருந்தன்,// இதை வியாக்கியானப்படுத்த நாங்கள் சிக்மன்ட் பிராய்டிடம் போக வேண்டாம். Neglected emotinal needs என்ற ஒரு பிரயோகம் போதும் என்று நினைக்கிறேன். மத்தியவர்க்க பெற்றோர் பெரிதும் தங்கள் குழந்தைகள் மீது எப்படி அன்பு செலுத்துவது என்பதை அறியாதவர்களாய் இருக்கிறார்கள். இரகசியமான முறையில் மாறிப்போயிருக்கிற வாழ்சூழல் பற்றிய அறிதல்களற்ற அவர்கள் 96இன் பின்னான பிள்ளையொன்றுக்கு இருக்கக் கூடிய சிக்கல்களை புரிந்தவர்களாக இல்லை. தமது அந்தஸ்து பணம் என்பவற்றில் குறியாக இருக்கும் அவர்கள் ரியூஷன், பாடசாலை, ஸ்பெஷல் கிளாஸ் என்று பிள்ளைகளை அலைக்கழிக்கிறதோடல்லாமல் தாங்களு அலைகின்றனர். ஒரு புன்னகைக்குத் தன்னும் நேரமிருப்பதில்லை. இங்கு தான் paedophile நபர்கள் தமது நுழைவுக்கான சாத்தியப் பாடுகளைக் கண்டு கொள்கிறார்கள். அவர்களிடம் சாடிஸம் இல்லாத பட்சத்தில் குழந்தைகள் அப்புணர்ச்சியை விரும்பவும் செய்கின்றன. எங்கு பிழை விடுகிறோம் என்பது நல்லது. (இந்த இடத்தில் ஷ்யாமின் ஸ்விம்மிங் இன் த மொன்சூன் சீ, ப்ͫன்னி போய் போன்ற நாவல்களில் வரும் சில சம்பவங்களை உதாரணம் காட்டமுடியும். நான் நினைக்கிறேன் – ரொமேஷ் குணசேகரவின் ரீப்(f) இல் வரும் கதைசொல்லி கூட(வயது 11) சக உடலின் அருகாமை குறித்த வேட்கையுடனிருந்தான் என. கதைசொல்லியின் சகவேலைக்காரன் அவனைப் பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்த முனைகையில் அது குறித்து அச்சமடைபவனாக இருக்கும் அச்சிறுவன், தன் எஜமானன் மீது ஒருவித நெருக்கம் உடையவனாக இருக்கிறான். எஜமானனுக்கு தேநீர் எடுத்துச் செல்லும் அச்சிறுவன் அவனது நெகிழ்வுற்ற ஆடைகளையும் சிறுபிள்ளைத் தனமான தனது எஜமானனின் உடல்வாகினையும் ஒரு வித லயிப்புடன் விபரிக்கிறான். ஷ்யாம்-ரொமேஷ் இரண்டு பேரது கதாநாயகர்களும் புறக்கணிக்கப் பட்டவர்களாக, உணர்வுத் தேவைகள் பூர்த்திசெய்யப்படாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். சக உடலொன்றின் அணைப்புக்கான தேவை எங்கிருந்து எழுகிறது என்பதை அறியவிரும்புபவர்கள் சிக்மண்ட் பிராய்டை/இன்செக்யூரிட்டிகள் பற்றி கற்கவும். அல்லாது விடில் ஷ்யாம், ரொமேஷ் போன்றவர்களின் புனைவுகளை வாசிக்கவும்)(fஅன்னி போய் இல் வருகிற அர்ஜியின் உளவியல் ரீதியான தேவைகளை, தகப்பன் செலவரத்தினமோ தாய் நளினியோ கண்டு கொள்வது இல்லை. தாய் நளினி பொருத்தமற்ற விதத்தில் அவனுடைய எffஎமினட் டென்டென்சிகளை களைய முறபடுகிறாள். அர்Jஇயின் ஆண் சகோதரர்கள் அவனைப் புரிந்து கொள்கிற நிலையில் இல்லை. இது தான் ஷேகனை நோக்கி அவனை உந்துகிறது – இல்லையா. பாலுறவின் தேவை அல்ல அங்கே அர்ஜியை இழுப்பது, ஒரு சிறு புன்னகைக்கான, தலைதடவலுக்கான ஆதரவுக்கான ஏக்கம் தான்.இதையும் அமௌனின் சிறுவர்களையும் இணைவாசிப்புச் செய்து பார்க்கலாம். ‘வெளிச்சக்கூடுகள்’ சிறுவர்களின் குடும்பம் குறித்து தரப்பட்டுள்ள விபரங்களை கவனியுங்கள்.) இக்கதையை முன்வைத்து விமர்சிக்க வேண்டிய இன்னுமொன்று யாழ்ப்பாண பள்ளிகளின் நாவலர் ஆசாரம். பிள்ளைகள் பாலியல் கல்வி பெறாதவர்களாய் இருப்பதால் இந்த நிலமைகள் மேலும் விகாரமடைகின்றன எனபது என் கருத்து. நான் தரம் ஒன்பதில் கல்வி கற்ற போதுதான் முதல் முதலாக சுகாதாரப் பாடப் புத்தகத்தில் பாலியல் கல்வி என்பது பேரளவுக்காவது தூவப்பட்டிருந்தது. புத்தக வினியோகத்தின் போது குறித்த பக்கங்கள் கிழிக்கப் பட்டிருந்தன. பல பாடசாலைகள் அப்பாடத்தை தொடவும் இல்லை. சுயஇன்பம் குறித்து அச்சமுற்று அன்ரி டிப்ப்ரெஷன் எடுக்கிற கனபேரை நானறிவேன். இன்னும் எத்தனை காலத்திற்குத் தான் இப்படி சிறுவர்களை விழிப்புணர்வற்ற நிலையில் வைத்திருப்பது? தனக்கு நடப்பது ஒரு துஷ்பிரயோகம் என்பதை அப்பிள்ளை அறிந்திருக்குமாயின் இவை போல சம்பவங்களுக்கான சாத்தியங்கள் குறைவு அல்லவா? யார் பிழை விடுகிறார்கள்? சிங்களவனா? இல்லை தங்கள் கோமணம் கிழியவேயில்லை என்று கதை விடுகிற யாழ்ப்பாணத்தவர்களா? பின்னூட்டமிட்டவர்கள் சிப்பாய்களுக்கு இருக்கக் கூடிய சிக்கல்களையும் புரிந்து கொள்வது தகும். அவர்கள் செய்வதை நான் ஆதரிக்கிறேன் என இது அர்த்தமாகாது, கோபத்தை கொஞ்சமாவது அடக்கிக் கொண்டு இப்படியான செயல்பாடுகளுக்கு எங்கனம் அவர்கள் தூண்டப்படுகிறார்கள்? எவையெவையெல்லாம் இது நோக்கி அவர்களைத் தள்ளுகின்றன. இவற்றைப் பரிசீலிப்பதன் மூலம் அதிகாரத்தின் மிகப்பெரும் ஆண்குறியை நீங்கள் காண முடியும். * கதையில் என்னை மிக எரிச்சலூட்டிய அம்சம் அக்கதைசொல்லி/அமௌனன் பண்ணிக்கொள்கிற புனிதப்படுத்துகை தான். கதைசொல்லி மிக அப்பாவியானவனாகவும், மற்ற சிறுவனால் seduceபண்ணுப்படுபவ்னாகவும் காட்டப் படுகிறான். மற்றைய சிறுவன் seducerஆக காட்டப்படுகிறான். இது ஒருவிதமாக இடறுகிறது-நம்பகத் தன்மை இல்லை. தன்னை நல்ல பிள்ளையாகக் காட்டிக் கொள்ளும் முனைப்பு கதைசொல்லியிடம் இருப்பதை, அந்த முனைப்பு மற்ற சிறுவனின் வாயில் தூஷணங்களைத் திணிப்பதை (அதன் மூலம் தன்னை உயர்த்துவதை) தெளிவாக இனங்காணமுடிகிறது. கதையின் ஒரே ஒரு இடத்தில் மாத்திரம் தான் புனிதப்படுத்துதல் அற்ற இயல்புத்தனம் தலை காட்டுகிறது: //எனக்குப் பெரிய புதினமாய்க் கிடந்துது. ஆனா அருக்குளிக்கிற மாதிரி முகத்தை வைச்சுக்கொண்டு “ச்சீ! மூத்திரம்” எண்டு சொன்னன்.// பின்வரும் மொழிதலைக் கவனியுங்கள்: //உண்மையாவே அரியண்டமா இருந்துது// இதில் ‘உண்மையாகவே’ என்ற பதப்பிரயோகம் ஏன் இடம்பெறுகிறது? ‘அரியண்டமா இருந்தது’ என்ற மொழிதல் ஏன் போதுமானதாக இல்லை…? அமௌனனை மீறி வெளிப்பட்டிருக்கிற(தாய் நான் நினைக்கிற) இந்த மொழிதல் கதையின் ஒட்டுமொத்த புனிதப் படுத்தலுக்கு ஒரு பொட்டுக்கேடு தான். ‘உண்மையாவே’ என்று வாசிப்பாளரை நம்ப வைக்க முயற்சிக்கும் போது அதொன்றும் அப்படியாகவில்லை என சந்தேகம் வருகிறது! நிரூபாவின் கதைகள் எங்கனம் தமது கதாநாயக/நாயகிகளுக்காக வில்லன்களை கதைப் பரப்புக்குள் உருவாக்கிக் கொண்டு இயக்கமுற்றனவோ அதே மாதிரியான துவிதஎதிர்மைச் சமன்பாடெனக் கொள்ளலாம். இதனால் தான் இந்தக் கதைக்குள் தீபனின் குரலைக் கேட்க முடியாமலிருக்கிறது. வழக்கமான போராதரவுப் பிரதிகளைப் போலன்றி சிப்பாயின் குரலையாவது (அவனது உடலசைவுகள் மூலம்) ஒலிக்க அனுமதித்ததற்கு அமௌனனுக்கு பாராட்டுகள். மற்றபடிக்கு இக்கதை(?!) பெருங்குறைகளை/நுண்ணரசியலை/விடுபடல்களை உடையது தான். * சனன், முரண்வெளி 20. பெட்டைக்குப் பட்டவை » Blog Archive » வெளிச்சக்கூடுகளை முன்வைத்து.. மேலும் – சனன் Says: March 19th, 2007 at 1:55 pm […] தொடர்பான சிறுகதை: வெளிச்சக்கூடுகள் தேவைப்படுவோர் படிக்க வேண்டிய குறிப்புகள்… * முதல்ல பெட்டைக்கு என் நன்றிகள். குறித்த கதை கவனப் படாமல், சாதியம் பற்றிய ஹரியின் குறிப்புகள் முரண்வெளி சார்ந்து அதிக கவனம் பெற்றது குறித்து எமக்கு சில ஏமாற்றங்கள் இருந்தன. இது பெரும் பலவீனங்களைக் கொண்ட சிறுகதையெனினும் ஆவணப்பதிவு என்ற அளவில் விவாதத்தை கோரி நிற்கிறது. அதை அடையாளம் கண்டு கொண்ட இரண்டாவது நபராக இருக்கிறீர்கள் (முதலாவது ஆள் கய – மற்றவர்கள் பதிவர்) இருவரும் பெண்களாக இருப்பது குறித்த வியப்பும் ஒருபுறம் போகட்டும். ஆண்கள் தமது குறிகளைப் பேணுகிற அரசியலில் மாத்திரம் அக்கறையுடனிருக்கிறார்கள், அதிகமும் பெண்கள் தான் இக்கதையின் மனித வலியைப் புரிந்து கொண்டார்கள். மதி கந்தசாமி, கய, பெட்டை எல்லாருக்கும் எமது நன்றிகள். * உண்மையிலேயே இக்கதை இராணுவம் செய்கிற அட்டூழியத்தை, அது குழந்தமை மீது செலுத்துகிற தாக்கங்களை / உடல் அனுபவித்திருக்கக் கூடிய வலியை சரியான விதத்தில் வெளிப்படுத்துகிற ஒன்று எனக் கூற முடியாது. பின்னூட்டமிட்டிருந்தவரான ‘பெயர் சொல்ல விருப்பமில்லை’ போன்றவர்களது பதிவுகளும் மிக மேலோட்டமானவையே. 96இன் பின்னர் யாழ்ப்பாணத்தின் தெருக்களில் திரிய நேர்ந்த ஒவ்வொரு சிறுவனும்/சிறுமியும் இவ்வாறான கதைகளுடன் தானிருக்கிறார்கள். அதிலொன்றாக இதைக் கொள்ள முடியும். இதைவிட கொடுமையான அனுபவங்கள் என் சக மாணவர்களுக்கு உண்டென்பதை நான் அறிவேன். மனவிகாரம், குழப்பங்கள், இன்னபிறவற்றுக்கு ஆளாகும் குழந்தைகளைப் போல இக்கதையின் கதை சொல்லி இல்லை. ஒரு குழுவாக ஈடுபடுவதால், அப்பாதிப்பு குறைந்து போயிருக்கலாம். ஆனால், கைவிடப்பட்ட வீடுகளுக்குள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு குதப்புணர்ச்சி செய்யப் பட்ட சிறுவர்களும், தயாராகாத யோனி கிழிக்கப் பட்ட சிறுமிகளும் கொண்டிருக்கக் கூடிய பயங்கர அனுபவங்களுக்கு முன்பாக இக்கதை ஒரு சிறு பொறி மட்டுமே. இக்கதை கொண்டிருக்கக் கூடிய வலிமையான அம்சங்களில் ஒன்றாகவும் இதைக் கொள்ள முடியும் தான்.. தனக்கு நடக்கும் பாதிப்புகள் பற்றிய அறிதலின்றி அதில் ஈடுபடுதல் என்பதாக வாசித்துப் பார்க்கலாமா? தான் எதை இழந்து கொண்டிருக்கிறான் என்பது பற்றிய அறிதலின்றியே / தான் அனுபவிக்கப் போகிறவை எவை என்பது பற்றிய புரிதலின்றியே அக்குழந்தை இதெல்லாவற்றுக்கும் பலியாகிறது என்று கொள்ளலாமா? இன்னொரு முக்கியமான விடயத்தை அபிப்பிராயம் தெரிவித்த தோழர்கள் காணத்தவறியிருக்கிறார்கள். கதை சொல்லி இராணுவத்தின் மீதான பரிவுப்பார்வை கொண்டவனாக இருக்கிறான். குறித்த சிப்பாயின் பல செயல்கள் ஒருவித அனுதாபத்துடன் சித்தரிக்கப் பட்டிருப்பதை காணலாம். அமௌனன் இட்டிருந்த பின்னூட்டம் சரியாகவே சொல்கிறது. மூல காரணங்கள் எவை? உண்மையில் எங்களது உடம்பின் துவாரங்களை ஆக்கிரமிக்கிற குறி பயந்து நடுங்குகிற சிப்பாய்களினுடையதா? இல்லை, மகிந்தவினதும் இதர பேரினவாத சக்திகளினதுமா? சிப்பாயின் ஆண்குறியை தனியே சிப்பாயின் ஆண்குறியாய் காணவியலாது.. அது மகிந்தவின், மல்வத்த பீடாதிபதிகளின் ஆண்குறி. * கதைசொல்லி சிப்பாயுடனான புணர்ச்சியின் சில அம்சங்களை விரும்புவனாகத் தான் காட்டப் படுகிறான். இன்னுமொரு சிறுவன் அவர்களது அணைப்புக்கு ஏங்குபவனாக இருக்கிறான், //பிறகு அப்பிடியில்லை. எனக்கும் உம்மை மாதிரி ஒரு மல்லி இருக்கு எண்டு சொல்லி கொஞ்சுவார் – அப்பா மீசை குத்தக் குத்தக் கொஞ்சுவாரே அப்பிடி நல்லா இருக்கும். சரியாக் கூசும். சிங்களம் சொல்லித் தருவார். என்னட்டத் தான் அவர் தமிழ் படிக்கிறவர். கன்ரீன் ரொபியள் எல்லாம் எனக்குத் தான்.’// //பிறகு சின்னப்பிள்ளயள் தமிழ்கதைக்கிற ஸ்ரைல்ல கதை சொல்லுவார். மடியில ஏத்திவச்சு முள்ளுத் தாடியால உரஞ்சி உரஞ்சி சிரிப்பார். பிறகு பேசாமல் இருப்பார். ஒருக்கா கட்டிப் பிடிச்சு அழுதவர். அவர் சொல்லித்தந்த பாட்டுப் போல எங்கட மிஸ்ஸும் ஒரு பாட்டுச் சொல்லித்தந்தவா – குருவிக் குஞ்சே குருவிக் குஞ்சே எங்கே போகிறாய்…. நான் சிங்களப் பாட்டை தமிழில கொப்பின்ர பின்பக்கம் எழுதி வச்சிருந்தன்,// இதை வியாக்கியானப்படுத்த நாங்கள் சிக்மன்ட் பிராய்டிடம் போக வேண்டாம். Neglected emotinal needs என்ற ஒரு பிரயோகம் போதும் என்று நினைக்கிறேன். மத்தியவர்க்க பெற்றோர் பெரிதும் தங்கள் குழந்தைகள் மீது எப்படி அன்பு செலுத்துவது என்பதை அறியாதவர்களாய் இருக்கிறார்கள். இரகசியமான முறையில் மாறிப்போயிருக்கிற வாழ்சூழல் பற்றிய அறிதல்களற்ற அவர்கள் 96இன் பின்னான பிள்ளையொன்றுக்கு இருக்கக் கூடிய சிக்கல்களை புரிந்தவர்களாக இல்லை. தமது அந்தஸ்து பணம் என்பவற்றில் குறியாக இருக்கும் அவர்கள் ரியூஷன், பாடசாலை, ஸ்பெஷல் கிளாஸ் என்று பிள்ளைகளை அலைக்கழிக்கிறதோடல்லாமல் தாங்களு அலைகின்றனர். ஒரு புன்னகைக்குத் தன்னும் நேரமிருப்பதில்லை. இங்கு தான் paedophile நபர்கள் தமது நுழைவுக்கான சாத்தியப் பாடுகளைக் கண்டு கொள்கிறார்கள். அவர்களிடம் சாடிஸம் இல்லாத பட்சத்தில் குழந்தைகள் அப்புணர்ச்சியை விரும்பவும் செய்கின்றன. எங்கு பிழை விடுகிறோம் என்பது நல்லது. (இந்த இடத்தில் ஷ்யாமின் ஸ்விம்மிங் இன் த மொன்சூன் சீ, ப்ͫன்னி போய் போன்ற நாவல்களில் வரும் சில சம்பவங்களை உதாரணம் காட்டமுடியும். நான் நினைக்கிறேன் – ரொமேஷ் குணசேகரவின் ரீப்(f) இல் வரும் கதைசொல்லி கூட(வயது 11) சக உடலின் அருகாமை குறித்த வேட்கையுடனிருந்தான் என. கதைசொல்லியின் சகவேலைக்காரன் அவனைப் பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்த முனைகையில் அது குறித்து அச்சமடைபவனாக இருக்கும் அச்சிறுவன், தன் எஜமானன் மீது ஒருவித நெருக்கம் உடையவனாக இருக்கிறான். எஜமானனுக்கு தேநீர் எடுத்துச் செல்லும் அச்சிறுவன் அவனது நெகிழ்வுற்ற ஆடைகளையும் சிறுபிள்ளைத் தனமான தனது எஜமானனின் உடல்வாகினையும் ஒரு வித லயிப்புடன் விபரிக்கிறான். ஷ்யாம்-ரொமேஷ் இரண்டு பேரது கதாநாயகர்களும் புறக்கணிக்கப் பட்டவர்களாக, உணர்வுத் தேவைகள் பூர்த்திசெய்யப்படாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். சக உடலொன்றின் அணைப்புக்கான தேவை எங்கிருந்து எழுகிறது என்பதை அறியவிரும்புபவர்கள் சிக்மண்ட் பிராய்டை/இன்செக்யூரிட்டிகள் பற்றி கற்கவும். அல்லாது விடில் ஷ்யாம், ரொமேஷ் போன்றவர்களின் புனைவுகளை வாசிக்கவும்)(fஅன்னி போய் இல் வருகிற அர்ஜியின் உளவியல் ரீதியான தேவைகளை, தகப்பன் செலவரத்தினமோ தாய் நளினியோ கண்டு கொள்வது இல்லை. தாய் நளினி பொருத்தமற்ற விதத்தில் அவனுடைய எffஎமினட் டென்டென்சிகளை களைய முறபடுகிறாள். அர்Jஇயின் ஆண் சகோதரர்கள் அவனைப் புரிந்து கொள்கிற நிலையில் இல்லை. இது தான் ஷேகனை நோக்கி அவனை உந்துகிறது – இல்லையா. பாலுறவின் தேவை அல்ல அங்கே அர்ஜியை இழுப்பது, ஒரு சிறு புன்னகைக்கான, தலைதடவலுக்கான ஆதரவுக்கான ஏக்கம் தான்.இதையும் அமௌனின் சிறுவர்களையும் இணைவாசிப்புச் செய்து பார்க்கலாம். ‘வெளிச்சக்கூடுகள்’ சிறுவர்களின் குடும்பம் குறித்து தரப்பட்டுள்ள விபரங்களை கவனியுங்கள்.) இக்கதையை முன்வைத்து விமர்சிக்க வேண்டிய இன்னுமொன்று யாழ்ப்பாண பள்ளிகளின் நாவலர் ஆசாரம். பிள்ளைகள் பாலியல் கல்வி பெறாதவர்களாய் இருப்பதால் இந்த நிலமைகள் மேலும் விகாரமடைகின்றன எனபது என் கருத்து. நான் தரம் ஒன்பதில் கல்வி கற்ற போதுதான் முதல் முதலாக சுகாதாரப் பாடப் புத்தகத்தில் பாலியல் கல்வி என்பது பேரளவுக்காவது தூவப்பட்டிருந்தது. புத்தக வினியோகத்தின் போது குறித்த பக்கங்கள் கிழிக்கப் பட்டிருந்தன. பல பாடசாலைகள் அப்பாடத்தை தொடவும் இல்லை. சுயஇன்பம் குறித்து அச்சமுற்று அன்ரி டிப்ப்ரெஷன் எடுக்கிற கனபேரை நானறிவேன். இன்னும் எத்தனை காலத்திற்குத் தான் இப்படி சிறுவர்களை விழிப்புணர்வற்ற நிலையில் வைத்திருப்பது? தனக்கு நடப்பது ஒரு துஷ்பிரயோகம் என்பதை அப்பிள்ளை அறிந்திருக்குமாயின் இவை போல சம்பவங்களுக்கான சாத்தியங்கள் குறைவு அல்லவா? யார் பிழை விடுகிறார்கள்? சிங்களவனா? இல்லை தங்கள் கோமணம் கிழியவேயில்லை என்று கதை விடுகிற யாழ்ப்பாணத்தவர்களா? பின்னூட்டமிட்டவர்கள் சிப்பாய்களுக்கு இருக்கக் கூடிய சிக்கல்களையும் புரிந்து கொள்வது தகும். அவர்கள் செய்வதை நான் ஆதரிக்கிறேன் என இது அர்த்தமாகாது, கோபத்தை கொஞ்சமாவது அடக்கிக் கொண்டு இப்படியான செயல்பாடுகளுக்கு எங்கனம் அவர்கள் தூண்டப்படுகிறார்கள்? எவையெவையெல்லாம் இது நோக்கி அவர்களைத் தள்ளுகின்றன. இவற்றைப் பரிசீலிப்பதன் மூலம் அதிகாரத்தின் மிகப்பெரும் ஆண்குறியை நீங்கள் காண முடியும். * கதையில் என்னை மிக எரிச்சலூட்டிய அம்சம் அக்கதைசொல்லி/அமௌனன் பண்ணிக்கொள்கிற புனிதப்படுத்துகை தான். கதைசொல்லி மிக அப்பாவியானவனாகவும், மற்ற சிறுவனால் seduceபண்ணுப்படுபவ்னாகவும் காட்டப் படுகிறான். மற்றைய சிறுவன் seducerஆக காட்டப்படுகிறான். இது ஒருவிதமாக இடறுகிறது-நம்பகத் தன்மை இல்லை. தன்னை நல்ல பிள்ளையாகக் காட்டிக் கொள்ளும் முனைப்பு கதைசொல்லியிடம் இருப்பதை, அந்த முனைப்பு மற்ற சிறுவனின் வாயில் தூஷணங்களைத் திணிப்பதை (அதன் மூலம் தன்னை உயர்த்துவதை) தெளிவாக இனங்காணமுடிகிறது. கதையின் ஒரே ஒரு இடத்தில் மாத்திரம் தான் புனிதப்படுத்துதல் அற்ற இயல்புத்தனம் தலை காட்டுகிறது: //எனக்குப் பெரிய புதினமாய்க் கிடந்துது. ஆனா அருக்குளிக்கிற மாதிரி முகத்தை வைச்சுக்கொண்டு “ச்சீ! மூத்திரம்” எண்டு சொன்னன்.// பின்வரும் மொழிதலைக் கவனியுங்கள்: //உண்மையாவே அரியண்டமா இருந்துது// இதில் ‘உண்மையாகவே’ என்ற பதப்பிரயோகம் ஏன் இடம்பெறுகிறது? ‘அரியண்டமா இருந்தது’ என்ற மொழிதல் ஏன் போதுமானதாக இல்லை…? அமௌனனை மீறி வெளிப்பட்டிருக்கிற(தாய் நான் நினைக்கிற) இந்த மொழிதல் கதையின் ஒட்டுமொத்த புனிதப் படுத்தலுக்கு ஒரு பொட்டுக்கேடு தான். ‘உண்மையாவே’ என்று வாசிப்பாளரை நம்ப வைக்க முயற்சிக்கும் போது அதொன்றும் அப்படியாகவில்லை என சந்தேகம் வருகிறது! நிரூபாவின் கதைகள் எங்கனம் தமது கதாநாயக/நாயகிகளுக்காக வில்லன்களை கதைப் பரப்புக்குள் உருவாக்கிக் கொண்டு இயக்கமுற்றனவோ அதே மாதிரியான துவிதஎதிர்மைச் சமன்பாடெனக் கொள்ளலாம். இதனால் தான் இந்தக் கதைக்குள் தீபனின் குரலைக் கேட்க முடியாமலிருக்கிறது. வழக்கமான போராதரவுப் பிரதிகளைப் போலன்றி சிப்பாயின் குரலையாவத
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: