February 17, 2011 1 comment


Translation (with minor changes) of the Original Post entitled “FUCK OFF INDIA” by Livingsmile Vidya, a transgender  who is a writer, assistant director and a stage performer lives in Chennai, India.  She is the author of the book “I am Vidya” – which is written in Tamil and then translated into most Indian languages. | I am Vidya – amazon link


Being neglected and humiliated and being poor are the permanent identities in my history. This is an after effect for my greed to live as a trans gender with some pride even after happened to be born as a sexual minority in this country. Especially it is a higher punishment for my yearning to live as a  performing artist [stage actor].

Until today all the negligence and other humiliations were gifted to me by the Indian Government.  But today it is given in great amount by the government of  France too.

I was invited to this literary gathering [38th Tamil Literary Gathering \ Ilakiya Santhippu | February 19 – 20, 2011  – Paris, France] which is annually organized by my friends like Shoba and other literary people. But France Embassy has rejected my Visa. The reason behind their refusal is that they have no guarantee that I will be returning  to India after the event (Since I don’t even have ways to live in my own country, they think I will go to France and become a governor!)

Jokes apart, the reasons they gave for their mistrust are:

1. unmarried

2. no family background.

3. No permanent income & employment

4. low bank balance, and no mentionable assets under my name.

In a country where, they don’t even consider transgenders as ‘humans’, what is the possibility for  my marriage?

Which family would willing to accept transgenders?

Who would tell the France Embassy that no matter what a trans gender studied, in this holy land the available work for them are begging and sex trade only?  When there is no employment where can one go for assets?

[I have submitted] So many Documents! Recommendation letters! paper cuttings! photos..! [Not to mention the] harassment [to get proper documents]…! and many more. But even when the Event Organizers agreed on covering all the traveling and other expenses, Visa was denied because of above 4 reasons.  Instead of these reasons, they should of directly said to my face, that there is ‘NO VISA FOR TRANSGENDERS’.

Dear Friends, what gives me this non ceasing anger is not the fact that i cant go to a foreign country, but the fact I am in a neglectable state even by foreign countries [like France].

Any way, thanks for all your understanding!

More than anything right now in this right moment  I just want to curse this country [India] as much as I can.

related links:

LGBT rights, France:

to Contact FRANCE EMBASSY in India: |

சீதனம்: ஏன் தவறு?

November 19, 2010 1 comment

நிமலின் “சீதனம்: ஏன் தவறு இல்லை” பதிவு குறித்த எனது கருத்து:


உங்கட இந்தப் பதிவு தொடர்பா ஒரு விசயத்த சொல்ல முடியும்.

சமபாலுறவாளர்கள் தாம் திருமணம் செய்து கொள்ளும் உரிமைக்காக நிறைய நாடுகளில் போராடுகிறார்கள் (கனடாவில் அமெரிக்காவில் சில இடங்களில் அந்த உரிமை உண்டு). இது குறித்து எழுதுகிற ஒரு முற்போக்காளர் (கிட்டத்தட்ட இப்படி) எழுதியிருந்தார் “திருமணங்களே அவசியமற்றவை என்கிற போது இந்த போராட்டமே அவசியமற்றது” [இது குறித்து முன்பொரு பதிவில் எழுதியிருந்தேன். அதற்கான லிங்க் பிறகு இணைக்கிறேன்].

நீங்களும் சீதனம் குறித்து “குடும்பமே சமூக அங்கீகாரத்துக்கானது.. இதில் சீதனம்” என எழுதியிருக்கிறீர்கள்.

மேலே குறிப்பிட்ட முற்போக்கான கூற்றோடும் உங்களது கூற்றோடும் எனக்கு உடன்பாடே. நான் இரண்டையுமே தனிப்பட்டரீதியாக விரும்பவில்லை.

ஆனால் சமூகம் என வருகிற போது, முற்போக்கான பல கருத்துக்களை அந்தந்த சந்தர்ப்பத்துக்கேற்ப பாக்க வேண்டிய தேவை உள்ளது.

திருமண உரிமையை வேண்டிப் போராடும், சமபாலுறவாளர்களைப் பொறுத்தவரை திருமணம் செய்யும் தேர்வு அவர்களது அடிப்படை உரிமை.
சீதனத்தை எதிர்க்கும் அதால் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பொறுத்தவரை திருமணம் என்பது அவர்களது உரிமை.

குடும்பம், திருமணம், வாரிசு அரசியல் என சகலமும் இருக்கிற இந்த உலகத்தில், சீதனப் பிரச்சினையால் பாதிக்கப்பட போவது நானோ அதை (மற்றும் திருமணத்தையே நிராகரிக்கிற) ஒரு முற்போக்காளர் இல்லையே. அஃதால் பாதிக்கப்படுவது சாதாரணர்கள் தான்.

சமபாலுறவாளர்கள் பல தேசங்களில் திருமணமற்று பற்பல காலம் இணைந்திருந்து, அவர்களது துணையின் (சடுதியான எதிர்பாராத) மரணத்தின் பின் துணையின் சொத்தின்பங்குகளை அவர்களது வாழ்வில் எந்த பங்கையும் வழங்கியிராத உறவினர் கைகளில் இழப்பவர்களாகஉள்ளார்கள். நடுறோட்டில் விடப்பட்டவர்களும் உள்ளார்கள். இப்படியிருக்க, திருமணம் அவர்களுக்கு (சட்டம் திருமணத்தினூடக வழங்ககிற இன்னோரன்ன உரிமைகளைப் பெற) அவசியமா இல்லையா?


(இங்கும் தனிப்பட்ட நபராய் துணை என்றாலும் மற்றவரின் உழைப்பில் எனக்கேதும் உரிமை யிருப்பதாய் ‘நானும் நியும் ஒன்று’ ‘உனது உழைப்பும் என்னது’ என்கிற ரீதியான நம்பிக்கைகள் என்ககு இல்லை. ஆனால் சுரண்டலற்ற அன்பின் அடிப்படையில் பின்னப்பட்ட உறவில் -துணையின் இழப்பின் பின்- அந்த உறவில் இருந்த ஒருவருக்கு போய்ச் சேராத பணம்,  அவர்களை மதியாத உறவினர்களிடம் போய்ச் சேருவதில் என்ன நீதி இருக்க முடியும்?)

விரும்புகிறோமோ இல்லையோ, அங்கீகாரமோ இல்லையோ, இளமையை பாலுணர்வை திருமணத்தின் ஊடாக *மட்டுமே* அங்கீகரிக்கிற சமூக அமைப்பில்,அப்படியல்லாத இடங்களில் தமது பாலுணர்வை அனுபவிக்கவியலாத பெண்கள், வறியவர்கள் என்பதால் சீதனப் பிரச்சினையால் திருமணம் செய்யாதிருப்பது யதார்த்தம் அல்லவா? அது யதார்த்தமாய் இருக்க மட்டும், திருமணத்தை குடும்பத்தை போட்டு உடைக்க எந்த அமைப்பும்(?) அல்லது அதை ஆதரிக்கும் எந்த இயக்கமும் பெரிதாய் வளர்ந்திராத பட்சத்தில்,
நாம் சீதனத்தை எதிர்க்க வேண்டும் இல்லையா?

மறுபாதி – யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கவிதைக்கான சஞ்சிகை:

February 24, 2010 1 comment

கலைரசனை, பகிர்வு, அதன் போதை-கள் தொடர்பில்….



யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இலக்கிய ஆர்வலர்களால் கொண்டுவரப்படுகிற கவிதைக்கான காலாண்டிதழ்: “மறுபாதி”. அதன், முதல் இரண்டு இதழ்கள் (ஆடி – புரட்டாதி 2009; ஐப்பசி – மார்கழி 2009) வாசிக்கக் கிடைத்தன.

தொடர்ந்தும், தொழில் இயந்திரங்களை உருவாக்கும் எமது கல்வித் திட்டத்தினுள் கலைகளும் கலை இரசனைகளும் வகிக்கின்ற இடம் எதுவாக இருக்கும்? இந்தக் கேள்விதான் ‘மறுபாதி’யின் மைய்யமாக இருக்கிறது.

முன்பொருமுறை, கலைஞர் கருணாநிதிக்காக எடுக்கப்பட்ட விழாவிலோ என்னவோ இயக்குநர் பாலுமகேந்திரா ‘சினிமா இரசனை’யை பள்ளிக்கூடங்களில் ஒரு பாடமாய்க் கற்றுக் கொடுப்பது தொடர்பாய்ப் பேசியிருந்தார். அந்த வகையில், சினிமாகவிதைஇலக்கிய ரசனை மட்டுமல்ல ஒரு சமூகமாய் வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய கூறுகள் அனேகம் உண்டு. எழுத்து, சமூக இயக்கம் என பிரக்ஞையுடன் எழுத வந்த வயதில் டாக்குத்தர், இஞ்சினியர், எக்கவுன்டன்ற் என்கிறவை ‘தவிர்ந்த’ துறைகளில் ஆர்வமிருந்தது. ஆனால் பிற்காலங்களில் அனுபவங்கள்வழி உணர முடிந்தது சமூக பிரக்ஞையுடைய ஒரு வைத்தியரைப்போலவே ஒரு சமூகவியலாளரும் அரிதான நிகழ்வே என்பது. சமூகத்தின் எல்லா மட்டங்களிலும் careerist-கள் தான் நிரப்பப் பட்டிருக்கிறார்கள். இதில் தம் சார்ந்த கல்வி/தொழில்க் கூடங்களின் சட்டகங்களுக்கு ‘வெளியில்’ சிந்திப்பவர்களே சமூகரீதியான குறைபாடுகளை (அடையாளங்) ”காண” முடிகிறவர்களாய் – அதை கண்டுணர்ந்து மாற்றுக்களை சிந்தித்து – தமது சூழலுள் மாற்றங்களை வேண்டுபவராய்/உருவாக்குபவர்களாய் இருக்க முடியும் (‘காணாத’ ஒன்றை எப்படி மாற்றுவது?!). அத்தகைய சின்னச் சின்னச் சின்ன எனினும் மாற்றங்களை வேண்டுகின்ற இலக்கிய, சமூக ஆர்வமுள்ள ஆசிரியர்களின் இதழாகவே மறுபாதி சஞ்சிகையைப் பார்க்க முடிகிறது.  மாணவர்களது இளம் கற்பனைகளில்த் திறக்கிற பலப் பல கதவுகளை அடித்து பூட்டிவிட்டு ‘அப்படியே’  நேரடியாய் கவிதையை எடுத்துக் கொள்கிற – அதை ‘அனுபவிக்க’ அனுமதிக்காத – கல்வித் திட்டத்துடனான [ அக் கல்வித் திட்டத்துடன் முரண்பாடு ‘காண்கிற’ தனிநபர்களின் ] பொருதுதலை பக்கங்களில் உணர முடிகிறது.

பெரும்பான்மை ஆசிரியர்கள், கற்பிக்கும் இயந்திரங்களாய் இருக்க (பெரும்பான்மை வைத்தியர்கள் மருந்து தரும் இயந்திரங்களாய் இருத்தல் போல…) பெரும்பான்மை மாணவர்கள் கற்கைநெறிகளை கேள்வியற்றுப் பின்தொடருதலே அக் கல்வித் திட்டத்துள் சாத்தியமான ஒன்றாகும். அத் திட்டத்தினுள், அதனை மறுத்து, கேள்விகேட்டுக் கொண்டே, தொடர்ந்தும் அதிலே இயங்குவது என்பதை எப்படி சுவாரஸ்யமாக்குவது?


ஆசிரியர்களாய் இருத்தல் – அப்படியொரு இரசனையை பன்முகத்தன்மையை creativityஐப் பழக்குதல் என்பதை ஒரு கவிதையினது பலருடைய மொழிபெயர்ப்புகளை வாசித்தல் போன்ற கட்டுரைகளில் காண முடிகிறது. ஒரு கவிதையின் பல எளிய மொழிபெயர்ப்புகளை அதை மற்றவர் செய்ததுடன் ஒப்பிடல் என்பன பயனுள்ள பயிற்சி வழங்கல். எம் பெரும் இலக்கிய ஆசான்களிடம் செல்வதற்குப் பதிலாக, கவிதை-மொழிபெயர்ப்புப்  பட்டறைகளுக்குள் மாணவர்களைத் தூண்டுவது மொழிசார் புலமையை அவர்கள் வளர்த்துக்கொள்ளவும் உதவக் கூடியது.


இந்த இரசனை என்பதே ஒரு பயிற்சி தானே? வீடியோக் கடையில் “றெயின் கோட் [Raincoat] எண்டொரு படம். படம் தொடங்கி முடிய மட்டும் மழை. அதுதான் அப்பிடிப் பேர். ஹீஹீ..” என்கிறவரில் அந்தப் படத்தில் பல பரிமாணங்களை கண்ட நபருக்கு ‘கஸ்ரமாக’ இருக்கலாம். அந்த ‘ஞான’சூன்யத்தின் இரசனை ‘மட்டமாய்’த் தெரியலாம். ஆனால் பிடித்தமான ஒரு படத்தின் மீதான பகடிகள் (அறிவிலி எனப்படுகிற பாமர விமர்சனங்கள்) தன்னளவில் ஒரு சமூகத்தைப் பிரதிபலித்தபடி நிறைய சுவாரஸ்யங்களைக் கொண்டு தானிருக்கின்றன. கைதேர்ந்த நம் காலத்து விமர்சகர்கள் அந்தப் படத்தை எப்படி எப்படியெல்லாம் ‘அனுபவித்து’ எழுதுவார்கள் அல்லது அவர்கள் அனுபவித்ததாய் மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதியவை படிக்கையில் எனக்கு நிச்சயம் வீடியோக்  கடையில் நின்ற அந்த பெடியனுடைய வரிகள் ஞாபகத்துக்கு வரும். அந்த இயக்குநர் அந்த வரிகளைக் கேட்டு சிரிக்கிறவராய் இருந்தால் அவரது சகிப்புணர்வும் தோழமையுணர்வும் ஒப்பிடவியலாதபடி மாண்பு நிறைந்தது. ‘இவனுக்கென்ன புரியும்’ என்றால் அதில் ஓர் உயர் மட்டத்துக்குரிய மதிப்பிடல் இல்லையா?

எமது கல்வித் திட்டத்தினுள் மட்டுமல்ல, எமது இலக்கிய அறிவுசார் உலகங்களுள் கூட உன்னதப்படுத்தலுக்கு எதிரான பகடிக்கும் எந்த நெகிழ்ச்சித் தன்மை- loosen up coolness- க்கும் இடமிருந்ததில்லை. அவர்கள் பின்தொடரும் கட்டுடைத்தல்கள் கட்டுடைத்துக் கட்டுடைத்து நக்கலடிக்கச் சொன்னது சகல கட்டுமானங்களையும், கூடவே அவர்களது எழுத்துப் பிரதிகளையும் கூடத் தான் என்பதில், அறிவுசீவிகள் எடுத்துக் கொண்டது மற்றவனை மற்றவன் பிரதியை ‘நக்கல் அடிப்பம்’ போன்ற மிக வசதியான ஒன்றைத் தான். இப்படியிருக்கும் ஒரு ‘அறிவுள்ள’ பக்கத்தை விட்டுவிட்டு எந்த இலக்கிய வாசிப்பும் அற்ற வேலைவாய்ப்பிற்கான கல்வியை வழங்குகிற கூடங்களின் இன்னொருவகையான -ஆனா ஒத்த-உளவியல்- ‘அறிவுள்ள’ மனிதர்களது புரிதலின் எல்லைகளை நொந்து கொள்ள முடியுமா?


புரியாத எழுத்து:

மறுபாதி இதழில் சிறுசிறு விசனங்கள் விமர்சனங்கள், பணத்தை கொண்டுவராத கலைக்கு மதிப்பளிக்காத ஒரு சமூகத்தின் மீதானதாக, இலக்கிய மட்டங்களின் “புரிகிற – புரியாத எழுத்து” பிரச்சினை தொடர்பானதாக பதியப்பட்டிருக்கின்றன. தமக்குப் ‘புரியாத எழுத்தை’ இலக்கிய சாம்பவான்தனத்துடன் ஒரு மோஸ்தராய் கீழாய்ப் பாக்கிற போக்கு பற்றியதாய் அவை உள்ளன.

இது இன்றைய எங்கள் சமூகத்தில் மட்டுமல்ல. எங்கும் (பெரும்பான்மையினது பார்வையில்) ‘பிரயோசனமற்ற’ செயற்பாடுகள் வீண் வேலையாகவே பார்க்கப் படுகின்றன. இந்தப் பிரியோசனம் என்பதன் விரிவாக்கம், அதால் மற்றவருக்கு என்பதைவிட அந்த வேலையைச் செய்வதால் தனிநபர் ஒருவருக்கு எவ்வித பயனும் இல்லாதபோது அது எதற்கு என்பதான ஒரு எண்ணமே. (செய்கிற தனிநபரது பெயரைக் காவிச் செல்லாத (ஆகவே பயனளிக்காத) விக்கிபீடியா உள்ளிட்ட இணைய வேலைகளில் இப்படியான மனங்கள் ஈடுபட முடியாது). இதன் அதி தீவிர வடிவமாய் எனது வகுப்பில் வெள்ளை மாணவன் ஒருவன் சொன்னதை சொல்லலாம்.  “கொலையாளிகளுக்கான சிறைச் சாலைகள் எதற்கு? எமது வரிப் பணம் வீண். கொலை குற்றம் செய்தவர்களை தூக்கில போட்டால் பிரச்சினை முடிகிறது. சிறைக்கான தேவையே இல்ல” என்றான் அவன். நோயுற்ற – தம் இருத்தலில் எவ்வித பயனையும் தராத – முதிய பெற்றோரையும் கூட நீ அவ்வாறு செய்வாயா என்ற கேள்வி என்னிடம் நெடு நாளாய் இருந்தது.

இது தனியே புரிகிற, புரியாத பிரச்சினையா? அல்லது ‘பிற’வுக்கான சகிப்புணர்வும், வாழ்விற்கான கொண்டாட்டங்களும் அற்றுப் போகும் வரண்ட, கொண்டாடுதல் வடிகட்டப்பட்ட ஒரு சமூக நோயா?

நெடுந்தீவில் அம்மம்மா குமரியாய் வாயாடித் திரிந்த பொழிப்புக் கதைகளும் இயற்கையும் ஆன ஒரு வாழ்வின் கூறுகளை (ருசிகளை) நகரங்கள் உறிஞ்சிக் கொண்டுவிட்டன. ரசமற்ற ஒரு வாழ்வில் இரசனைகளும் கற்பனைகளும் சந்தையில் விளைச்சலை விளைவிக்காத புதிய புதிய திட்டங்களும் “தேவையற்றவை” ‘பயனற்றவை” என்பதாகவே கொள்ளப்படும் (கர்ப்பம்தரிக்க முடியாத கருவறைகள் எதற்கு? கருக்கட்டாத விந்தணுக்கள் பயனற்றவை). இது எல்லா மட்டங்களுள்ளும் ஊடுருவியுள்ள சமூக நோயின் கூறு. இதைத் தனியாகப் ‘புரியாத – புரிகிற’ எழுத்துப் பிரச்சினையாகப் பார்ப்பது கூட ஒரு கவிதையை ‘நேரடியாய்ப் பார்ப்பது’ போல படவில்லையா?


ரொறன்ரோவில், தமிழர்கள் என்கிற இனக்குழுமத்தின் பண்பாடு மற்றும் பண்பாட்டுச் சிக்கல்களை பல்கலைக்கழகத்தில் பாடமாக கற்றறிய தமிழியல் மாநாடு ( Toronto Tamil Studies conference ) ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது எமது பெற்றோர்களது தலைமுறையிடமிருந்து வந்த மைய்யமான கேள்வி “மாணவர்களுக்க அதன் அவசியம் என்ன? அதைப் படிக்கிறதால என்ன லாபம்? சோறு போடுமா இது?” என்கிற வகையாகவே இருந்தது. அது பாடத்திட்டத்துள் வருவது சாத்தியப்படுமானால், தம் பிள்ளைகளது உயர்கல்வியில் மேலதிக credits + high averages-ஐ வழங்கும் என்பதன் பிறகே பல ‘படித்த’ ‘அறிவுள்ள’ பெற்றோர்கள் அதன் தேவையை அங்கீகரித்தார்கள். இங்கே, எமது அரசியலில்ப் போலவே:

பிரியோசனமானது X பிரியோசனமற்றது

ஒற்றைத் தன்மை X (அதற்கு) எதிர்பன்முகத்தன்மை

மரபோவியம் X நவீன ஓவியம்

poor class X HIGH society

இத்தகைய இரண்டு பக்கங்களில் ஒன்றே தேர்வாக, அல்லது தேர்வின்மையின் தேர்வாக உள்ளது.  தேர்வுகளை நிர்ணயிக்கிற புறச் சூழலாய் வர்க்க, ஜாதிய, இத்தியாதி பின்புலங்களும் உண்டு. இவற்றுள், இவ்விரண்டு தேர்வுகளைத் தவிர எதுவும் எங்களுக்கு பழக்கப்படுத்தப்பட்டவையாய் இல்லை.

மாறாய்: பன்முகத்தன்மை என்பது ஒருபோதும் எமக்கு பயிற்சிதரப்பட்டது அல்ல. சகிப்புத்தன்மை அதிகாரங்களிடம் (ஆயுதங்களிடம்) தானேயொழிய அதிகாரமற்ற அறிவிலிகளிடமும் சிறியவர்களிடமும் இல்லை. புரியாத எழுத்தை நக்கலடிக்கிற சாம்பவான்கள் மட்டுமல்ல, இதெனெதிர்ப்பறம் புரியாத எழுத்துக்களை காவிச் செல்கிறவர்கள் அதைப் புரியாதவர்கள் மற்றும் அத்தகைய பாணி (genre) எழுத்துக்களில் ஆர்வமற்றவர்கள் மீது அதிகாரமான தம் superiority complexஐ நிறுவிக் கொண்டு உலவுவதையும் இலக்கியச் சூழல்களில் காண முடியும். இரண்டு எதிர்நிலைகளுக்கும் இரசனை என்பதற்கு அப்பால் அதிகாரத்தை விரும்புகிற போது அவை கலைக்குரிய கொண்டாட்டத் தன்மையை இழக்கின்றன (ள்ளக் குடிச்சிற்று ட்டற்றுப் பாடுற கிழவி ‘சரியாப் பாடேல்ல’ எண்டு சொல்ல வர்றதில்ல தவறு, ‘நான் விரும்பிற போல சரியாப் பாடு பாப்பம்’ எண்டிறதிலதான் உண்டு வம்பு…!). இவ்விரண்டு துருவங்களும் தமக்கான அதிகாரங்களையே வேண்டி நிற்கின்றன. அவ்வாறான ‘ஒரு’ அதிகாரத்தை அன்றி கலையை / அன்பை / மனிதத் தன்மையை /வளர்க்கும் அறிவை, /அதன் பகிர்வை, /பகிர்வின் போதையைக் கற்றுத் தரும் சூழலை எப்படி உருவாக்குவது??


பயிற்சிக் கூடம் (சும்மா ஒரு உதாரணம்):

1.  raincoat படம் பாக்கிற போது உனக்கு என்ன தோணுகிறது (நேரடியான கோணம், பதில்)

2. raincoat படம் பாக்கிற போது உனக்கு என்ன நினைவு வருகிறது (தனிப்பட்ட அனுபவத்தைத் தொடுத்தல்)

3. இதை வேறு எப்படி எடுத்திருந்தால் உனக்குப் பிடிக்கும்?

இயந்திரத்தனமான கல்விப் பயிற்சிக்குப் பழக்கப்பட்டுப் போய் விட்ட மாணவர்களை எவ் வழியில் சென்று கலையின் போதையை அனுபவிக்க வைக்கலாம் என்பது எழுத்தை கவிதையை சினிமாவை இரசிக்கிற அதை இன்னொரு உலகத்தோடு பகிர விரும்புகிற ஒரு ஆசிரியரது creativenessஐப் பொறுத்ததும் அல்லவா? அது எம்மிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது என பயிற்சித்துப் பார்க்கிற போதுதான் எம்மைச் சுற்றியிருக்கும் சூழல்  எங்களையும் இயந்திரத்தனமான ஆசியர்களது சுழலுள் இழுத்துக் கொண்டு விட்டதா இல்லையா என்பது புரியும்.

எனக்கு சோலைக்கிளி புரியாது. இரண்டாம் வாசிப்பினை ஒரு சோம்பேறி வாசகியாய் செய்யாது விடுவதும் உண்டு; முதல் வாசிப்பிலும் நான் நேரடியாய்த் தான் அவரைப் படிப்பேன்.

என் பிரியமுள்ள உனக்கு எனத் தலைப்புத் தொடங்கினால் அதை எனக்காக எடுத்துக் கொள்வேன்

பிடி, அந்தக் குருவியைப் பிடி எனுகையில் ஒரு குருவியைப் பிடிப்பது பற்றி…

என் நெஞ்சுக்குள் நுழை எனுகையில் என்னை பிரியமுள்ளவாய் நினைக்கிற யாரோவினது நெஞ்சுக்குள் நுழைவது பற்றி…

அவர்களைக் கண்டதும் எனக்குள் இருந்த

குருவிகள் செத்தன – எனுகையில் எனது குருவிகளும் செத்தன? அந்த

இரண்டு கையிலும் தங்கள் முகங்களைத்

தூக்கி வந்தவர் துயரை

அறிந்ததும் எனக்குள் ஆறுகள் வற்றின (வற்றின?)

மலை இடிந்து சரிந்தது (சரிந்தது?)

உடம்பெல்லாம் வெந்து புழுத்தது (புழுத்தது?) – நான்

நார் நாராய்க் கிழிந்தும் போனோன் (போனோன்?)

அவரது பல கவிதைகளை இப்படிப் படித்து, பிறகு அவர் சார்ந்த சூழலின் பின்னணியில் யோசித்து யோசித்து, புரியாத நிறங்களுள் மண்டை குழம்பிப் போகும். குருவிகள் செத்தன ஏன்? தமது முகங்களைத் தாமே தூக்க வேண்டிய கொடுமை நேர்ந்தது எவ்வாறு? எங்கு? புரிய மறுக்கும். ஆனால், அப் பிரதியை அணுஅணுவாய் புரிந்தவன்/ள் விபரிக்கிற போது அதன் போதையை அனுபவிக்க முடிகிறது. மகாவலிபுரத்தினுள் கல்கியின் நாவல்களைப் படிக்காத பெண்ணாய் நுழைகிறது போன்ற ஒரு விசயம் தான் அது. குறையுமில்லை நிறையுமில்லை. எனதொரு இன்பத்தை அவன்/ள் புரியாதபோது அதை புரிய வைக்க முடிகிற தன்மைதான் முக்கியமானதேயொழிய – தடைகளிலிருக்கிற போது – ஒன்றை புரிய முடியாமை அல்ல. கேந்திரக் கணிதத்தில் (Geometry) விண்ணனான அருண் அதன் கோணங்கள் சொல்கிற போது அது கிளர்த்துகிற கலைத்துவ அதிர்வுகளைச் சொல்கிறபோது எனது ஆசிரியர் என்னையும் அதைக் ‘காண’ செய்திருக்கலாம் என்பது தான் தோன்றுகிறது. அது அனுபவம் தொடர்பானது. அனுபவங்கள் ஏற்படுத்துகிற கிளர்ச்சி தொடர்பானது. வரட்டுத்தனமாய் இலக்கங்களை கற்றுத் தருகிற ஆசிரியர்கள் எப்போதும் அனுபவத்தைக் கோட்டை விடுகிறார்கள். அவர்களிடமிருந்துதான் இலக்கியவாதிகளும் வந்தார்கள், தாம் வெறுத்த தகப்பனிடமிருந்து அதே குணங்களைக் கைக் கொண்டு விடுவதைப் போல அதைக் கைக் கொண்டவர்களாய்.


சஞ்சிகையில் எனக்குப் பிடித்தமான மற்றொரு உள்ளடக்கம், ஜெய்சங்கர் மற்றும் கருணாகரன் முன்வைத்த கவிதை ஒலித்தல் அரங்கம் பற்றிய கட்டுரைகள்:

நான் வாசித்திராத கோணங்கி, பல பிரதிகளை வாசித்த பிறகு பின் தொடராத பிரேம்.ரமேஷ் போன்றவர்களது இருப்பை (கலை மக்களுக்கானது, புரிதலுக்கானது என்கிற ஒரு போக்கினூடாக) மறுதலிக்காவிட்டாலும் (பின்னவர் எழுப்பிய வாசிப்பின் இன்ப போதைகள் கிளர்ச்சியானவை தான் என்றாலும்), ஒரு மேடையில் நின்று மனிதர்களோடு மனிதர்களாக உரையாடும்… அல்ல! ‘கதைக்கத் தொடங்கும்’ கத்தத் தொடங்கும் குரல்களின் மீது அபரிமிதமான விருப்பு என்னிடம் உண்டு. ஏனெனில் தனித்த அறையினுள் யாராலும் விளங்கப்படாது மனதினுள்ளும் தனித்துப் போய் புத்தியையும் பேதலித்த சொற்களை விடவும் யாரும் பெரிதாய் ஏங்கவிட முடியாது சக மனிதர்களுடான தோழமைக்கும் அன்பினது சிறு தொடுகைக்கும்.

வாசிப்பின்பத்தை வழங்காத அநாதரவான அந்தச் சொற்கள் அரங்கத்திற்காகவே ஏங்குகின்றன. தம்மைப் புரிய வைக்க விரும்பும், தமக்கான நீதி வழங்கக்கூடிய, ஒரு வெளியைக் கனவு காண்கின்றன. அந்த வகையிற் தனித்துப் போயுள்ள, அல்லது ‘அறிவுள்ள’வர்களது பிள்ளையாய்த் தனித்துப் போயுள்ள நவீனக் கவிதையின் அடுத்த கட்டமாய் அரங்கத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள் ஜெய்சங்கரும் கருணாகரனும்.

மனிதர்களுக்குள் (அவர்களது கவிதைகளுக்குள்த்) தனித்திருக்கும் அத்தகைய சொற்கள் தான், போரும் போர் சார்ந்த வாழ்வும் அதன் அதிர்வுகளை அடக்க அடக்க போர்க்கால மனங்களுக்ளுள் கொண்டு வந்து சேர்ந்தவை, இன்னும் இன்னும் சேர்ந்திருப்பவை. ஒரு அனர்த்தத்தின் பின் (சற்றே மிகைப்படுத்தக் கூறின்) counseling (உள – நல – ஆலோசனை ) எவ்வளவு அவசியமோ அது போல தம்மை வெளிப்படுத்திவிடும் ஒரு அரங்கத்துக்கான அவசியத்தை (அடுத்த-கட்டத்-தேவையாய்)  ஈழத்திலுள்ள கவிதைப் பிரதிகள் கொண்டிருக்கின்றன.

ஜெய்சங்கர், கருணாகரன் கூறுவதுபோல கவிதா நிகழ்வு என 80களிற் சமூகமயப் பட்டிருந்த அவற்றினது ஆயுள் குறுகிய காலத்தில் முடிவுற்றது. அவை வளர்த்தெடுக்கப் பட்டிருக்கவில்லை. விலைமதிப்பற்ற அருமருந்தான உயிர்களைப் பறித்ததன்றி இந்தப் போர் எதைத்தான் வளர்த்தெடுத்தது? வாழ்விற்காய் உருவாக்கித் தந்தது? தமது தனித்தன்மையான கூத்து, நாடகம், கவிதா நிகழ்வு என்பதான பரிமாணங்கள் அடங்கி கவிதைகளும் தமக்குள் அடங்கியதாய் மாறின. அவற்றின் பேசுபொருட்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வாசிப்பு/அறிவு வர்க்கத்தினுள்ளே தான் சுற்றித் திரிவனவாயின. மாறாய், பகிர்தல் ஒன்றே மக்களுக்கானது. எதையும் தனக்குள் வைத்திருக்காமல், தனிநபர் சேகரமான புத்தகங்களை பொதுநூலகங்களுக்கு வழங்கிவிட்டு, ஆண்-அதிகாரம் கட்டமைத்த இந்த சமூக அமைப்பில், அதைத் துப்பரவாக்கத் தன் உடலைப் பகிருவதாய்க் கூறும் ஜமீலா போன்ற ஒரு பாலியல் தொழிலாளி போல, கலைகள் தமது உன்னதமான அல்லது பாவனை நிறைந்த கட்டுக்களை மீறி அரங்கத்துக்கு வரட்டும். அவை பேசிய கருத்தியல்களும் விழைபுறும் மாற்றங்களும் பார்வையாளர்கள்முன் வைபடட்டும்.


இந்த சஞ்சிகையில், தவிர்க்கக் கூடிய விசயமாய்ப் பட்டது, வழமையாய் பல பேர் குறிப்பிடுகிற ஒன்றுதான்:

— – அவன், வாசகன், மாணவன், இத்தியாதி என்று, கட்டுரைகளில் வருகிற பொதுப்பாலாய் இருப்பது ஆணுக்கான ‘ண்’ விகுதி .




உள்ளடக்காத இந்த பொதுமொழி ஆசிரியன்களின் மேலாண்மையைத்தான் காட்டுகிறது. வாசகன் அல்லது வாசகி என எழுதுவதில் பக்கங்களை நீட்டிக்கும் அபாயம் இருப்பின் வாசகி என்றே எழுதலாம், ஏனெனில் எது குறைவாக பொது வழக்கில் உபயோகிக்கப்படுகிறதோ அதைப் பொதுவாக உபயோகிப்பதே மாற்றுக்களுக்கான முதல் மாதிரியாய் இருக்கும். இது தவிர: போருக்குப் பின்னான பெண் எழுத்துக்களது பங்களிப்பையும்  இனி வரும் இதழ்களில் எதிர்பார்க்கிறேன்.

இறுதியாய்: கலை இலக்கிய வெளிப்பாடு என்கிறதவிர போரிற்குப் பிந்தைய “இலங்கை”யுள் ஒரு பகுதியான யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வருகின்ற இந்த சஞ்சிகை அதன் காரணமாகவும் மிக முக்கியமானது.  இலக்கிய ஆர்வமுள்ள வாசகர்கள் ரொறன்ரோவில் மறுபாதி இதழ்களை பெற விரும்பின் தொடர்புகொள்ளலாம்:

சேனா – – 416-559-7362 . தீபா –



கவிதைக்கான காலாண்டிதழ்

ஆசிரியர்: சிந்தாந்தன்

இணை ஆசிரியர்: மருதம் கேதீஸ், சி.ரமேஷ்


“…I exist and my people exist” – Native artist Samian interview

February 14, 2010 3 comments


Interviewed by: Stefan Christoff


Algonquin hip-hop artist Samian raps about the realities of life on First Nations reserves in Quebec. With a growing following on reserves and in Quebec’s cities, he’s also struck a chord in hip-hop communities everywhere.

Exploding the classic political binary of Quebec’s two solitudes, Samian raps about indigenous people and their history in the province. His chart-topping hit La Paix des braves, a duet with Quebec hip-hop crew Loco Locass, appeals for solidarity between Québécois and indigenous people. Samian’s recent collaboration with Sans Pression on Premières nations helped cement his role as a key voice in the Montreal contemporary hip-hop scene.

Hour sat down with Samian to discuss contemporary hip-hop in Montreal and the ways the genre is increasingly speaking to, and representing the struggles of, First Nations communities in Quebec, in Canada and throughout the Americas.

Hour Hip-hop’s origins in New York City were rooted in rhymes that addressed social injustices, especially the racism and social exclusion faced by African-Americans. Today in Canada, indigenous people face similar systemic social exclusion: racism, incarceration, substandard housing and medical options and poverty. Hip-hop is increasingly used as a response to this reality and artists are rapping about the social injustices faced by indigenous people. Can you talk about how your work relates to the history of hip-hop as a socially conscious art form? How do you connect your work to hip-hop history?

Samian Hip-hop has always been an art form through which people have made demands, appealed for change and denounced the social injustices faced by African-Americans in U.S. ghettos. Certainly the history of African-American struggle in the U.S., like we saw with the Black Panthers, is tied to hip-hop music [and] culture.

Indigenous people in Quebec, in Canada, have lived through a history of oppression like African-Americans. Today we are still calling for justice, and hip-hop is a vehicle to call for this change. As an artist, I love hip-hop because it allows for free expression: You can talk about whatever issues are important to you. Hip-hop is a space for me to express myself on many subjects, to denounce injustices. It’s also a space to propose positive solutions for social ills, and to reflect on the world around me.

Hour What are you trying to make people more aware of through your music?

Samian Our reality, the life on the reserves, the fight to retain our culture, the fact that we are struggling to keep our language. Also I want to make people aware that indigenous people have a rich history and culture that is ignored by the mainstream.

Through hip-hop we are opening people’s eyes to our culture and also to our long, long history on this land. I want to speak to youth in Quebec who don’t always learn about real indigenous history in the school system. Québécois and indigenous people’s history in Quebec are interlinked. This relationship between our cultures has shaped what we know to be Quebec today, and who we are. Sadly our indigenous history is often shoved to the side because it shows an underlying brutality in the national narrative.

Hour Many Montrealers don’t know about the situation facing indigenous people on the reserves here and in Quebec. In this context, how do you see hip-hop as a way to educate people about the indigenous reality here? How do you address these issues in your music?

Samian I think my music has the biggest impact on the reservations. The music sparks the spirits of the new generation on the reserves, and gives youth pride in our culture, and in our language.

But for everyone in Quebec, I hope my music inspires a more open spirit towards the realities faced on reserves, because people need to wake up to the difficulties and poverty we experience. The mainstream media don’t address our situation thoroughly, so I am trying to communicate our reality. Simply put, there are two different realities, two different worlds, two different experiences of life in Quebec – one on the reserves and one off the reserves.

In Quebec, we have a national slogan: Je me souviens. But really, what do we remember in Quebec? In Quebec we forget some of the biggest parts of our own history. How was Quebec and Canada founded? What ever happened to the people who originally lived here? Why does the world forget that there are over 500 languages spoken across Canada, and not just English and French? So much about our history has been hidden or erased, and so young people never learn about the first peoples. These are all questions that – incredibly – aren’t well answered in our schoolbooks. The government is also directly responsible for the lack of knowledge about our history, because indigenous culture and history is not a priority, and not taught seriously within the public school curriculum.

Recently, I looked up “Algonquin” in the dictionary and was shocked. The definition read something like “a people that don’t exist.” I was shaken to the core after reading this – how absurd. I am an Algonquin artist today in Quebec, I exist and my people exist. Today, after thousands of years, we are still on this land as indigenous people. We are still here and are gathering strength; my hip-hop verses express a pride for indigenous people in Quebec.

Hour As an artist, your hip-hop is unique and has struck a chord in Quebec. What do you think makes your work compelling to so many different audiences?

Samian I wrote poetry before ever thinking about rap. I eventually fell into rapping almost as an accident. Today I work with amazing musicians who are able to complement my verses with music. I think the relationship between my verses and the musicians that I collaborate with has become richer with time.

My second album is much deeper musically than the first album, and now it feels like things are constantly developing for me in exciting ways as an artist. All my first songs weren’t written with, or for, specific music, so now that I work with musicians in developing my verses, the creative process has changed a lot.

At the root, I am an artist, not a politician. My songs are about real issues, but I address those issues as an artist. Many people say that my work is really political, but actually I know nothing about the political world. I address issues that are important to me.

Hour …But you are linked to grassroots political movements. Do you mean you aren’t tied to the world of politicians and government?

Samian I am interested in speaking out against injustice and trying to build towards solutions that solve those injustices. I’m not at all interested in official politics or political parties. Actually there hasn’t been a major politician in North America, in the U.S., or in Canada that has proposed something really good for First Nations people. No proposal deals with the historical injustices we faced and the contemporary situation.

Hour Perhaps we could look to Evo Morales in Bolivia as an example?

Samian [Laughing] Today Bolivia is an exception in the Americas, because Morales is an indigenous president! In Bolivia, indigenous people are the majority, while in Canada we are such a small minority today.

In Bolivia the government of Evo Morales signed the United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples into the national constitution. Here, Stephen Harper refused to sign the letter or even vote in favour of the charter at the UN. Harper made that apology for residential schools, but he voted against the United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples.

The government in Canada wants us to remain in an unequal position and as a minority, with no political power. Indigenous people live in Third World conditions right here in Quebec and throughout Canada. So, is Canada progressive? In the U.S. there is an African-American president; could you ever imagine a First Nations prime minister in Canada? Indigenous people in Canada should take inspiration from the African-American struggle, which won many rights for black people in the U.S. Actually, we need to wage a similar struggle in Canada, a civil rights struggle.

Hour Can you talk about the concerts that you’ve given in indigenous communities across Quebec? Do you feel different about the concerts that you give on reserve and those in the city?

Samian Actually my concerts on reservations are really, really special for me. I feel that the most meaningful impact from my music is on the reserves. To meet youth on different reserves and to connect with youth, to talk about their realities – this is a big source of inspiration for me. I can connect strongly with this, given that my own experiences are linked.

My work tries to project the true voice of First Nations people: Those on the reserve that I meet who are always struggling to survive, struggling for justice… I hope my music inspires youth to dream louder and create a better future.

For more info:

Stefan Christoff is a Montreal-based community organizer and journalist who regularly contributes to Hour. He can be contacted at

[this is republished from the hour website:]


More about Samian:

Samian – Role models and leaders

Quebec’s first Algonquin rapper

a song from youtube

‘வேருலகு’ நூல்வெளியீடு

February 8, 2010 Leave a comment

Lumumba Film Screening – லுமூம்பா படத் திரையிடல்

February 3, 2010 Leave a comment

Lumumba (2000); Length of the film: 114 minutes

If you interested in movies (especially the ones related to civil wars and similar struggles perpectuated by colonial countries for their self-interest) and in Scarborough, welcome this Saturday @ Scarborough Civic Centre @ 2 p.m. to watch “Lumumba” – based on the life of Congo’s first prime minister Patrice Lumumba in the last months.

No brutality, no agony, no torture has ever driven me to beg for mercy, for I would rather die with my head high, my faith unshaken, and a profound trust in the destiny of-my country, than live in subjection seeing principles that are sacred  to be laughed to scorn.  History will have it one day-Not the history they teach in Brussels, Paris, Washington or the United Nations, but the history taught in the countries set free from colonialism and it’s puppet rulers, Africa will write her own history, and both north and south of the Sahara.  It will be a history of  glory and dignity.
Do not weep, my love; I know that my country, which has suffered so much, will be able to defend it’s independence  and liberty.
Long live the Congo!
Long live Africa!
~ From The Last letter Lumumba wrote to his wife before his assassination.

லுமூம்பா Lumumba (2000)
இயக்குநர்: Raoul Peck

இத் திரைப்படம் 1960களில் பெல்ஜியத்திலிருந்து விடுதலைபெற்ற கொங்கோவின் முதல் பிரதமர் பற்றீசியா லுமும்பாவின் இறுதி நாட்களை மையப்படுத்தி எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. விடுதலை பெற்ற கொங்கோ, இரு மாதங்களுக்குள் அமெரிக்கா மற்றும் மேற்கு நாடுகளின் துணையுடன் ஆட்சி கவிழ்க்கப்பட்டு, லுமும்பா உள்ளிட்ட தலைவர்கள் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு பின்னர் கொல்லப்பட்டார்கள்.

…வரலாறு ஒருநாளில் தனது தீர்ப்பை எழுதும். இந்த வரலாறு ஐ.நா.விலோ வாசிங்டனிலோ பரிசிலோ bபிறஸல்சிலோ கற்பிக்கப்படும் வரலாறாக இருக்காது. மாறாக, காலனி ஆதிக்கத்திடமிருந்தும் அதன் கைப்பாவைகளிடமிருந்தும் விடுதலை பெற்ற நாடுகளில் கற்பிக்கப்படும் வரலாறாக இருக்கும். ஆபிரிக்கா தனது சொந்த வரலாற்றைத் தானே எழுதும். அது சகானா பாலைவனத்திற்கு வடக்கிலும் தெற்கிலும் பேரின்பமும் கண்ணியமும் நிறைந்திருப்பதைச் சொல்லும் வரலாறாக இருக்கும்.
(லுமூம்பா தனது மனைவிக்கு சிறையிலிருந்து எழுதிய கடிதத்தில் இருந்து)

“லுமூம்பா: இறுதி நாட்கள்” (மொழிபெயர்ப்பு: எஸ். பாலச்சந்திரன். விடியல் பதிப்பகம்)

இத்திரைப்படம் பெப்ரவரி 6, சனிக்கிழமை, 2:30இற்கு திரையிடப்படுகிறது. ஆர்வமுடைய நண்பர்கள் கலந்து கொள்ளுங்கள்..
தொடர்புகளுக்கு: சேனா – 416 559 7362
For further info, contact: Sena (416) 559 7362 .

Protected: I came to see you that summer…

January 1, 2010 Enter your password to view comments.

This content is password protected. To view it please enter your password below: