Home > க(வி)தைசொல்லி, கவிதையியல் > சுகந்தி சுப்ரமணியம்

சுகந்தி சுப்ரமணியம்

——————————————————–

தேர்ந்தெடுத்த கவிதைகள் (8 )

——————————————————-

உயிர்ப்பு

ஒவ்வொரு கணமும்

அழுதுகொண்டிருந்தேன்.

ஜன்னல்களும் கதவுகளும் மூடிக்கிடந்தன.

அறைகள் இருட்டியிருந்தன.

எல்லாம் மௌனமாய்.

கதவு மெல்ல அழைத்தது;

அழாதே சாப்பிடு என்றது.

எழுந்து போய்

திறந்தேன்.

பேரிரைச்சலுடன் நகரத்தை

அதிகாலை தந்தது.

புன்னகையுடன் தரையிறங்கினேன்.

என்னைக் கழுவு என்றது வாசல்

கோலம் போடு என்றழைத்தது மண்.

தண்ணீர்விடு என்றழைத்தன செடிகள்.

-0-

எனது உலகம்

உன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது

கேலியாய்ச் சிரித்தான்.

உண்மைதான். உண்மையில்லை.

இந்த உலகம் குறித்து

என் நம்பிக்கைகள் இன்னும் சிதைந்தபடி

ஆனால் நான் நம்பிக்கையுடன்.

இந்திய ஜோக் என்றான் ஒருவன்.

விரலை என் முன் நீட்டி

கண்களை உருட்டியபடி அவன்.

இருந்தாலென்ன?

நான் இன்னமும்

எனதுலகத்தைத் தொலைக்கவில்லை.

முரண்பாடுகளே வாழ்க்கை என்றானபின்

எதுதான் சரி?

எதுதான் தவறு?

-0-

எனது உலகம் 2

யாரைப் பற்றியும் பேச எனக்கு உரிமையில்லை.

ஆனால் என்னைக் குறித்துப் பேச எல்லோருக்கும்

உரிமையிருப்பதாக அவன் சொன்னான்.

யார்? எப்போது? ஏன்?

நிர்ணயித்தார்கள் என்றேன்

அது உனக்கு அநாவசியம் என்றான்.

எனக்கு மிகவும் அவசியமானதாக

என் உலகை உணர்ந்தேன்.

இவர்களின் செயல்கள் எனக்கு எரிச்சலூட்டää

கேள்விகளற்று உறைந்து போனேன்.

-0-

எனது தோழிகள்

அவ்வப்போது சண்டையிட்டாலும்

நாங்கள் நல்ல தோழிகளாகவே இருந்தோம்.

அஸ்மாவும், லூஸியாவும், வரலட்சுமியும், ஷோபாவும்.

அவர்களைப் பற்றி நான் பேசும்போது

என்னைப் பற்றி அவர்களும் பேசுவார்களென நினைத்தேன்.

பெரியவர்களின் மதச் சண்டைகள் எங்களுக்கு அநாவசியமாய்

தெரிந்தது

பெரும்பாலும் எங்கள் சமையல் அவர்களுக்கும்

அவர்களது எங்களுக்கும் பிடித்திருந்தது.

நகரத்தில் கலவரம் நேரும்போதெல்லாம்

நாங்கள் கவலைப்பட்டோம்.

அதைத் தவிர வேறு என்ன செய்யமுடியும்?

எங்களுக்கான நேரம் மிகக் குறைவாக இருந்தது.

தவிரவும்,

எங்களை எதுவும் செய்துவிடாதபடி

எல்லோரும் பாதுகாத்தனர்.

நாங்கள் நல்ல தோழிகளாக இருந்தோம்.

தோழிகளாக இருப்பதையே விரும்பினோம்.

ஒருவரின் கருத்து மற்றவருக்குப் பிடிக்காவிட்டாலும்.

-0-

பார்வையும் நானும் சமூகமும்

எனது பார்வை ஒன்றும் அவ்வளவு மோசமில்லை.

என்றாலும்

மிக முக்கியமாய் நகரில் நடப்பவை எல்லாம்

விடுபட்டுத்தான் போகின்றன.

காலங்கடந்து தெரிந்தாலும் ஏனோ

எதுவுமே பாதிப்பதில்லை.

இதுதான் சரியென எல்லோரும் சொன்னாலும்

எனக்குள் எப்போதும் வருத்தமாய் இருந்தாலும்

நானும் ஆக்ரோஷமாய் தடிகளைச் சுழற்றியபடி

வேகமாய் ஒவ்வொருவரையும் தாக்குவதாய் நினைக்கிறேன்

எதிரே வரும் தபால்காரரிடம் புன்னகையோடு பெறும்

கடிதங்களில் எந்த விசேஷமுமிருக்காது என்றாலும்

பெயர்ப் பட்டியலாய் நீளும் அவற்றை எப்போதும் விரும்புவேன்

வுளையல்கள் ஒலிக்க தோழிகள் வருவர்.

அவர்கள் முகம் பார்த்து மகிழ்வேன்.

எல்லாம் சில கணங்கள் வரைதான்.

மீண்டும்

என் உலகில் நான் நுழையவேண்டியிருக்கிறது.

நான் விரும்பாவிட்டாலும்

காற்று என்னை வருடிச்செல்வதுபோல.

அவளைக் குறித்து எந்த வருத்தமில்லை என்றாலம்

அவளுக்காய் இரக்கப்படுகிறேன்.

அவள் முகம் பார்க்கும்போதெல்லாம்

சுடுசொற்கள் வந்துவிடுகின்றன.

மிகவும் வேதனைதான்; என்ன செய்வது?

நான் ஏன் இப்படியாகிப் போனேன்?

எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்.

அது;

நானாக இருக்க முடியாதுபோன வருத்தம்தான்.

புதிய திரைப்படங்களின் பாடல்களை

மிகச் சத்தமாய் அவர்கள் ஒளிபரப்புகையில்

நானும் எனது தோழிகளும்

மெளனமாய் சங்கடத்துடன்

சேலையை சரிசெய்து கொள்ளநேர்கிறது.

-0-

எனது தனிமையைப் போக்க

எவ்வழியும் கிடைக்கவில்லை.

நானறிந்த சுற்றமும்

தோழிகளுடனான இருப்பும்

விலகலைக் கற்றுக் கொடுத்தது.

மீண்டும் தனிமையில் இருக்கையில்

என்னை இயல்பாக்க

முடியாமல்

ரயிலும் தண்டவாளமும் இணையும்

தருணத்தில்

சிக்கித் தவிக்கும் உயிராய்

நிமிடத்தை வருஷமாக்கி

வேவு பார்க்கிறது மனசு.

இன்னமும் தீரவில்லை

எனது உணர்வுகள்.

எதுவும் தேவையில்லை என

உதறித்தள்ள நானென்ன ஜடமா…

வீட்டிலிருக்கும் ஜடப்பொருளுக்கு

போட்டியாய் கிடந்து தவிக்கிறேன்.

எதுவாகவும் நானில்லை.

எனது நான்

வீட்டின் இருண்டமூலையில்

பதுங்கிக் கிடக்கிறது எலிகளோடு

-0-

எதைச் சார்ந்து இருப்பது?

ஆல்லது

எப்போது யாரைச் சார்ந்து இருப்பது?

திருமணமாகும்வரை பெற்றோரும்

ஆனபின் கணவனும் பாதுகாக்க

நடுநடுவே

மூக்கை நுழைக்கும் சமூகத்திற்கு

சொரணையே இல்லை.

என் மேல் ஆவியிருப்பதாக

எல்லோரும் நம்பினார்கள்;

ஏன் நீயும்தான்.

எனக்கு இரண்டு யோசனை.

இருந்தாலும்

பாட்டியுடன் துதிக்கையாட்டும்

யானை பார்க்க கோவிலுக்கு சென்றேன்.

அது தன் கப்பீரத்தை இழந்து

பத்து காசுக்காய் குனிந்தது.

எனது தோழிகள்

என்னை விரோதியாக்கினர்.

தோழர்களோ பத்தடி தள்ளி நின்று

பேசினர்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாய்

எனது தனிமை என் வீட்டில்

எனைச் சார்ந்து இருக்கிறது

-0-

அறை

அறை மிகவும் பாதுபாப்பாக இருக்கிறது.

கோடைகாலம் குளிர்காலம்

எதுவும் பாதிக்காத வகையிலிருக்கிறது.

எனக்குத் தோவையானதை அறைக்குள்ளே பெறுகிறேன்.

இந்த அறை

எனது எதிர்ப்புகளை அலட்சியப்படுத்துகிறது.

உனது அடையாளமெங்கே என இளிக்கிறது.

இந்த அறையில் நான்

வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதாகவும்

அவர்களால் அவர்கள் அறைகள் நிரம்பிவழிவதாகவும்

எனக்கு தகவல் வருகிறது.

இது என்ன விசித்திரம்!

அறைகளுக்கு எப்போது கண்கள் முளைத்தன?

இனி எனக்கு நிம்மதியில்லை.

நான் நானாக இருக்கவே முடியாது.

வெளியே எனது ஆடைகள் காய்கின்றன.

அறைக்குள் என் ஆடைகளை மீறி

கண்கள் என்னை ஒற்றறிகின்றன.

நேற்று அவளும் இப்படித்தான் என்றாள்.

-0-

——————–

மீண்டெழுதலின் ரகசியம்

-சுகந்தி சுப்ரமணியம்

யுனைடெட் ரைட்டர்ஸ்

130/2 அவ்வை சண்முகம் சாலை, கோபாலபுரம், சென்னை – 86

முதல் பதிப்பு டிசம்பர் 2003

——————–

Advertisements
  1. maalan
    February 7, 2005 at 10:26 am

    அருமையான கவிதைகள்

  2. ravi srinivas
    February 7, 2005 at 7:34 pm

    her poems were appreciated and the book got rave reviews when it was published.i dont think that she
    has written much after that collection.i may be wrong.
    is the one you are referring to is a reprint or second edition with more poems.whatever it is thanks for posting them and for your comments

  3. ravi srinivas
    February 7, 2005 at 7:35 pm

    i guess it is another volume, a recent collection.as i dont remember the title of the one published in eighties i have this doubt.

  4. டிசே தமிழன்
    February 7, 2005 at 8:06 pm

    Ravi, It is not her debut one. Believe, the first book was published by MeeRa. In this book, they have added few new poems (or missing ones) of Suganthi Subaramaniyam.

  5. ஒரு பொடிச்சி
    February 7, 2005 at 9:19 pm

    In 88, ANNAM published Suganthi’s book ‘Puthaiunda vazhkkai’

    I think most of the poems from this collection are from that collection.

  6. raji
    February 18, 2005 at 5:31 am

    கறுப்பிக்கும் பொடிச்சிக்கும் ராஜி ஆகிய எனது பதில்.
    நான் மதியம் 2 மணியளவில் தான் கறுப்பியின் பதிவைப் பார்த்தேன். உடனடியகாப் பதில் எழுதாதிற்கு உள்நோக்கம் எதுவும் இல்லை. எனது நேரம்தான் பிரச்சனை. எனது குழந்தைகளை பாடசாலையில் இருந்து ஏற்றிவந்து சங்கீத வகுப்பு(களுக்கு) கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு முடியும் வரை உறவினர் ஒருவரின் வீட்டில் இருந்துவிட்டு பிறகு பிள்ளைகளை வீட்;டிற்கு ஏற்றிவந்துää அவர்களின் பாடுபார்த்து பின் மெட்டிஓலி பார்த்து விட்டு ‘செல்வி’ தொடங்கவும 11.00 (பி.இ) அதை விட்டுவிட்டு கணணிக்கு வந்தால் பெட்டையின் என்பற்றிய சந்தேகம் பிரசுரமாகியிருந்தது. ஆகவே ‘பெட்டை’ அவர்களே இப்போது உங்குகளுக்கு என் காலதாமதத்தால் என் நேர்மைமீது வந்த சந்தேகம் போயிருக்கும் என நம்புகிறேன். அதைவிட உங்களைப் போல நான் எழுதினேன் என்பதன் அர்த்தம் எனக்கு புரியவில்லை. ஜெயமோகனை யாரும் விமர்சிக்கலாம் தானே.

    சரி இனி கறுப்பியிடம் வருவோம்:

    நீங்கள் கூறிய பெயரில் எனக்கு சகோதரி யாரும் கிடையாது. நான் உங்களுக்கு பழைய நண்பியும்; கிடையாது. உங்கள் அறிவுக்கு பதில் தரமுடிந்திருந்தால் நீங்கள் முதலில் பதிலைத் தந்திருக்கவேண்டும். பின்புதான் மற்றய உங்கள் சந்தேகம்களைப் பற்றிப் பேசியிருக்க வேண்டும். அதைவிடுத்து அந்த சகோதரிகளை இழுத்து தரக்குறைவாகப் பேசியது சுத்த அனாகரிகமானது. விமர்சனத்துக்கு முகம்கொடுக்க திராணியற்று விமர்சனத்தையே பத்தியிலிருந்து நீக்கிய நீங்கள் இலக்கியத்தில் பெரிதாக சாதித்ததாக சொல்வது சுத்த அபத்தம். மானிசியபுத்திரனின்ää பெயரிலி ஆகியோர் சம்மந்தப்பட்;ட அண்மைய விவாதத்தைப் பார்த்தால் விமர்சனத்தை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதை அறிவீரகள். அதைவிடுத்து விருதுகளை வைத்து ஒருவரின் திறமையை அளவிடுவதாயின் தமிழர்தகவல் திருச்செல்வத்திடமும்ää தமிழன் வழிகாட்டி செந்தியிடமும் தாரளமாக விருது வாங்கலாம். நீங்கள் குறிப்பிட்ட சகோதரிகளுக்கு என்னைத் தெரியாவிடினும் எனக்கு அவர்களை ஓரளவு தெரியும். அதனால்தான் சொல்கிறேன் அவர்கள் விடுதலைப் பாடலுக்கு வக்காலத்து வாங்க இவளவு அக்கறையாக வருவார்கள் என நான் நினைக்கவில்லை. உங்களுக்கும் இது புரிந்திரு;க வேண்டும். மீண்டும் சொல்கிறேன் (எச்சரிக்கிறேன்) உங்களை விட உயரமான விடயங்களில் தலையை விடாதீர்கள.;;

    பி.கு: சகோதரிகளை வம்புக்கிளுத்து அனாகரிகமாக கதைத்ததிலிருந்து அவர்களுக்கும் உங்களுக்குமான மோதலில் உங்கள் பக்க நியாயம் எப்பிடியிருக்கும் இருக்கும் என்பதை வாசிப்பவர்கள் புரிந்து கொள்ள முடியுமென்று நினைக்கிறேன.

  7. ஒரு பொடிச்சி
    February 18, 2005 at 4:52 pm

    உங்களுக்கு எழுதிய சிறிய பதிலும் அழிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
    நான் எழுதியது இதுதான்:

    உங்களுடைய பதிலே நிறைவாய் இருக்கிறது.
    உங்களது நேர்மைக்கு மிக்க நன்றி. நான் ‘என்னை மாதிரி எழுதியது’ என எழுதியது ‘ஒத்த கருத்துக்களை’.
    மீண்டும் உரையாடிக்கொள்வோம். நன்றி தோழி.

  8. raji
    February 18, 2005 at 5:44 pm

    Re pupulished from blogg spot of Karubi
    நான் முதலிலேயே கேட்டேன் “விடுதலைப் பாடல்கள் எழுதப்பட்ட இடம் காலம் (செற்றிங் அல்லது ரேக்கிங் பிளேஸ்) மற்றும் காரணம் என்பன புரியாத முட்டாள்கள் என்றா அந்தக் குழந்தைகளை நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்” என்று. பெற்றோரும் ஆசிரியரும் தாய் நாட்டில் என்று தான் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். இங்கெண்று இல்லை.
    நான் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிவிட்டேன் நான் அந்தச் சகோதரிகளில் ஒருத்தி அல்ல. அதன்பின்னும் அந்த சகோதரிகளை; வம்புககு இழுப்பது நீங்கள் தான். நீங்கள் என்னை தவறாக விளங்கி சகோதரிகளை வம்புக்கு இழுத்தபடியால்தான் ‘பொடிச்சி’ பதில் எழுத உங்கள் தளத்துக்கு வந்தார் அதை விட இன்னொருவரை “என் தளத்தலில் விமர்சனம் எழுதாதே” என்று சொல்வதானால் அந்தப் படைப்புக்களை உங்கள் கணணியில் மட்டும் போட்டு வைத்துக்கொண்டு ஆசை தீரப் பார்க்கலாமே? ஏன் இணையத்தில் ஏற்றினீர்கள். ஒரு வரை விமர்சனம் செய்யாதே எனச் சொல்ல அவசரகாலம் அற்ற சூழலில் யாருக்கும் உரிமை இல்லை. அப்படிச் சொல்வீர்களாயின் அவசரகால நிலையில் விமர்சனங்களை எதிர்க்கின்ற சில அமைப்புக்களை பிழை சொல்கின்ற உங்கள் வாதங்கள் அபத்தங்களாகும் மேலும் நேற்று ஒரு விடயத்தைக் கேட்டெழுத மறந்து விட்டேன் அதாவது ஒரு பெண்ணிடம் ஆண் பெயரில் கடிதம் எழுதி “உனக்கு யாராருடன் தொடர்புகள் உண்டு?” எனக் கேட்க முடியுமா. ஒரு பெண் பெயரில் எழுதி நம்பிக்கையை வளர்தபின்னால் வேண்டுமென்றால் கேட்கலாம். ஏன் என்றால் உண்மையில எழுதுவது ஆணாயின் நீங்கள் பதில் சொன்னுதும் அவரின் (“கேவலமாக மெயில் எழுதும்”ஆணாதிக்க ஆண்களின்) அடுத்த கேள்வி “என்னுடனும் வருகிறாயா?” என்பதாயே இருக்கும். இது பொதுவாக பெண்கள் எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆகவே அப்படி ஆண் பெயரில் உங்கள் இரகசியம் அறிய முயலும் வேலையை பெண்கள் செய்யமாட்டார்கள. இந்த சிம்பிள் லொஜீகே தெரியாமல் இருக்கும் நீங்கள் எப்படி ஆழாமான இலக்கியம் படைப்பபீர்கள். “மருண்டவன் கண்களுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்” “காமாளைக் கண்ணனுக்கு வெயில் எல்லாம் மஞ்சள்” என்ற நிலையில் இருக்கிறீர்கள். சரி நல்ல உளவியல் ஆழமிக்க டீ.சே தமிழனுக்கு தான் நிலமை புரியவில்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம். மற்றவர்களுக்கும் நிலமை விளங்கவில்லை என்றே வைத்துக்கொள்வோம். எனக்குமா புரியாமல் போகும். ஏநென்றால் எழுதியதே நான் தானே. நான் அந்த சகோதரிகளில் ஒருவர் இல்லைத்தானே. அதை விட தவறான புரிதலினால் அந்த சகோதரிகளை இணையத்திலேயே கொச்சைப்படுத்திய நீங்கள் நேரடியாக மற்றவர்களிடம் எந்தளவு கொசீப் அடிச்சிருப்பீர்கள். உங்களுக்கு உயர்வு மனச்சிக்லினால் வரும் தாழ்வு மனச்சிக்கல் உள்ளது. அதற்கு ஆதாரம்(1) “ஜெயமோகன் சூரா ஆகியோரோடு நானும் அந்த சகோதரிகளிடம் இலக்கியம் படிக்க போகிறோம் என்று எழுதியது. ஜேயமோகனின் எழுத்து ஆழமற்றதெனினும் உங்கள் அளவுக்கு கிடையாது.
    (2) சகோதிகள் ஒடி ஓடி உங்களுக்கு எதிராக பிரச்சாரம் செய்வதாகச் சொல்வது.
    அவர்களும் படித்தவர்கள் நல்ல ஆஙகிலத் தகமை உள்ளவர்கள். பல ஆண்களுடன் வேலை செய்தவர்கள். ஆகவே நீங்கள் எழுதியது போல் இக்காரணங்களுக்காக உங்களை அவர்கள் கொச்சைப்படுத்தத் தேவையில்லை. (அவ்வாறு நினைப்பதும் மன அழுத்தத்தின் நோயின் ஒரு நிலை அதாவது யாரும் எம்மைக் கண்டு கொள்ளாவிடினும் எமக்கெதிராக பல பேர் சதிசெய்வது போலிருக்கும்.)

    இறுதியாய் எனக்கு ஒரு சந்தேகம். ‘எழுதியது அவர்கள் இல்லை என்று புரிந்த பின்னும் என்கேள்விக்கு பதில் எழுத முடியாததால் தொடர்ந்தும் விளங்காததுவாய் நடிக்கிறீர்களோ?’ என்று

    Raji Selvakumar

    Thanks: Karubi’s blogg spot.com

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: